09.11.2025, 20:45 ✶
Ludzki mózg niejednokrotnie przypominał, że strop domu nie był wykonany z najtwardszego surowca i może przydałoby się go jakoś wzmocnić, jeżeli miał wytrzymać ciężar dwóch miśków, które nie ograniczały swoich ruchów tylko do ułożenia się na podłodze. Niedźwiedzi mózg powtarzał: Blah, blah, blah, strop, blah, blah, blah, ciężkie misie, Ziew!
Było ciepło, było leniwie, było futrzasto i gdzieś tam zaczęła przebijać się ta ludzka część świadomości, upominająca się, że powinni w sumie się podnieść, zejść na dół, zjeść coś i wziąć się do pracy. Mieli zadania, a zadania należy wykonać. Ale jak niby mieli wstać, skoro Sam go tak do siebie zgarniał i wciskał łeb pod jego łapę, drążąc nosem w ciemniejszym futrze?
Kiedy ogień dotarł do Doliny Godryka, wszystko nabrało tempa, za którym mało kto mógł nadążyć. Trzeba było ratować siebie, ratować domy, ratować swój dobytek. Ludzie dookoła panikowali. Większość wyciągała różdżki i walczyła z ogniem, ale inni po prostu uciekali. Ostatecznie udało im się przeżyć noc i trzeba było wrócić do normalności, mimo wszechobecnego smrodu spalenizny, lepiącej się do wszystkiego czerni i spojrzeń, które mówiły więcej, niż słowa. Udało im się uratować dom. Udało im się uratować hodowlę - ogień wystraszył hipogryfy, ale oprócz kilku spalonych piór i niespokojnej nocy nie stało się im nic złego, Matce niech będą dzięki.
Kiedy Sam pojawił się w progu ich drzwi, olbrzymi kamień spadł z jego serca. Mieli iść go szukać, ale Sam ich uprzedził i oczywiście, że został przyjęty. Vlad powiedział mu kiedyś, że drzwi ich domu zawsze będą dla niego otwarte i chociaż okoliczności były okropne, starszy Petrov cieszył się, że to do nich przyszedł McGonagall.
Ziewną, rozdziawiając szeroko szczęki, po czym wyciągnął kark, by odnaleźć i przygryźć lekko ucho drugiego niedźwiedzia, tak jak on wcześniej podgryzał jego.
Cieszę się, że tu jesteś. Mam nadzieję, że wciąż tu będziesz.
-Chłopaki, śniadanie gotowe! - zawołał do nich z dołu Vlad.
Powinni zejść. Zjeść śniadanie i zabrać się do pracy. Może powinni zejść tak, jak byli teraz? Otarł się policzkiem o łeb drugiego i sapnął krótko, zachęcając do wstania.
Było ciepło, było leniwie, było futrzasto i gdzieś tam zaczęła przebijać się ta ludzka część świadomości, upominająca się, że powinni w sumie się podnieść, zejść na dół, zjeść coś i wziąć się do pracy. Mieli zadania, a zadania należy wykonać. Ale jak niby mieli wstać, skoro Sam go tak do siebie zgarniał i wciskał łeb pod jego łapę, drążąc nosem w ciemniejszym futrze?
Kiedy ogień dotarł do Doliny Godryka, wszystko nabrało tempa, za którym mało kto mógł nadążyć. Trzeba było ratować siebie, ratować domy, ratować swój dobytek. Ludzie dookoła panikowali. Większość wyciągała różdżki i walczyła z ogniem, ale inni po prostu uciekali. Ostatecznie udało im się przeżyć noc i trzeba było wrócić do normalności, mimo wszechobecnego smrodu spalenizny, lepiącej się do wszystkiego czerni i spojrzeń, które mówiły więcej, niż słowa. Udało im się uratować dom. Udało im się uratować hodowlę - ogień wystraszył hipogryfy, ale oprócz kilku spalonych piór i niespokojnej nocy nie stało się im nic złego, Matce niech będą dzięki.
Kiedy Sam pojawił się w progu ich drzwi, olbrzymi kamień spadł z jego serca. Mieli iść go szukać, ale Sam ich uprzedził i oczywiście, że został przyjęty. Vlad powiedział mu kiedyś, że drzwi ich domu zawsze będą dla niego otwarte i chociaż okoliczności były okropne, starszy Petrov cieszył się, że to do nich przyszedł McGonagall.
Ziewną, rozdziawiając szeroko szczęki, po czym wyciągnął kark, by odnaleźć i przygryźć lekko ucho drugiego niedźwiedzia, tak jak on wcześniej podgryzał jego.
Cieszę się, że tu jesteś. Mam nadzieję, że wciąż tu będziesz.
-Chłopaki, śniadanie gotowe! - zawołał do nich z dołu Vlad.
Powinni zejść. Zjeść śniadanie i zabrać się do pracy. Może powinni zejść tak, jak byli teraz? Otarł się policzkiem o łeb drugiego i sapnął krótko, zachęcając do wstania.