23.02.2023, 14:12 ✶
Cecylia również była nieziemsko przyjacielska - była gotowa dać szansę każdemu, bez względu na to, jaka opinia o nim krąży i jakie wrażenie prezentuje na pierwszy rzut oka. Zdawała sobie sprawę, że lwia część populacji zyskuje dopiero przy bliższym poznaniu, a panna Lupin była na tyle wytrwała, by z dziką chęcią podejść kilka kroków w przód do takiej osoby. Czasem się zdarzało, że ta odwaga porównywana była z głupotą, bo przecież każda normalna osoba trzymała się z dala od typów spod ciemnej gwiazdy i innych podejrzanych gagatków. Jednak nie Ceci - ona była gotowa się zaprzyjaźnić ze wszystkim.
Właśnie dlatego robiła furorę wśród kaczek z pobliskiego rodzinnej aptece parku.
Oczywiście Giovanni nie zaliczał się do dziwnych gości, od których należy się trzymać z daleka, a więc nie miała się czym martwić. Uśmiechnęła się promieniście, kiedy Giovanni przystał na porzucenie konwenansów.
Niestety, radość nie potrwała długo, bo upadek był twardy, pełen przewrotów, a lądowanie zdecydowanie bez telemarka. Pocieszało ją trochę, że Gio zleciał razem z nią, w końcu razem raźniej, ale potem przypomniała sobie, że przecież mógł sobie zrobić krzywdę.
- Nie, to moja wina, wpakowałam się jak śliwka w kompot - mówiąc to, chciała się uśmiechnąć, ale błoto weszło jej do ust i zaczęła agresywnie je wypluwać. Potem zaczęła czyścić swoje okulary wnętrzem kurtki, które jakimś cudem uchowało się przed brudem, ale wtem wszystko zniknęło, kiedy Urquart rzucił kolejne zaklęcie - tym razem z sukcesem.
- Och, dziękuję! - Rozpromieniona obejrzała swoją osobę, dostrzegając, że jest równie czysta, co przed upadkiem z górki. Aczkolwiek nadal była nieco poobijana, lecz to też nie było nic nowego.
Odwróciła się w kierunku, w którym zmierzali przed feralnym upadkiem i ku swojej uciesze spostrzegła dolinę, której szukali.
- Patrz, tam jest ta rzeka! Podejdźmy, ziele prawdopodobnie rośnie wokół niej - oświadczyła, lecz tym razem nie biegła już przed siebie na oślep. Trzymała ekscytację na wodzy, ewidentnie nauczona na świeżych błędach, czekając grzecznie, aż Giovanni ruszy razem z nią.
Właśnie dlatego robiła furorę wśród kaczek z pobliskiego rodzinnej aptece parku.
Oczywiście Giovanni nie zaliczał się do dziwnych gości, od których należy się trzymać z daleka, a więc nie miała się czym martwić. Uśmiechnęła się promieniście, kiedy Giovanni przystał na porzucenie konwenansów.
Niestety, radość nie potrwała długo, bo upadek był twardy, pełen przewrotów, a lądowanie zdecydowanie bez telemarka. Pocieszało ją trochę, że Gio zleciał razem z nią, w końcu razem raźniej, ale potem przypomniała sobie, że przecież mógł sobie zrobić krzywdę.
- Nie, to moja wina, wpakowałam się jak śliwka w kompot - mówiąc to, chciała się uśmiechnąć, ale błoto weszło jej do ust i zaczęła agresywnie je wypluwać. Potem zaczęła czyścić swoje okulary wnętrzem kurtki, które jakimś cudem uchowało się przed brudem, ale wtem wszystko zniknęło, kiedy Urquart rzucił kolejne zaklęcie - tym razem z sukcesem.
- Och, dziękuję! - Rozpromieniona obejrzała swoją osobę, dostrzegając, że jest równie czysta, co przed upadkiem z górki. Aczkolwiek nadal była nieco poobijana, lecz to też nie było nic nowego.
Odwróciła się w kierunku, w którym zmierzali przed feralnym upadkiem i ku swojej uciesze spostrzegła dolinę, której szukali.
- Patrz, tam jest ta rzeka! Podejdźmy, ziele prawdopodobnie rośnie wokół niej - oświadczyła, lecz tym razem nie biegła już przed siebie na oślep. Trzymała ekscytację na wodzy, ewidentnie nauczona na świeżych błędach, czekając grzecznie, aż Giovanni ruszy razem z nią.