07.11.2025, 16:44 ✶
Dwa piwa. Może trzy. Tak się umawiali. Z początku nie miał pewne obiekcie co do odwiedzania barów w środku tygodnia, kiedy następnego dnia trzeba było iść do pracy, ale dość szybko dał się przekonać, i w sumie wyszło lepiej, niż się spodziewał. Nic nie próbowało ich zadusić, nie wisiał nad nimi żaden upiór, Hannibal był zrelaksowany i mieli też okazję, żeby się z czegoś pośmiać. Można było uznać ten wieczór za naprawdę udany i nawet deszcz, którego się nie spodziewali, nie popsuł im humoru. Więcej - dał im pretekst do odwiedzenia Jonathana. Na szczęście nie wyglądało na to, że starszy Selwyn był w tamtym momencie czymś bardzo zajęty, więc niespodziewana wizyta kuzyna i chrześniaka nie przeszkodziły mu w niczym ważnym.
Takim sposobem właśnie dotarli do tego momentu - w salonie, z gorącą herbatą, z deszczem za oknem, ale z dobrymi humorami, słuchając opowieści Jonathana.
I właśnie wtedy, gdy Jonathan kończył swoją opowieść o piosenkarce, która za jego namową rozpoczęła solową karierę i wyszło jej to na dobre, ktoś zaczął pukać do drzwi. A raczej - walić w nie. Jessie mruknął pytająco, zerkając w stronę korytarza, i spojrzał na wuja.
-Spodziewa się wuj kogoś? - spytał i zerknął na Hannibala.
Jonathan miał jakieś umówione spotkanie? Przyszli w złym momencie? Jonathan nie wyglądał, jakby ich wizyta bardzo mu przeszkadzała (z drugiej strony - był dobrym aktorem), a gdyby osoba, która dobijała się do selwynowych drzwi, przyszła na umówione spotkanie, raczej po prostu by zapukała, zamiast tak w nie walić. To nie średniowiecze i nikt nie próbował wywabić czarownicy z domu, by ją spalić albo utopić.
Za drzwiami pokoju podniósł się głos. Głośny, pełen emocji, któremu towarzyszyły równie głośne kroki tak szybkie, jak wypluwane przez trzeciego gościa słowa. Co on tam mówił?
Czy nie tak powiedziałeś? Zostańmy przyjaciółmi!
Jakaś natrętna ex?... Nie, to był mężczyzna... Ktoś wrogi, z kim wujaszek zakopał topór wojenny?
Drzwi pokoju otworzyły się i w pierwszej chwili Jessie zamarł, bo oto przed nimi pojawił się... utopiec. Cholerny topielec! Co topielec robił w domu Jonathana!
Kilka sekund wpatrywania się z szokiem w chodzącego trupa pozwoliły młodego czarodziejowi ocenić, że może... może to jednak nie był topielec... Za szybko się ruszał. Za żywa. I nie był napuchnięty i pomarszczony jak stuletnia śliwka.
Jednak nie był to topielec... To był mężczyzna. Może w innych okolicznościach całkiem przystojny, ale pojawił się w bardzo niesprzyjających jego prezencji warunkach. Przez moment nawet pomyślał, że był to Anthony, ale w porę dotarło do niego, że nie był to jego wuj, a ktoś, kogo już chyba kiedyś widział.
-Gabriel? - jego usta poruszyły się bezgłośnie, gdy imię padło z ust Hannibala.
Żadnego Gabriela nie kojarzył, o żadnym Jonathan nigdy nie wspominał. Może jakiś znajomy rodziny Selwyn?
Dopiero kiedy Jonathan ich sobie przedstawił, kilka zaginionych puzzelków wskoczyło na swoje miejsca. Koncert Muzy.
No chyba nie!
Gość, który wygląda jak wuj Anthony. Który był ubrany tak samo jak Jonathan. O którym Jonathan podobno słyszał we Francji, żeby był dość uprzedzony... Którego Theo określił jako "interesującego"...
-Tak... Chyba się minęliśmy.