03.12.2025, 18:43 ✶
Jessie wydał z siebie dźwięk, który bardziej pasował do rozpieszczonego dzieciaka, niż do dorosłego mężczyzny. Bo o ile wiedział, że wysyłanie potencjalnie przeklętych przedmiotów (nawet jeśli później okażą się wcale nie być przeklętymi) komukolwiek, nawet babci Crouch, było pomysłem nieodpowiedzialnym i głupim, tak fakt, że wszystko mówiło mu, że to był głupi pomysł, było samo w sobie głupie. Jakby sam tego nie wiedział i świat nie potrafił zrozumieć tego, że on też mógł mieć swoje własne, małe marzenia, które mógł dzielić z matką.
-No cholera noc, czy to krzesło nie mogło zacząć świrować, zanim ten poj-Auć! - już w połowie słowa gula stanęła mu w gardle i jeszcze ugryzł się w język.
Dosłownie.
Czy faktycznie nie mógł sobie na niego nawet nawyklinać bez żadnych konsekwencji. Ech...
Przez dłuższą chwilę przyglądał się matce ze zmartwieniem. Coś podobnego przytrafiło się jemu, kilka dni temu, kiedy pomagał Hannibalowi przenieść się z mieszkania Henry'ego do Brighton.
-Pewnie tak... - powiedział w końcu.
Z pewnością był to wynik Spalonej Nocy, bo nigdy wcześniej im się coś takiego nie wydarzyło. Zdziwił się, kiedy coś zmusiło jego do wypowiedzenia słów, o których nie myślał, ale zaniepokoiło go to, że to samo przytrafiło się jego matce. Czy Ricie i Theo przytrafiło się to samo?
Perspektywa badania tego w Departamencie Tajemnic wcale nie brzmiała dla niego zachęcająco i, niestety, nie przestał się nadmiernie przejmować, ale coś postanowiło skutecznie odwrócić ich uwagę od potencjalnego opętania, badań w Departamencie Tajemnic i wywoływania duchów.
Krzesło postanowiło podzielić się ze światem (a właściwie z nimi w ich mieszkaniu) swoim marzeniem i zostać wyścigówką. Na szczęście im obojgu udało się uniknąć zaczepienia się o krzesło i pociągnięcia po osmolonej podłodze.
-To jest chyba jakaś kpina! - zawołał, ale zanim zdołał cokolwiek więcej zrobić, nerwy wzięły górę nad jego biedną (ale nadal dobrze wyglądającą) matką, bo ta podniosła swoją różdżkę i rąbnęła jakimś zaklęciem, które poleciało za krzesłem i rąbnęło (oby) w nie.
Tak ładnie huknęło.
Odczekał dłuższą chwilę, dla pewności dał sobie kilka sekund, i się ruszył, by wejść do pokoju Theo, różdżkę trzymając w gotowości. Zajrzał do pokoju najmłodszego Kelly'ego i westchnął żałośne na widok, który zastał.
-Mam dobrą i złą wiadomość. - powiedział, odwracając się do matki. -Dobra jest taka, że dzięki tobie nie musimy się już przejmować tym krzesłem, co oznacza, że zostaje nam tylko odnowienie mieszkania. Zła wiadomość jest taka, że już nie będę mógł go wyrzucić przez okno.
Mógł wyrzucić szczątki, które po krześle zostały, ale to już nie było to samo.
-No cholera noc, czy to krzesło nie mogło zacząć świrować, zanim ten poj-Auć! - już w połowie słowa gula stanęła mu w gardle i jeszcze ugryzł się w język.
Dosłownie.
Czy faktycznie nie mógł sobie na niego nawet nawyklinać bez żadnych konsekwencji. Ech...
Przez dłuższą chwilę przyglądał się matce ze zmartwieniem. Coś podobnego przytrafiło się jemu, kilka dni temu, kiedy pomagał Hannibalowi przenieść się z mieszkania Henry'ego do Brighton.
-Pewnie tak... - powiedział w końcu.
Z pewnością był to wynik Spalonej Nocy, bo nigdy wcześniej im się coś takiego nie wydarzyło. Zdziwił się, kiedy coś zmusiło jego do wypowiedzenia słów, o których nie myślał, ale zaniepokoiło go to, że to samo przytrafiło się jego matce. Czy Ricie i Theo przytrafiło się to samo?
Perspektywa badania tego w Departamencie Tajemnic wcale nie brzmiała dla niego zachęcająco i, niestety, nie przestał się nadmiernie przejmować, ale coś postanowiło skutecznie odwrócić ich uwagę od potencjalnego opętania, badań w Departamencie Tajemnic i wywoływania duchów.
Krzesło postanowiło podzielić się ze światem (a właściwie z nimi w ich mieszkaniu) swoim marzeniem i zostać wyścigówką. Na szczęście im obojgu udało się uniknąć zaczepienia się o krzesło i pociągnięcia po osmolonej podłodze.
-To jest chyba jakaś kpina! - zawołał, ale zanim zdołał cokolwiek więcej zrobić, nerwy wzięły górę nad jego biedną (ale nadal dobrze wyglądającą) matką, bo ta podniosła swoją różdżkę i rąbnęła jakimś zaklęciem, które poleciało za krzesłem i rąbnęło (oby) w nie.
Tak ładnie huknęło.
Odczekał dłuższą chwilę, dla pewności dał sobie kilka sekund, i się ruszył, by wejść do pokoju Theo, różdżkę trzymając w gotowości. Zajrzał do pokoju najmłodszego Kelly'ego i westchnął żałośne na widok, który zastał.
-Mam dobrą i złą wiadomość. - powiedział, odwracając się do matki. -Dobra jest taka, że dzięki tobie nie musimy się już przejmować tym krzesłem, co oznacza, że zostaje nam tylko odnowienie mieszkania. Zła wiadomość jest taka, że już nie będę mógł go wyrzucić przez okno.
Mógł wyrzucić szczątki, które po krześle zostały, ale to już nie było to samo.