02.12.2025, 23:30 ✶
Touché, Lorien. Touché z tą Dianką. Dobrze, że tylko w narracji i nie bluźnisz tak na głos. Nie umknęło natomiast Philomenie, że do kolejnego dania Lorien podeszła już z większą elegancją. Grzeczna dziewczynka.
Alexander przynajmniej mówił o matce i do matki normalnie, bez nadmiernie wygładzonych prób udobruchania jej, owinięcia w zbyt miękki kokon bezpieczeństwa, który przydawał Selinie karykaturalnej słabości. Najmniejszy zaś mięsień na twarzy Philomeny nie drgnął w związku z rozmową o Donaldzie. W tym gronie staruszka robiła użytek z umiejętności kontrolowania swojego wizerunku — pozostawała zdystansowana i formalna, jakby temat ten nie budził w niej najdrobniejszej emocji.
Delektowała się przepiórką. Delektowała się rozmową. Oto nareszcie Alexander przejął inicjatywę, rzekł coś więcej niż pomruki i pojedyncze zdania. Nie zmusił babki, aby musiała na siebie wziąć tę rolę. I dobrze. Nic to, że okazywał zebranym niewerbalną obojętność. Nie musiał ich kochać. Żadne z nich nie było jego dzieckiem, aby mu się należała jakaś tkliwość.
Philomena nie spuszczała z Alexandra przenikliwego spojrzenia, odkąd ten zagaił temat Spalonej Nocy oraz tego, jakże się komu po niej wiedzie. Gdy wyrażał ubolewanie nad złym losem, jaki dotknął dobytki zebranych, wezbrała w babce fala okrutnej wesołości, która jednak nie znalazła ujścia. Cóż to za przewrotność, że kat troszczy się o dobro tego, którego sam pomagał zarzynać. Oglądało się ten spektakl doprawdy wybornie.
— Wiele pracy wymagało doprowadzenie spraw do porządku — rzekła Mulciberowa w tonie swobodnej pogawędki. — Jednego pracownika straciłam podczas ataków, kilku kolejnych należało zwolnić, ponieważ zaczęli po niej zaniedbywać swoje obowiązki. Tym bardziej doceniam, że w kancelarii znalazła się w tym czasie dodatkowa para rąk do pracy. — Tu ponownie oddała zasługę Scarlett. — Wszystko wraca do normy. — Wydawała się tym faktem nader ukontentowana. Było to bowiem osiągnięcie, które zamierzała sobie przypisać: kancelaria powróciła na zwyczajowe tory wybitnie szybko. Ot, potęga terroru. — Wkrótce pojawią się również nowe publikacje. Jeden artykuł zaplanowany jest już na przyszły tydzień w Proroku Niedzielnym. Polecam waszej uwadze.
Jak zawsze. Stara Mulciberowa była to — jak wiemy — kobieta sukcesu. Kobieta kariery. I trupów, jakie zostawiła za sobą na tej drodze.
Rodzina nie przestawała dostarczać powodów do jej rosnącego rozbawienia. Czystokrwista panna ze znamienitego rodu. Ach, ubawiła jadowitą staruchę cnota Charlotte rezydująca widać tymczasowo w nokturnowym rynsztoku.
Odpowiedź Philomeny była kontynuacją słów Lorien, z którą babka — jak w wielu kwestiach ideologicznych — zgadzała się.
— Nie miejmy złudzeń, ten człowiek, Voldemort, nie dba o kondycję naszych elit ani ład społeczny. Tylko głupiec mógłby tak sądzić. Nie on pierwszy i nie on ostatni urodził się utalentowanym czarnoksiężnikiem. Nie on pierwszy prowadzi rebelię opartą o przemoc, której efekt może być tylko jeden: upadek. Zamiast budzić w ludziach właściwe instynkty, korzenić tradycję i wartości, wierzy, że będzie w stanie rządzić, trzymając nad nimi bat. To nieprawda. Jak zawsze podkreślam, aby zmiana była trwała, społeczeństwo samo musi do niej dojrzeć. Poprzez edukację, kultywację tradycji, odrzucenie szkodliwych mód, dobieranie godnych liderów i autorytetów — wygłosiła gładko niczym odczyt kolejnego swojego artykułu.
Gdy Richard wybuchał, starucha akurat syciła się winem, czego wcale ta tyrada jej nie zepsuła. Odjąwszy kielich od ust, serwetą otarła kącik ust z zabłąkanej we wiotkie, starcze wargi kropelki, po czym zwróciła się ku wnukowi. Podjęła rozmowę wyważonym nauczycielskim tonem, jakim udziela się cierpliwej reprymendy krnąbrnemu dziecku:
— Lorien jest częścią rodziny. Twój brat, Richardzie, przed śmiercią małżeństwa nie rozwiązał. Zachowuje zatem ona jako wdowa prawo do nazwiska, tak samo jak należne jej było prawo do miejsca w domu Roberta. Miejsce przy tym stole należy do Lorien na mocy kontraktu takiego samego, jaki miejsce przy nim gwarantuje i mnie. Jeśli kto z was chciałby podważyć jej prawo, podważa i moje. — Nastała po tym chwila pauzy, aby ewentualny śmiałek miał przestrzeń wyrazić obiekcje co do tego, czy Philomena, wiekowa wdowa po Alexandrze Mulciberze, winna opuścić Mulciber Manor. — Powściągnij się. Emocje po śmierci brata nie mogą usprawiedliwić tych absurdalnych oskarżeń godnych dziecka czy chorego umysłowo. — A wszyscy wiemy, jaka była historia choroby umysłowej w rodzie.
