28.02.2023, 20:49 ✶
Gdyby ktoś postanowił zrobić listę wad Florence, „upór” zapewne znalazłby się na niej dość wysoko. Mogła to być krew Prewettów, płynąca w jej żyłach. Bulstrode mogła zdawać się dość stonowana i spokojna, jeśli jednak się na coś uparła, musiało być tak, jak chciała, nawet jeżeli w pewnym momencie zaczynała zdawać sobie sprawę z tego, że niekoniecznie ma rację.
W tym wypadku jednak tej racji była pewna, więc tym bardziej nie miała żadnych oporów wobec wytaczaniu kolejnych argumentów.
- Kobieta weszła w miejsce, w którym może zadziałać klątwa, pewna, że nic się jej nie stanie, ponieważ nic nie stało się dwóm jej znajomym – wyjaśniła Florence ogólnikowo. Żadnych nazwisk, żadnych szczegółów, co do tożsamości, okoliczności albo tego, jak dokładnie zadziałał klątwa, bo uzdrowicielka prędzej faktycznie zaplanowałaby morderstwo problematycznej pani Hill niż pozwoliła sobie na złamanie tajemnicy lekarskiej. – Niestety, tak się złożyło, że jej akurat coś się stało – dokończyła. – Ale niech się pan nie krępuje, panie Longbottom, jeśli trafi się kolejna taka specjalna okazja. W końcu w najgorszym razie, jeśli coś pójdzie nie tak, będzie pan musiał codziennie rano wypijać przez tydzień pewien eliksir. Jeżeli dobrze pamiętam, przygotowuje się go z jaj bahanek, śluzu ślimaka rogatego i stulichy psiej. Smak jest niezapomniany, zapewniam.
Na zakończenie tego wykładu dotyczącego kuracji, stosowanej w ramach… zwrócenia leczenia na właściwe tory, Florence obdarzyła Erika miłym uśmiechem. Jakby cieszyła ją sama myśl o zaaplikowaniu komuś takiej mikstury.
Może to dlatego niektórzy na oddziale uważali, że jest sadystką.
Jeśli zaś szło o to, czy ujawnienie wyleczenia mogło pomóc… na to pytanie Bulstrode nie umiała odpowiedzieć. Potrafiła zaglądać w przyszłość, owszem, ale zwykle musiała taką osobę spotkać. Nie miała pojęcia, czym kierował się człowiek, który rzucił na Erika klątwę, nie była więc w stanie odgadnąć, jak zareaguje. Bo chyba tego, że Longbottom podejmie leczenie, jeśli nie planował go zabić, mógł się spodziewać…
- Obawiam się, że szukanie winnych przestępstw to nie moja specjalność. Na tym pan zna się na pewno lepiej. Tylko czy przypadkiem reakcją nie będzie… nie wiem, na przykład próba zepchnięcia pana z klifu? – spytała uprzejmie Florence.
Kiedy Erik poskarżył się na gorąco, przyłożyła rękę do czoła, starając się ocenić temperaturę. Podwyższona, chociaż nieprzesadnie. Kobieta podniosła się i ruszyła do szafki. Gdy otworzyła jedne z drzwiczek, ukazały się tam idealnie ustawione akcesoria. Bulstrode sięgnęła do jednego z pojemników i wyjęła z niego okład.
- Proszę podwinąć rękaw, panie Longbottom – zarządziła uzdrowicielka, po czym stuknęła różdżką w okład, schładzając go i następnie za pomocą kolejnego zaklęcia sprawiła, że ten owinął się wokół nadgarstka Erika. Nie był lodowaty ani mokry, ale lekko chłodny, i niósł ze sobą pewną ulgę. – Niech pan go zdejmie najpóźniej po godzinie. Gdyby wciąż było paru gorąco, trzeba skontaktować się z uzdrowicielem. Jeżeli odczuwa pan senność, doradzam skorzystanie z punktu Fiuu na parterze zamiast teleportacji.
W tym wypadku jednak tej racji była pewna, więc tym bardziej nie miała żadnych oporów wobec wytaczaniu kolejnych argumentów.
- Kobieta weszła w miejsce, w którym może zadziałać klątwa, pewna, że nic się jej nie stanie, ponieważ nic nie stało się dwóm jej znajomym – wyjaśniła Florence ogólnikowo. Żadnych nazwisk, żadnych szczegółów, co do tożsamości, okoliczności albo tego, jak dokładnie zadziałał klątwa, bo uzdrowicielka prędzej faktycznie zaplanowałaby morderstwo problematycznej pani Hill niż pozwoliła sobie na złamanie tajemnicy lekarskiej. – Niestety, tak się złożyło, że jej akurat coś się stało – dokończyła. – Ale niech się pan nie krępuje, panie Longbottom, jeśli trafi się kolejna taka specjalna okazja. W końcu w najgorszym razie, jeśli coś pójdzie nie tak, będzie pan musiał codziennie rano wypijać przez tydzień pewien eliksir. Jeżeli dobrze pamiętam, przygotowuje się go z jaj bahanek, śluzu ślimaka rogatego i stulichy psiej. Smak jest niezapomniany, zapewniam.
Na zakończenie tego wykładu dotyczącego kuracji, stosowanej w ramach… zwrócenia leczenia na właściwe tory, Florence obdarzyła Erika miłym uśmiechem. Jakby cieszyła ją sama myśl o zaaplikowaniu komuś takiej mikstury.
Może to dlatego niektórzy na oddziale uważali, że jest sadystką.
Jeśli zaś szło o to, czy ujawnienie wyleczenia mogło pomóc… na to pytanie Bulstrode nie umiała odpowiedzieć. Potrafiła zaglądać w przyszłość, owszem, ale zwykle musiała taką osobę spotkać. Nie miała pojęcia, czym kierował się człowiek, który rzucił na Erika klątwę, nie była więc w stanie odgadnąć, jak zareaguje. Bo chyba tego, że Longbottom podejmie leczenie, jeśli nie planował go zabić, mógł się spodziewać…
- Obawiam się, że szukanie winnych przestępstw to nie moja specjalność. Na tym pan zna się na pewno lepiej. Tylko czy przypadkiem reakcją nie będzie… nie wiem, na przykład próba zepchnięcia pana z klifu? – spytała uprzejmie Florence.
Kiedy Erik poskarżył się na gorąco, przyłożyła rękę do czoła, starając się ocenić temperaturę. Podwyższona, chociaż nieprzesadnie. Kobieta podniosła się i ruszyła do szafki. Gdy otworzyła jedne z drzwiczek, ukazały się tam idealnie ustawione akcesoria. Bulstrode sięgnęła do jednego z pojemników i wyjęła z niego okład.
- Proszę podwinąć rękaw, panie Longbottom – zarządziła uzdrowicielka, po czym stuknęła różdżką w okład, schładzając go i następnie za pomocą kolejnego zaklęcia sprawiła, że ten owinął się wokół nadgarstka Erika. Nie był lodowaty ani mokry, ale lekko chłodny, i niósł ze sobą pewną ulgę. – Niech pan go zdejmie najpóźniej po godzinie. Gdyby wciąż było paru gorąco, trzeba skontaktować się z uzdrowicielem. Jeżeli odczuwa pan senność, doradzam skorzystanie z punktu Fiuu na parterze zamiast teleportacji.