22.02.2023, 20:00 ✶
Jamil na swoje pierwsze wykopaliska trafił z całkowitego przypadku i pewnie Cathal już o tym wiedział, zważywszy na to, że poprzedni pracodawca raczej tej informacji nie ukrywał. Wszystko za sprawą przegranej w karty, tradycyjnie ulubionej gry Europejczyków, czyli Kwintopeda – zmory Egipcjanina, której pomimo swojej zaciekłej nienawiści nie potrafił odmówić. Nie potrafił spłacić długu, więc postanowił go odpracować, a że tamta ekipa potrzebowała wywoływacza duchów, bo poprzedni zginął pod gruzami pułapki (starożytny kapłan był na tyle przebiegły, że zmylił go, podając złe rozwiązanie i tym samym zyskując kolejną ofiarę w okolicach swojego sarkofagu), nadarzyła się idealna okazja, by zdobyć brakujące doświadczenie. Z samej sprzedaży świec i kadzideł niespecjalnie dało się utrzymać wielodzietną rodzinę, w której Anwar się wychował. Potrzebował o wiele lepszego zarobku, by nie narobić większego bigosu w związku ze swoim uzależnieniem od gry w karty.
Może nie był wybitnym historykiem, znając jedynie podstawy, których nauczył się w szkole i od dziadków, gdy jeszcze żyli. Może nie znał się na odczytywaniu hieroglifów, ani tym bardziej na leczeniu czy łamaniu klątw. Posiadał jednak pewne zdolności, które archeologom mogły się przydać. Przede wszystkim był w połowie Trelawneyem, a powszechnie wiadomym było, że duchy lgnęły do nich jak ćmy do zapalonej lampy oliwnej. Tak przynajmniej twierdziła Pythia, bo Jamil nigdy swojej rodziny mieszkającej na Wyspach Brytyjskich nie poznał.
- To musiały być zatem notatki przeznaczone dla mugoli – stwierdził, marszcząc czoło, gdy w zapiskach nie odnajdywał żadnych śladów magii. – Wspomina tylko o Palecie władcy Narmera, całkowicie pozbawionej jakiejkolwiek mocy. Wnioskuję, że to ona – mówił, wskazując na niewyraźny szkic zachowany na boku pergaminu, po którym pisał Quibell. – Wyobrażałem sobie coś bardziej kolorowego, ale możliwe, że farba wypłowiała po tylu latach. Mam rację? I tak, dokładnie o to mi chodziło!
Namyślił się na moment, zastanawiając, jaka myśl mogłaby przyciągnąć ducha egiptologa. Z pewnością nie profesor, którego się bał i który – być może – był przyczyną jego rezygnacji z nauki w Hogwarcie. Bogina mógł wykorzystać przy ewentualnych problemach do odstraszenia duszy. Ewentualnie prób przekupienia w razie buntu przy udzielaniu informacji.
- Jeśli rzeczywiście wiedział, gdzie jest to przejście, nie powinno być problemu z uzyskaniem jego położenia. To miejsce, w którym pracował i które otworzyło mu karierę, więc będzie miał z nim dobre wspomnienia. Taką przynajmniej mam nadzieję. I mówię jego językiem, co też pomoże w kontakcie – poinformował, słuchając z uwagą wszelkich wskazówek, które podawał mu Shafiq. Oczekiwał konkretnych informacji, a nie pogawędek z duchem. Jamil mógł mieć tylko nadzieję, że Quibell nie urodził się gadułą, bo po śmierci mogło się to ujawniać z jeszcze większym natężeniem. Cathal wyglądał na kogoś, kto nie lubił owijać w bawełnę, a z kolei Egipcjanin wykorzystywał mowę do owijania sobie innych wokół palca. Nie zawsze skutecznie, patrząc na jego kłopoty z osobami, którym wciąż wisiał pieniądze. Duch profesora pracującego nad tymi samymi wykopaliskami? Łatwizna. Anwar wiedział już, co dokładnie mu powiedzieć, przekonując go, by podzielił się swoją wiedzą.
