[Jesień 72, 30.09 Ekstaza Merlina - impreza towarzyska]

Z Moną i Hannibalem –> z Robertem na parkiecie

Czas upłynął jej tak miło na rozmowie z Hanem i Moną, że nawet nie zauważyła kiedy minęła reszta wieczoru. Głos dyrektora wyrwał ją z konwersacji, ale jednocześnie napełnił ekscytacją. Taniec miał być przecież ukoronowaniem dzisiejszego wernisażu (zgodnie z koncepcją Ministry). Electra nie mogła się więc doczekać, kiedy usłyszy z kim będzie w parze. Jednak słowa, które padły z ust starszego Selwyna… Trochę ją rozczarowały. Oczywiście, kochała tańczyć z Hannibalem, ale liczyła na element zaskoczenia. Choć i tak lepiej było trafić na przyjaciela, niż na jakiegoś starego dziwaka...

Najwyraźniej Han miał podobne odczucia, bo złożył jej propozycję zamiany partnerów.
– Znasz mnie jak nikt inny. Nie ma problemu. – ochoczo się zgodziła. Plus fajnie by było, żeby Hani spędził też trochę czasu z Mathildą. Co prawda, sama wcześniej zdążyła tylko się przedstawić wujkowi Selwyna, ale mężczyzna ten wydawał się naprawdę miły.

Dzięki zręcznemu zabiegowi towarzysza, płynnie wylądowała w ramionach pana Croucha.
– Haha, myślę, że nie będzie potrzeby. Jestem chętna zatańczyć z każdym! – odpowiedziała grzecznie (i jednocześnie zgodnie z prawdą). Robert okazał się zresztą naprawdę dobrym partnerem do walca; nie deptał jej po nogach i nie próbował kłaść rąk w niewłaściwych miejscach. Prewettówna czuła się komfortowo, tak, jakby tańczyła ze starszym bratem. Albo z ojcem, choć nigdy nie miała wątpliwej przyjemności tańczyć z Dedalusem.

Pytanie Croucha złapało ją z zaskoczenia. Potrzebowała chwili, żeby skojarzyć, że skoro Robert jest krewnym Hannibala, to z Moną najpewniej również wiążą go więzy krwi. W takim razie naturalnym było, że interesował się losem Rowle.
– Tak, niedawno zaczęli się spotykać. – Electra sama nie mogła uwierzyć, że relacja między Icarusem i Moną rozwijała się w tak szybkim tempie. Odnosiła wrażenie, że od wieczorku singli minął co najmniej rok, a nie dwa miesiące. – Myślę, że ta dwójka naprawę do siebie pasuje, więc wróżę im jak najlepiej. Mają na siebie naprawdę dobry wpływ... – Crouch nie musiał nawet analizować jej ekspresji by wiedzieć, że Prewettówna mówiła szczerze. Tylko podczas końcówki wypowiedzi trochę się zamyśliła, przypominając sobie o piciu Ariego. Z kolei komentarz o Monie wyraźnie uradował dziewczynę. – Naprawdę pan tak myśli? Mona jest wspaniałą osobą i strasznie się cieszę, że mogę teraz spędzać z nią więcej czasu! – od razu złapały z Rowle wspólny język, który nie wiedzieć czemu miał coś wspólnego z końmi... – A co pan uważa o związku kuzynki? – teraz chciała poznać opinię samego Croucha na ten temat. W życiu jednak nie domyśliłaby się, że ma on jakieś podejrzenia wobec Icarusa.