Alexander przynajmniej mówił o matce i do matki normalnie, bez nadmiernie wygładzonych prób udobruchania jej, owinięcia w zbyt miękki kokon bezpieczeństwa, który przydawał Selinie karykaturalnej słabości. Najmniejszy zaś mięsień na twarzy Philomeny nie drgnął w związku z rozmową o Donaldzie. W tym gronie staruszka robiła użytek z umiejętności kontrolowania swojego wizerunku — pozostawała zdystansowana i formalna, jakby temat ten nie budził w niej najdrobniejszej emocji.
Delektowała się przepiórką. Delektowała się rozmową. Oto nareszcie Alexander przejął inicjatywę, rzekł coś więcej niż pomruki i pojedyncze zdania. Nie zmusił babki, aby musiała na siebie wziąć tę rolę. I dobrze. Nic to, że okazywał zebranym niewerbalną obojętność. Nie musiał ich kochać. Żadne z nich nie było jego dzieckiem, aby mu się należała jakaś tkliwość.
Philomena nie spuszczała z Alexandra przenikliwego spojrzenia, odkąd ten zagaił temat Spalonej Nocy oraz tego, jakże się komu po niej wiedzie. Gdy wyrażał ubolewanie nad złym losem, jaki dotknął dobytki zebranych, wezbrała w babce fala okrutnej wesołości, która jednak nie znalazła ujścia. Cóż to za przewrotność, że kat troszczy się o dobro tego, którego sam pomagał zarzynać. Oglądało się ten spektakl doprawdy wybornie.
— Wiele pracy wymagało doprowadzenie spraw do porządku — rzekła Mulciberowa w tonie swobodnej pogawędki. — Jednego pracownika straciłam podczas ataków, kilku kolejnych należało zwolnić, ponieważ zaczęli po niej zaniedbywać swoje obowiązki. Tym bardziej doceniam, że w kancelarii znalazła się w tym czasie dodatkowa para rąk do pracy. — Tu ponownie oddała zasługę Scarlett. — Wszystko wraca do normy. — Wydawała się tym faktem nader ukontentowana. Było to bowiem osiągnięcie, które zamierzała sobie przypisać: kancelaria powróciła na zwyczajowe tory wybitnie szybko. Ot, potęga terroru. — Wkrótce pojawią się również nowe publikacje. Jeden artykuł zaplanowany jest już na przyszły tydzień w Proroku Niedzielnym. Polecam waszej uwadze.
Jak zawsze. Stara Mulciberowa była to — jak wiemy — kobieta sukcesu. Kobieta kariery. I trupów, jakie zostawiła za sobą na tej drodze.
Rodzina nie przestawała dostarczać powodów do jej rosnącego rozbawienia. Czystokrwista panna ze znamienitego rodu. Ach, ubawiła jadowitą staruchę cnota Charlotte rezydująca widać tymczasowo w nokturnowym rynsztoku.
Odpowiedź Philomeny była kontynuacją słów Lorien, z którą babka — jak w wielu kwestiach ideologicznych — zgadzała się.
— Nie miejmy złudzeń, ten człowiek, Voldemort, nie dba o kondycję naszych elit ani ład społeczny. Tylko głupiec mógłby tak sądzić. Nie on pierwszy i nie on ostatni urodził się utalentowanym czarnoksiężnikiem. Nie on pierwszy prowadzi rebelię opartą o przemoc, której efekt może być tylko jeden: upadek. Zamiast budzić w ludziach właściwe instynkty, korzenić tradycję i wartości, wierzy, że będzie w stanie rządzić, trzymając nad nimi bat. To nieprawda. Jak zawsze podkreślam, aby zmiana była trwała, społeczeństwo samo musi do niej dojrzeć. Poprzez edukację, kultywację tradycji, odrzucenie szkodliwych mód, dobieranie godnych liderów i autorytetów — wygłosiła gładko niczym odczyt kolejnego swojego artykułu.
Gdy Richard wybuchał, starucha akurat syciła się winem, czego wcale ta tyrada jej nie zepsuła. Odjąwszy kielich od ust, serwetą otarła kącik ust z zabłąkanej we wiotkie, starcze wargi kropelki, po czym zwróciła się ku wnukowi. Podjęła rozmowę wyważonym nauczycielskim tonem, jakim udziela się cierpliwej reprymendy krnąbrnemu dziecku:
— Lorien jest częścią rodziny. Twój brat, Richardzie, przed śmiercią małżeństwa nie rozwiązał. Zachowuje zatem ona jako wdowa prawo do nazwiska, tak samo jak należne jej było prawo do miejsca w domu Roberta. Miejsce przy tym stole należy do Lorien na mocy kontraktu takiego samego, jaki miejsce przy nim gwarantuje i mnie. Jeśli kto z was chciałby podważyć jej prawo, podważa i moje. — Nastała po tym chwila pauzy, aby ewentualny śmiałek miał przestrzeń wyrazić obiekcje co do tego, czy Philomena, wiekowa wdowa po Alexandrze Mulciberze, winna opuścić Mulciber Manor. — Powściągnij się. Emocje po śmierci brata nie mogą usprawiedliwić tych absurdalnych oskarżeń godnych dziecka czy chorego umysłowo. — A wszyscy wiemy, jaka była historia choroby umysłowej w rodzie.
głosujcie na mnie, bo nie macie innego wyjścia