- Będę potrzebował miejsca bez dostępu wiatru – zaczął, schylając się, by podnieść swoją torbę. Do tej pory leżała przy jego nogach, gdy sprawdzał notatki archeologów Shafiqa. Była materiałowa, niegdyś beżowa, ale teraz bardziej przybrudzona czasem i piaskiem. Unosił się z niej nieco korzenny zapach kadzideł, przypominający swoją wonią cynamon i kumin. Zwykły przechodzień mógł pomyśleć, że niesie przyprawy od handlarza, czarodziej z bardziej czujnym nosem domyśliłby się, że to przedmioty niezbędne do wykonania rytuału przywołania. – Najlepiej w miarę cichego, żeby nie odstraszyć ducha. Ale jak mówiłem, w trudniejszych warunkach też sobie poradzę, chociaż zajmie to więcej czasu.
Może nie był wybitnym historykiem, znając jedynie podstawy, których nauczył się w szkole i od dziadków, gdy jeszcze żyli. Może nie znał się na odczytywaniu hieroglifów, ani tym bardziej na leczeniu czy łamaniu klątw. Posiadał jednak pewne zdolności, które archeologom mogły się przydać. Przede wszystkim był w połowie Trelawneyem, a powszechnie wiadomym było, że duchy lgnęły do nich jak ćmy do zapalonej lampy oliwnej. Tak przynajmniej twierdziła Pythia, bo Jamil nigdy swojej rodziny mieszkającej na Wyspach Brytyjskich nie poznał.
- To musiały być zatem notatki przeznaczone dla mugoli – stwierdził, marszcząc czoło, gdy w zapiskach nie odnajdywał żadnych śladów magii. – Wspomina tylko o Palecie władcy Narmera, całkowicie pozbawionej jakiejkolwiek mocy. Wnioskuję, że to ona – mówił, wskazując na niewyraźny szkic zachowany na boku pergaminu, po którym pisał Quibell. – Wyobrażałem sobie coś bardziej kolorowego, ale możliwe, że farba wypłowiała po tylu latach. Mam rację? I tak, dokładnie o to mi chodziło!
Namyślił się na moment, zastanawiając, jaka myśl mogłaby przyciągnąć ducha egiptologa. Z pewnością nie profesor, którego się bał i który – być może – był przyczyną jego rezygnacji z nauki w Hogwarcie. Bogina mógł wykorzystać przy ewentualnych problemach do odstraszenia duszy. Ewentualnie prób przekupienia w razie buntu przy udzielaniu informacji.
- Jeśli rzeczywiście wiedział, gdzie jest to przejście, nie powinno być problemu z uzyskaniem jego położenia. To miejsce, w którym pracował i które otworzyło mu karierę, więc będzie miał z nim dobre wspomnienia. Taką przynajmniej mam nadzieję. I mówię jego językiem, co też pomoże w kontakcie – poinformował, słuchając z uwagą wszelkich wskazówek, które podawał mu Shafiq. Oczekiwał konkretnych informacji, a nie pogawędek z duchem. Jamil mógł mieć tylko nadzieję, że Quibell nie urodził się gadułą, bo po śmierci mogło się to ujawniać z jeszcze większym natężeniem. Cathal wyglądał na kogoś, kto nie lubił owijać w bawełnę, a z kolei Egipcjanin wykorzystywał mowę do owijania sobie innych wokół palca. Nie zawsze skutecznie, patrząc na jego kłopoty z osobami, którym wciąż wisiał pieniądze. Duch profesora pracującego nad tymi samymi wykopaliskami? Łatwizna. Anwar wiedział już, co dokładnie mu powiedzieć, przekonując go, by podzielił się swoją wiedzą.
- Będę potrzebował miejsca bez dostępu wiatru – zaczął, schylając się, by podnieść swoją torbę. Do tej pory leżała przy jego nogach, gdy sprawdzał notatki archeologów Shafiqa. Była materiałowa, niegdyś beżowa, ale teraz bardziej przybrudzona czasem i piaskiem. Unosił się z niej nieco korzenny zapach kadzideł, przypominający swoją wonią cynamon i kumin. Zwykły przechodzień mógł pomyśleć, że niesie przyprawy od handlarza, czarodziej z bardziej czujnym nosem domyśliłby się, że to przedmioty niezbędne do wykonania rytuału przywołania. – Najlepiej w miarę cichego, żeby nie odstraszyć ducha. Ale jak mówiłem, w trudniejszych warunkach też sobie poradzę, chociaż zajmie to więcej czasu.