[03.10, zmierzch] Opowieści duchów

– Wiesz, to chyba jedna z tych rzeczy, których nigdy nie chcę sprawdzać – oświadczyła Brenna zdecydowanie. Istnienie ghuli i wampirów było czymś, co zawsze wywoływało u niej zmarszczenie brwi: nie mogła potępiać ich samych w sobie, bo jakby… po prostu próbowali żyć… albo nieżyć… dalej, przynajmniej zazwyczaj. A jednocześnie ich istnienie było czymś nienaturalnym: śmierć powinna stanowić koniec. A nekromancja używana w ten sposób to było coś wyjątkowo paskudnego.
A jeśli już mowa o śmierci i końcu, to pan Gideon zachwycił się jeszcze bardziej, gdy Dora zamiast uciekać odpowiedziała tak, oczywiście. Za to gdy mu wspomniała, och, tu na jego widmowej twarzy pojawił się lekki wyraz irytacji!
– Odetta była młodsza ode mnie – powiedział, trochę naburmuszony, zaraz jednak się rozpromienił ponownie. – Ale nie uprzedzajmy faktów! By zrozumieć naszą historię, istotne jest wysłuchanie jej początków. To w Pokoju Wspólnym Hufflepuffu spotkałem mojego wiernego druha, Marcusa Richie, który potem pomagał mi zdobyć serce mojej wybranki, i to podczas pierwszej lekcji zielarstwa na pierwszym roku poznałem moje największe nemezis, okrutnika, Thomasa McLeganna z Gryffindoru, który potem miał stanąć na drodze naszej miłości… Podczas tej pierwszej lekcji uczono nas prawidłowego zakładania rękawic i…
Być może Brenna wyłapała to spojrzenie, które rzuciła jej Dora, niemo błagając o pomoc. A może uznała, że jeśli faktycznie będą wysłuchiwały historii ducha, to spędzą tutaj jak nic całą noc, na taką stratę czasu zaś nie mogła sobie pozwolić.
– Bardzo przepraszamy, ale musimy iść dalej – powiedziała gładko, chwytając Dorę za dłoń i pociągnęła ją dalej, w stronę jednego ze starszych grobowców. Musiały wejść pomiędzy rośliny, dość gęsto tu rosnące, i przecisnąć się między grobowcami, aż przed nimi objawił się cel podróży: grobowiec należący do McCliverta… Było już tak ciemno, że tym razem musiały użyć różdżki lub latawca, by móc się mu przyjrzeć...
Tyle że Gideon Lockhart ani myślał odpuścić. Podryfował za Dorą, o czym przekonała się, gdy tuż za nią rozbrzmiało.
– Blablabla! Blablabla! Będę za tobą szedł i powtarzał BLABLABLABLA póki nie wysłuchasz mojej fascynującej historii! Ze wszystkimi szczegółami! - oświadczył, emanując słusznym (przynajmniej w jego mniemaniu) oburzeniem. - Blablabla...