Cornelius nie był człowiekiem, który łatwo dawał się wciągnąć w uniesienia, nawet te, które miały w sobie znamiona sacrum, a więc tak zwyczajnie, względnie niewzruszony, stał obok Millie, zachowując ten swój charakterystyczny spokój, niemal kamienną neutralność, gdy Sebastian mówił o sprawach „boskich i ludzkich”, przez chwilę przyglądał się kapłanowi z lekkim przekrzywieniem głowy, nie z braku szacunku, raczej z czystego, chłodnego zainteresowania. W końcu każdy miał swoje rytuały, a kapłan kowenu, z rozświetlonym spojrzeniem, z przejęciem opowiadający o łasce Matki i o świętym obowiązku miłości, był równie szczery, co przewidywalny.
Lestrange słuchał uważnie, z rękami splecionymi za plecami, gdy Macmillan wygłaszał kolejne słowa, utrzymywał na twarzy ten sam, nienaganny wyraz, który towarzyszył mu przez całą ceremonię, był to półuśmiech, grzeczny, ale niekoniecznie pełen emocji. Nie dlatego, że nie doceniał wagi chwili, wręcz przeciwnie, Corio wiedział, że właśnie był świadkiem jednego z tych rzadkich momentów, gdy nawet wojna, polityka czy szalejące anomalie na chwilę przestawały mieć znaczenie, jednak z racji swojej natury, z pewnym dystansem podchodził do religijnego uniesienia, jakie emanowało od Sebastiana. Na jego własnej twarzy próżno było szukać tego samego entuzjazmu, który bił od kapłana, Lestrange po prostu nauczył się znosić ceremonialne przemowy z uprzejmym dystansem i z szacunkiem dla formy, ale bez potrzeby angażowania w to całego serca. Słowa Sebastiana brzmiały wzniośle, były pełne symboliki i ciepła, które zapewne działało na większość zgromadzonych, lecz dla niego... Cóż. Cornelius nie miał wątpliwości, że kaznodzieja mówił to wszystko z prawdziwym przekonaniem, ale mimo to, nie potrafił oprzeć się myśli, że w ustach Macmillana każda fraza brzmiała jak fragment kazania z podręcznika retoryki, który ktoś na tym poziomie kowenowego wtajemniczenia Seba musiał znać na pamięć i parafrazować wedle woli, bądź okazji.
Dopiero, gdy Sebastian wyciągnął z torby plik dokumentów i wspomniał o „sprawach natury ludzkiej”, świadek wreszcie pozwolił sobie odetchnąć. Formalności, to była rzecz, w której czuł się jak ryba w wodzie, a w tym wypadku swoje obowiązki znał doskonale. Słowa Macmillana o „zaraźliwości miłości” i „możliwości spotkania któregoś z was przy ołtarzu” sprawiły natomiast, że Cornelius spojrzał na Millie ukosem, kątem oka, z wyraźnym rozbawieniem, które jednak nie przebiło się na jego twarz w pełni. Teraz, w namiocie, kiedy atmosfera zelżała, Moody znów była sobą, pełną energii, słów, porównań i niekontrolowanego zachwytu, ale raczej nie wyglądała na kogoś, kto chciałby czerpać inspirację ze ślubu przyjaciółki i samej podzielić los Geraldine, a przynajmniej tak mu się wydawało. Kiedy Sebastian wspomniał o spotkaniach modlitewnych, Corio pokiwał lekko głową, oparł ciężar ciała na jednej nodze i przez moment przyglądał się pieczęciom kowenu odbitym na pergaminie.
Podpisał się, gdy przyszła jego kolej. Starannie, acz bez przesadnej dbałości o kaligrafię, wychodząc z założenia, że dokument rychle i tak trafi do archiwum, a jego imię widniało już na wystarczająco wielu papierach, by wiedział, że nikt nie zwróci uwagi na szczegóły. Ustąpił miejsca Millie, a sam cofnął się krok w tył, obserwując, jak Sebastian tymczasem wciąż mówił o modlitwach, pieczęciach, wspólnych spotkaniach.
- Jeśli harmonogram pozwoli, z pewnością rozważę. - Powiedział po stanowczo zbyt długiej ciszy, tonem, po którym trudno było rozpoznać, czy naprawdę to uważał, czy po prostu chciał być uprzejmy. Zachowując dla siebie to, że - oczywiście - harmonogram nie miał mu na nic pozwolić, bo Macmillan nie musiał o tym wiedzieć. To było prawdopodobnie pierwsze i ostatnie, co kiedykolwiek kontemplował w obecności kapłana kowenu, zdecydowanie wolał ciszę lasu od duchowych spotkań przy świecach. Niemniej jednak, dla spokoju młodej pary, nie zamierzał podważać autorytetu człowieka, który błogosławił ich związek.
Niemal w tej samej chwili dotarło do nich chrząknięcie od strony wejścia. Do namiotu wszedł Gerard Yaxley. Ojciec panny młodej wyglądał, jakby nie mógł już wytrzymać ani jednej, zbędnej sekundy bez zabrania głosu... a może po prostu pragnął, by wreszcie rozpoczęła się właściwa część wieczoru, ta z winem i muzyką. Uśmiechał się szeroko, a jego donośny głos momentalnie zdominował przestrzeń.
To był doskonały moment na ewakuację. Nie musieli się dwa razy umawiać, wymknęli się bokiem z namiotu, zostawiając za sobą szelest papierów i dźwięk podniosłych słów. Na zewnątrz powietrze było rześkie, a gdzieś w oddali już rozbrzmiewała muzyka, Cornelius uniósł spojrzenie ku rozświetlonemu niebu, po czym pozwolił sobie na cichy, niemal niewidoczny uśmiech, kącik jego ust uniósł się nieznacznie, kiedy opuścił za nimi płachtę namiotu. Do nozdrzy mężczyzny dotarł zapach jesiennego powietrza i wreszcie można było oddychać. Jeszcze tylko musieli trochę mocniej się oddalić.
- Możemy trochę szybciej? Zanim przypomni sobie, że obiecał nam błogosławieństwo na drogę. - Spytał, nie komentując słów świadkowej. Na tym etapie już wiedział, że jeśli ktoś spróbuje ją zaprosić na „naukę przedślubną”, to raczej skończy się to serią przekleństw, a nie modlitw. To mu wystarczyło.