[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Słowa o dzieciach, o tej nauce przez błędy, dotknęły mnie głębiej, niż bym chciała przyznać. Prawdą było, że patrzyłyśmy, jak dorastają - te ich dzieci, moi podopieczni, młodzi ludzie, których znałam od kołyski, i żadnego z nich nie sposób już było zatrzymać. Każdy szedł w swoją stronę, z tą bezczelną pewnością, że wie lepiej. Dźwięki wesela rozchodziły się echem po polanie, ktoś się roześmiał, ktoś przestawił krzesło.
- Tak, my też kiedyś byłyśmy młode. - Powiedziałam z lekkim, nieco ironicznym westchnieniem. - Ale wtedy świat miał granice, teraz ich nie ma, każdy uważa, że może być kim chce, i że wszystko mu wolno. To... Męczące. Prawdę mówiąc, wolałabym, żeby nie musieli się niczego uczyć kosztem nazwiska. - Uśmiechnęłam się lekko, ale w spojrzeniu Jennifer dostrzegłam, że rozumiała dokładnie, co miałam na myśli. My, kobiety naszego pokolenia, przyzwyczaiłyśmy się do ograniczeń tak bardzo, że zaczęły nam się wydawać częścią garderoby. Zerknęłam na nią kątem oka, gdy zamyśliła się, jakby liczyła w pamięci wszystkie te momenty, w których próbowała ochronić swoje dzieci przed światem, tylko po to, by zobaczyć, że świat i tak znalazł do nich drogę. Nie powiedziała nic, ale cisza między nami była gęsta, niosła w sobie więcej zrozumienia niż dziesięć wypowiedzianych zdań.
Odwróciłam wzrok w stronę ogrodu, gdzie część gości już zaczynała się gromadzić przy stołach - płomienie z ogniska tańczyły w oddali, a w powietrzu unosił się zapach wina i dymu. Świat zmieniał się niepostrzeżenie, dokładnie tak, jak mówiłyśmy - to, co dawniej było niepodważalnym porządkiem, teraz stawało się reliktem. Czasem miałam wrażenie, że wszyscy trzymamy się już tylko wspomnienia tamtego ładu. Obie wiedziałyśmy, że nasz czas był inny, bardziej przewidywalny, teraz mogłyśmy jedynie obserwować, czuwać z boku, podtrzymywać resztki struktury, zanim rozsypała się zupełnie. Nie byłam matką tych dzieci, ale czasami czułam się, jakbym miała nimi być. Kiedyś dbałam o porządek, o reputację, o ciągłość tradycji. Teraz... Coraz częściej czułam, że po prostu pilnuję, by wszystko się nie rozpadło.
- Tak, myślę, że możemy już iść. - Zgodziłam się po chwili, poprawiając materiał rękawa i ruszając w stronę dłuższego stołu. - W końcu ktoś musi dopilnować, żeby nikt nie postanowił dziś przełamać kolejnej tradycji.
Z każdym krokiem czułam, jak moje obcasy delikatnie zapadały się w miękką ziemię. Powietrze było już ciężkie od dymu i ziół, z oddali dobiegał gwar rozmów - śmiechy, szmer tkanin. Wszystko wyglądało idealnie, przynajmniej z zewnątrz.
Nie mogłam powstrzymać lekkiego uniesienia brwi, kiedy poczułam, jak szorstka, stara dłoń nagle zacisnęła się na mojej. Wuj Archibald - oczywiście, że to musiał być on, wiecznie zbyt głośny, bezpośredni, szczery w swoich emocjach, jakby lata nauk o etykiecie spłynęły po nim, niczym deszcz po kaczce. Nim zdążyłam choćby pomyśleć o subtelnym wymiganiu się z tej sytuacji, już śpiewał weselną przyśpiewkę o dziewczętach i winie - głośno, z zapałem godnym młodzieńca, który odkrył, że wino i wolność obyczajów, typowa dla mężczyzn w jego wieku, to był duet idealny. Śpiewał, z początku cicho, potem coraz głośniej, aż jego głos poniósł się echem po ogrodzie, wywołując falę spojrzeń, które natychmiast poczułam na sobie. Uśmiechnęłam się, oczywiście, że się uśmiechnęłam - dokładnie tak, jak powinnam. Delikatnie, z klasą, bez cienia zażenowania, chociaż w środku miałam ochotę odsunąć się o krok i zniknąć za najbliższym drzewem, nie mogłam jednak pozwolić sobie na taką słabość.
- Ależ, wuju... - Zaczęłam miękko, tonem, który miał w sobie więcej serdeczności niż sprzeciwu.