[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Zatrzymałam się obok niej, a moje spojrzenie mimowolnie powędrowało w stronę lasu, na obrzeżach którego unosiła się delikatna mgła. Czułam, że coś się kończyło - nie tyle ceremonia, co pewien etap. Każde małżeństwo, każde dziecko, każdy wybór był jak pęknięcie w marmurze, którego nie dało się już zasklepić - cena mijających pokoleń, rzekomego postępu, odejścia od tradycyjnego spojrzenia na świat, którego nie miały już te kolejne pokolenia, a więc było nieuniknione, chciałyśmy tego czy nie.
- Ale to wcale nie takie proste, nieprawdaż? Czasami mam wrażenie, że im więcej widzieliśmy, tym mniej jesteśmy w stanie przewidzieć. Dopiero z wiekiem człowiek zaczyna grać ostrożniej, nie dlatego, że brak mu odwagi, tylko dlatego, że zna cenę każdej decyzji. - Nie chciałam brzmieć jak prorokini nieszczęść, ale prawda była taka, że każde z naszych podopiecznych było na swój sposób przodownikiem niekoniecznie dobrych zmian - osobnym żywiołem, silnym i nieuniknionym, którego nie sposób było do końca kontrolować, gdy były osobno, ale razem również.
Dostrzegłam, oczywiście, że na ułamek sekundy w jej oczach pojawił się błysk, coś pomiędzy nostalgią a goryczą, potem, jak zawsze, wszystko zniknęło za maską spokojnej powagi. Nie dziwiło mnie to - syn wampir, córka, która igrała z siłami, o jakich inni tylko czytali, i najstarszy, który zniknął gdzieś między kontynentami, jakby świat poza rodowym domem miał mu więcej do zaoferowania.
Nieczęsto pozwalałam sobie na coś tak przyziemnego jak westchnienie, ale tym razem uleciało ze mnie cicho, mimochodem, kiedy Jennifer wypowiedziała słowa o sztormie. Każdy z nich był jej dumą i przekleństwem zarazem. Szłyśmy obok siebie, ramię w ramię, dwie kobiety, które zbyt wiele już widziały, by wierzyć w przypadki. Każdy ruch młodych był dla nas odbiciem czegoś, co już kiedyś widziałyśmy, tylko w innej formie, pod innymi nazwiskami. Teraz jednak świat obracał się szybciej, a wartości, które dawniej stanowiły o sile naszych rodów, zdawały się blednąć pod dotykiem nowoczesności.
- Razem są silni, to prawda. - Przyznałam. - Ale siła to jedno, Jennifer, trzeba jeszcze wiedzieć, jak jej użyć, zbyt wielu młodych myśli, że siła jest po to, by się nią popisywać. - Nie brzmiało to złośliwie, raczej z nutą zawodu, który rodził się z troski. To pokolenie było inne, trudniejsze, bardziej chaotyczne. Wśród gości, przy bocznych stolikach, dostrzegłam Brennę Longbottom - tę samą, którą Philippa zawsze nazywała „ulubienicą” z odcieniem pobłażliwego przywiązania, ja zaś miałam wobec niej uczucia bardziej skomplikowane. Brenna była jedną z tych młodych, które miały wszystko - nazwisko, urodę, rozum, i postanowiły z tego zrobić coś, co kłóciło się z każdą zasadą, jakiej nas uczono, „sama była sobie mężem”, jak to mawiano, nawet jeśli dziś przyszła w towarzystwie mężczyzny, oczywiście, pasującego do niej stylem zachowania. Byli niemal klasycznym przykładem tego, co mnie głęboko martwiło.
- Zawsze myślałam, że bunt mija z wiekiem. - Dodałam cicho. - Ale wygląda na to, że w tej generacji to już styl życia. - Nie mówiłam tego z żalem, raczej z rezygnacją.
„Zawsze mają nas.” Rzeczywiście - mieli, chociaż wątpiłam, by młodzi to rozumieli. Nie chodziło o to, że nie kochali swoich matek, ciotek, starszyzny, po prostu nie widzieli już w nas autorytetów, raczej... Relikty innej epoki. Z pokolenia na pokolenie, przepaść się pogłębiała. Widziałam, jak Jennifer dzielnie znosiła te wszystkie odstępstwa od normy, jak próbowała zachować pozory spokoju, choć w środku targała nią bezsilność. Mną też, o tak, mną też, nawet jeśli nie miałam własnych dzieci.
Zbliżyłyśmy się do docelowego miejsca, gdzie skrzaty uwijały się w milczeniu, poprawiając serwety, ustawiając półmiski. Jeden z nich, dostrzegłszy nas, skłonił się tak nisko, że aż dotknął nosem ziemi. Rozejrzałam się po stołach, oceniając efekty przygotowań, z tą naturalną mieszanką perfekcjonizmu i sceptycyzmu widoczną na twarzy, przesunęłam spojrzeniem po widoku przed nami - zastawy, srebra, równo rozstawione dania gotowe do wydania, wszystko wyglądało niemal idealnie, aż zbyt idealnie, jakby skrzaty w panice próbowały zatrzeć wszelkie ślady po tym, że jeszcze wczoraj Gerard przyniósł tu pół lasu.
- Może ceremonia obudziła w nim jakiś uśpiony zmysł estetyczny. - Mruknęłam, unosząc lekko brwi. Dziczyzna rzeczywiście wyglądała… Przyzwoicie, więc tak, skrzaty musiały tej nocy przejść prawdziwe piekło, by zneutralizować artystyczny chaos Gerarda. Pachniała ciężko, tłusto, przyprawy unosiły się w powietrzu. Stoły, o dziwo, zachowały swoją godność - żadnych trofeów, rogów wetkniętych w środek kompozycji kwiatowej. Cud, naprawdę.

!weselnicy