[czerwiec 1961 Cassandra & Millie] Blurred vision

– No kurwa, oczywiście że Ci obiecuję, kto normalny chciałby słyszeć o ciąży zaraz po Hogzie!?– odkrzyknęła z pewną dozą niezadowolenia odkrywając, że obecność kuzynki, jak ta już otworzy paszcze i cośtam gada, nie jest wcale taka zła. Zupełnie jakby Cassandra Cavendish prawdziwa, była o wiele milsza i ow ile bardziej zdatna do współżycia niż Cassandra Cavendish mieszkająca w głowie Milles. Oczywiście to był kolejny powód do nienawidzenia jej, w tej płytkiej, małostkowej zawiści zazdroszczenia jej całej zajebistości.
Cały komfort pierzchł z oczywistych względów, gdy padło kolejne zdanie. Ohohoho trzecie pierdoloko! Zacisnęła mocniej dłonie na trzonku, a szczupłą twarz wykrzywił nieprzyjemny uśmiech. Brak daru jasnowidzenia, brak daru tak silnego przecież w krwi Trelawneyów był jej osobistą życiową tragedią. Nieświadoma tego, że oko owszem jest, tylko uśpione, nieświadoma tego, że jej dar istniał, ale wciąż czekał, na razie tylko zsyłając na nią wizje, które były brane przez wszystkich za urojenia. Z resztą… od samego początku nauczyła się o nich nie mówić dorosłym. Tak żeby nie robić sobie więcej problemów. I tak sprawiała ich za dużo wściekła na cały świat, że jej kosmogram był ostoją pojebaństwa.

– Oczywiście, że nie mogę się doczekać – skłamała w tak oczywisty sposób, że aż dziw, że nos nie uderzył jej w miotłę. Normalnie była całkiem niezła w walenie ściemy, ale zazdrość zdecydowanie nie pomagała całej sytuacji. Wręcz przeciwnie. Zaraz potem jednak skończyło się gadanie, a Moody spięła poślady (dosłownie i w przenośni) i rzuciła się na jabłko. W przeciwieństwie do wielu, którzy zapewne podeszliby z pobłażaniem do puchonki, która nawet nie była w drużynie. Ale Moody zamierzała ją zdeptać, jakby rywalizowała z szukającym reprezentacji. Wiatr rozsupłał włosy, pęd powietrza rozciągał skórę na zaciętej determinacją twarzy. Odwaga. Brawura. Głupota. Trzy siostry siedzące na jej barkach, szepczące do ucha słowa zachęty, uciszający jakikolwiek strach, ale też jakikolwiek zdrowy rozsądek, który sugerował, że trajektoria lotu - jeśli miotła zawiedzie - może ten zakład okazać się dla niej śmiertelny. Nie miało to znaczenia. Liczył się tylko cel. Liczył się tylko znicz. Znicz. Jabłko. Wygrana. Choć raz. Choć jeden raz.

Wyciągnęła dłoń. Nie była Ewą, która by się wahała. Nie była Ewą, którą ktokolwiek musiałby zachęcać. Nagroda była tak doskonale blisko.