04.11.2025, 16:18 ✶
– W każdym razie w taki właśnie sposób namówiłem tamtą piosenkarkę na solową karierę. Gdy spotkałem ją później była mi szalenie wdzięczna. Nawet zadedykowała mi jedną piosenkę niestety po portugalsku. Ale podobno jest tam dość znana. Często występuje w lizbońskim teatrze – Jonathan opowiadał właśnie dwójce młodych czarodziei, którzy siedzieli u niego w salonie, a z którymi chciał się jeszcze zobaczyć przed wyjazdem na delegację do Hiszpanii. Było już dość późno, ale czas mijał im całkiem przyjemnie, zwłaszcza gdy za oknem krople deszczu nieustannie próbowały zatopić cały Londyn, zachęcając tym samym wszystkich do siedzenia w eleganckim salonie otoczonym zapachem jesiennej świecy. Jonathan upił łyka korzennej herbaty i przyjrzał się obu gościom. Naprawdę cieszył się, że najwyraźniej się dogadywali. W końcu oboje stanowili dla niego ważną część jego rodziny i Selwyn musiał przyznać, że chociaż Hannibala i Jessiego różniło wiele, to jednocześnie mieli pewne cechy wspólne. Na przykład był w nich pewien pozytywny chaos, nawet jeśli Hannibal uzewnętrzniał go zdecydowanie częściej, niż młody Kelly.
Zabawne, że gdy tylko o tym pomyślał chaos sam z siebie postanowił zawitać do nich dzisiaj i to jeszcze na dobrą sprawę z jego winy. Ktoś zaczął pukać do drzwi. Nie. Nie pukać. Walić. Jonathan określiłby się nigdy mianem paranoicznego, ale mając na uwadze ostatnie wydarzenia i niedawny awans w strukturach Zakonu Selwyn nie do końca zakładał, że takie walenie do drzwi niosło za sobą pozytywne informacje.
– Poczekajcie tutaj - powiedział do swoich rozmówców z uśmiechem na ustach, a następnie podszedł do drzwi i, na wszelki wypadek upewniając się, że jego różdżka spoczywała bezpiecznie w zasięgu jego ręki, uchylił je.
Do środka rzeczywiście wparował chaos. Wampirza burza zamieszania, złożona z rozbieganych oczu i słów, które niby miały sens, ale Jonathan jednocześnie miał wrażenie, że zupełnie ich nie rozumiał.
– Gabriel – wydusił zaskoczony nie tylko wizytą, ale też że przy tym wszystkim pamiętał, aby zwrócić się do wampira odpowiednim imieniem. I wtedy do niego dotarło. Chociaż Jonathan mówił całkowicie szczerze i naprawdę chciał pozostać w pozytywnych relacjach z wampirem, to Gabriel zdecyowanie mocniej wziął sobie to niewinne zostańmy przyjaciółmi, które usłyszał od Jonathana podczas ich ostatniego spotkania. – Merlinie, co się stało? Uspkój się proszę, i nie mów tak głośno, mam gości…
Goście… Tak… Gabriel już właśnie zobaczył gości, a goście już właśnie zobaczyli Gabriela i Jonathan nie był pewny, czy chciał wiedzieć ile z tego wampirzego monologu usłyszeli młodzi czarodzieje. Odchrząknął próbując odgonić zmieszanie i spojrzał na wszystkich zgromadzonych. On też zdecydowanie będzie potrzebować czegoś mocniejszego.
– Gabrielu… - zaczął spokojnie, próbując odegać te wszystkie krzyczące myśli, które właśnie pakowały mu się do głowy. – Proszę poznaj Hannibala, mojego kuzyna i Jessiego, mojego chrześniaka, chyba mineliście się podczas ostatniego wydarzenia Muzy. – Czy rozmawiali? Chyba nie. Jonathan na pewno by pamiętał, gdyby wampir spróował podejść bliżej chłopaka. Z drugiej strony prawdę mówiąc z całego wydarzenia pamiętał głównie własne rozedrganie i że ubrali się bardzo podobnie do siebie. Selwyn szybko obrzucił okiem swoją czarno-fioletową szatę i upewnił się, że tym razem kolory się nie pokrywały. Uspokoił się nieco i sam opadł na jeden z foteli, zapominająć że przynajmniej dwie osoby z tego grona, w tym on sam, nie chcały radzić sobie z tą sytuacją całkowiciie na trzeżwo. – Nie. Nie latający. Ale z Mediolanu.
Zabawne, że gdy tylko o tym pomyślał chaos sam z siebie postanowił zawitać do nich dzisiaj i to jeszcze na dobrą sprawę z jego winy. Ktoś zaczął pukać do drzwi. Nie. Nie pukać. Walić. Jonathan określiłby się nigdy mianem paranoicznego, ale mając na uwadze ostatnie wydarzenia i niedawny awans w strukturach Zakonu Selwyn nie do końca zakładał, że takie walenie do drzwi niosło za sobą pozytywne informacje.
– Poczekajcie tutaj - powiedział do swoich rozmówców z uśmiechem na ustach, a następnie podszedł do drzwi i, na wszelki wypadek upewniając się, że jego różdżka spoczywała bezpiecznie w zasięgu jego ręki, uchylił je.
Do środka rzeczywiście wparował chaos. Wampirza burza zamieszania, złożona z rozbieganych oczu i słów, które niby miały sens, ale Jonathan jednocześnie miał wrażenie, że zupełnie ich nie rozumiał.
– Gabriel – wydusił zaskoczony nie tylko wizytą, ale też że przy tym wszystkim pamiętał, aby zwrócić się do wampira odpowiednim imieniem. I wtedy do niego dotarło. Chociaż Jonathan mówił całkowicie szczerze i naprawdę chciał pozostać w pozytywnych relacjach z wampirem, to Gabriel zdecyowanie mocniej wziął sobie to niewinne zostańmy przyjaciółmi, które usłyszał od Jonathana podczas ich ostatniego spotkania. – Merlinie, co się stało? Uspkój się proszę, i nie mów tak głośno, mam gości…
Goście… Tak… Gabriel już właśnie zobaczył gości, a goście już właśnie zobaczyli Gabriela i Jonathan nie był pewny, czy chciał wiedzieć ile z tego wampirzego monologu usłyszeli młodzi czarodzieje. Odchrząknął próbując odgonić zmieszanie i spojrzał na wszystkich zgromadzonych. On też zdecydowanie będzie potrzebować czegoś mocniejszego.
– Gabrielu… - zaczął spokojnie, próbując odegać te wszystkie krzyczące myśli, które właśnie pakowały mu się do głowy. – Proszę poznaj Hannibala, mojego kuzyna i Jessiego, mojego chrześniaka, chyba mineliście się podczas ostatniego wydarzenia Muzy. – Czy rozmawiali? Chyba nie. Jonathan na pewno by pamiętał, gdyby wampir spróował podejść bliżej chłopaka. Z drugiej strony prawdę mówiąc z całego wydarzenia pamiętał głównie własne rozedrganie i że ubrali się bardzo podobnie do siebie. Selwyn szybko obrzucił okiem swoją czarno-fioletową szatę i upewnił się, że tym razem kolory się nie pokrywały. Uspokoił się nieco i sam opadł na jeden z foteli, zapominająć że przynajmniej dwie osoby z tego grona, w tym on sam, nie chcały radzić sobie z tą sytuacją całkowiciie na trzeżwo. – Nie. Nie latający. Ale z Mediolanu.