23.02.2023, 03:31 ✶
Na dobrą sprawę, pierwsze działania Patricka były bardzo podobne do tych, które poczyniła Brenna. Podstawową różnicą było jedynie to, że on tak jak i Mavelle również błędnie aportował się Mglistych Mokradłach a udało mu się z nich odejść dzięki pomocy ciężkiego, ale niezbyt przyjaznego portretu Nicolausa de Viggena. Potem, zamiast zjeść obiad z dziadkami, Steward musiał ganiać do Ministerstwa Magii, zgłaszać odnalezienie ciała Hannah Johnson, wracać wraz z ekipą na Mgliste Mokradła (w końcu, chociaż ciało kobiety bezpiecznie przeleżało ponad miesiąc w chacie, po tym jak zostało odnalezione, nie powinno leżeć dużo dłużej, tak się nie godziło) i wypełniać mnóstwo papierkowej roboty.
Aportacja w okolicach Mglistych Mokradeł uświadomiła mu za to, że musiał szybko znaleźć rzemieślnika, który wykonuje ramy do obrazów. Miał w końcu przyrzeczenie do wypełnienia. I chociaż, jeśliby o nim zapomniał, dziadkowie załatwiliby tę sprawę za niego, Steward czuł się zobligowany do działania samodzielnie. Tamtego dnia de Viggen naprawdę mu pomógł. Zapewnienie mu nowej ramy, nie wydawało się za to zbyt wielką ceną.
Patrick przystanął obok Mavelle na miejscu zbiórki. Odwrócił głowę w stronę, gdzie zaczynały się Mgliste Mokradła i popatrzył na nie w zamyśleniu. Miał nadzieję, że tego dnia nie znajdą w ich obrębie kolejnego ciała. Może nie do końca liczył się z tym, że rozwiążą zagadkę przypadkowych aportacji akurat w ich obrębie, ale samo oznaczenie bezpiecznych ścieżek przyniosłoby dużo pożytku. I stało się ogromnym ułatwieniem dla wszystkich tych nieszczęśników, którzy jeszcze mieliby się tam przypadkiem aportować.
I on przygotował się właściwie na to zadanie. Poza odpowiednimi do takich wędrówek butami, w plecaku trzymał również dodatkową buzę, linę, trochę prowiantu, mapę oraz mugolską latarkę.
- Po pierwsze, uważajcie na zwodniki. Kręcą się tu po okolicy. Po drugie, im głębiej wejdziemy w Mgliste Mokradła, tym większa będzie tam… mgła – tu słowo podkreślił dodatkowo ruchem palców. Niby taka oczywistość, ale warto było o niej pamiętać, bo wraz z kolejnymi krokami, mogła im się tam znacząco zmniejszyć widoczność. Łatwiej też było się zgubić. – Wziąłem ze sobą mugolską latarkę. Na baterię. W teorii, powinna działać bez magii. Zobaczę, czy będzie tam funkcjonowała, czy też to miejsce nie tylko zagłusza nasze zdolności magiczne, ale też… - zamyślił się, zastanawiając, jak ubrać w słowa myśli, które krążyły mu po głowie. – Zobaczymy, czy działają tam mugolskie rzeczy. Jeśli działają to może pomogą nam w oznaczaniu terenu.
Popatrzył na zebrane kobiety, odrobinę dłużej zawieszając wzrok na Mavelle.
- Tak sobie myślę, że powinniśmy też wypracować jakiś wspólny schemat działania. Twój początek, Brenno, jest bardzo dobry. Pozwoli nam ustalić, w którym miejscu właściwie magia przestaje działać. Pomysł z oznaczaniem miejsca też - tę pochwałę skierował ku pannie Bones. - Proponuję, by w momencie, gdy lumos na końcu różdżki przestanie działać, cofnąć się i spróbować spleść jakieś zaklęcie w stronę Mglistych Mokradeł. W ten sposób sprawdzimy czy one w ogóle przepuszczają magię. Być może w ogóle tego nie robią. Istnieje również szansa, że nawet te przypadkowe aportacje, zdarzają się tylko w bardzo konkretnych miejscach. Może również na to coś wpływa – opisał, co chodziło mu po głowie. – Mogę być z kimkolwiek w parze. I tak proponuję byśmy nie oddalali się od siebie dalej niż na sto metrów.
Aportacja w okolicach Mglistych Mokradeł uświadomiła mu za to, że musiał szybko znaleźć rzemieślnika, który wykonuje ramy do obrazów. Miał w końcu przyrzeczenie do wypełnienia. I chociaż, jeśliby o nim zapomniał, dziadkowie załatwiliby tę sprawę za niego, Steward czuł się zobligowany do działania samodzielnie. Tamtego dnia de Viggen naprawdę mu pomógł. Zapewnienie mu nowej ramy, nie wydawało się za to zbyt wielką ceną.
Patrick przystanął obok Mavelle na miejscu zbiórki. Odwrócił głowę w stronę, gdzie zaczynały się Mgliste Mokradła i popatrzył na nie w zamyśleniu. Miał nadzieję, że tego dnia nie znajdą w ich obrębie kolejnego ciała. Może nie do końca liczył się z tym, że rozwiążą zagadkę przypadkowych aportacji akurat w ich obrębie, ale samo oznaczenie bezpiecznych ścieżek przyniosłoby dużo pożytku. I stało się ogromnym ułatwieniem dla wszystkich tych nieszczęśników, którzy jeszcze mieliby się tam przypadkiem aportować.
I on przygotował się właściwie na to zadanie. Poza odpowiednimi do takich wędrówek butami, w plecaku trzymał również dodatkową buzę, linę, trochę prowiantu, mapę oraz mugolską latarkę.
- Po pierwsze, uważajcie na zwodniki. Kręcą się tu po okolicy. Po drugie, im głębiej wejdziemy w Mgliste Mokradła, tym większa będzie tam… mgła – tu słowo podkreślił dodatkowo ruchem palców. Niby taka oczywistość, ale warto było o niej pamiętać, bo wraz z kolejnymi krokami, mogła im się tam znacząco zmniejszyć widoczność. Łatwiej też było się zgubić. – Wziąłem ze sobą mugolską latarkę. Na baterię. W teorii, powinna działać bez magii. Zobaczę, czy będzie tam funkcjonowała, czy też to miejsce nie tylko zagłusza nasze zdolności magiczne, ale też… - zamyślił się, zastanawiając, jak ubrać w słowa myśli, które krążyły mu po głowie. – Zobaczymy, czy działają tam mugolskie rzeczy. Jeśli działają to może pomogą nam w oznaczaniu terenu.
Popatrzył na zebrane kobiety, odrobinę dłużej zawieszając wzrok na Mavelle.
- Tak sobie myślę, że powinniśmy też wypracować jakiś wspólny schemat działania. Twój początek, Brenno, jest bardzo dobry. Pozwoli nam ustalić, w którym miejscu właściwie magia przestaje działać. Pomysł z oznaczaniem miejsca też - tę pochwałę skierował ku pannie Bones. - Proponuję, by w momencie, gdy lumos na końcu różdżki przestanie działać, cofnąć się i spróbować spleść jakieś zaklęcie w stronę Mglistych Mokradeł. W ten sposób sprawdzimy czy one w ogóle przepuszczają magię. Być może w ogóle tego nie robią. Istnieje również szansa, że nawet te przypadkowe aportacje, zdarzają się tylko w bardzo konkretnych miejscach. Może również na to coś wpływa – opisał, co chodziło mu po głowie. – Mogę być z kimkolwiek w parze. I tak proponuję byśmy nie oddalali się od siebie dalej niż na sto metrów.