08.12.2025, 23:53 ✶
Inspekcja liści trwała w najlepsze. Pomimo godzin nocnych i dość słabego światła Gabriel wspomagał się różdżką i był coraz bardziej wzburzony. Rażące zaniedbania skazywały te nieszczęsne rośliny na smutek i katusze, które wzniecały w nim potrzebę mordu i to niekoniecznie jakkolwiek dającego mu pożywienie. O nie… mordować można było z wielu różnych powodów. Na przykład z zemsty za takie traktowanie w zasadzie banalnego do utrzymania żywopłotu.
– … i wyobraź sobie mon cheri, że przycinali je w lipcu. W lipcu! Ja rozumiem ten Wasz wybujały rozrost słyszałem o tym ale to karygodne! – odpowiedział jej, jakby prowadzili zupełnie inną rozmowę. Odwrócił się ku niej z wyrazem absolutnego zdegustowania, ale momentalnie jego twarx zmieniła się widząc jej słodkie dąsy. Takich rączek nie wolno było nie ucałować, takiego kwiatu nie pochwalić.
Gibko podszedł do niej, krokiem staromodnym, tańców dawno zapodzianych w annałach francuskiej historii muzyki.
– Czyż nie wykazałem się wspaniałą dedukcją śledczą skoro jestem w miejscu w którym i Ty się zjawiłaś moja Pani? – podjął o wiele słodziej, znalazł dłoń, znalazł zgrabne gałązki wyglądające zupełnie jak palce. Błękitne oczy śledziły jej twarz, ruch oczu, chmurne marszczenie brwi. Czy miała na sobie dziś tę samą szminkę o którą tak zajadlee walczyli na promie? Wspomnienie drobnej istotki dosiadającej go z tak zwycięską miną… Pozostał z dłonią przy ustach moment dłużej, w zawieszeniu i absolutnym braku zrozumienia powodów dla których akurat to wspomnienie tak jaskrawo uderzylo go w trzewia.
– Wytężmy więc te nasze małe szare komórki… wystarczy odrobina słunnej wampirzej dedukcji… – dociążył swój akcent i wolną dłonią poprawil nieistniejącego wąsa jakby z nudów w bezsenne dni zakradał się do jej regalików z książkami i oglądał nie tylko okładki. Dłoń niewieścią przełożył przez swoje przedramie z galanterią minionych epok i zaczelli chodzić po czymś co absolutnie nie niosło ze sobą tej elegancji…
– Nie potrzebujemy z nimi rozmawiać. Pomyśl zostalliśmy wezwani tutaj zaraz po tym jak tiara zniknęła. Zgodnie ze słowami babsztyla w czerwonym wszyscy nadal są w rezydencji nikt nie uciekł. Łysy w okularach mówi że to złodziej więc na pewno jest winny. I… no nie wierzę! – wypadł nagle z roli zatrzymując się w pół kroku. – Skandal! Co to za poskąpienie kory pod tym biednym krzakiem!
– … i wyobraź sobie mon cheri, że przycinali je w lipcu. W lipcu! Ja rozumiem ten Wasz wybujały rozrost słyszałem o tym ale to karygodne! – odpowiedział jej, jakby prowadzili zupełnie inną rozmowę. Odwrócił się ku niej z wyrazem absolutnego zdegustowania, ale momentalnie jego twarx zmieniła się widząc jej słodkie dąsy. Takich rączek nie wolno było nie ucałować, takiego kwiatu nie pochwalić.
Gibko podszedł do niej, krokiem staromodnym, tańców dawno zapodzianych w annałach francuskiej historii muzyki.
– Czyż nie wykazałem się wspaniałą dedukcją śledczą skoro jestem w miejscu w którym i Ty się zjawiłaś moja Pani? – podjął o wiele słodziej, znalazł dłoń, znalazł zgrabne gałązki wyglądające zupełnie jak palce. Błękitne oczy śledziły jej twarz, ruch oczu, chmurne marszczenie brwi. Czy miała na sobie dziś tę samą szminkę o którą tak zajadlee walczyli na promie? Wspomnienie drobnej istotki dosiadającej go z tak zwycięską miną… Pozostał z dłonią przy ustach moment dłużej, w zawieszeniu i absolutnym braku zrozumienia powodów dla których akurat to wspomnienie tak jaskrawo uderzylo go w trzewia.
– Wytężmy więc te nasze małe szare komórki… wystarczy odrobina słunnej wampirzej dedukcji… – dociążył swój akcent i wolną dłonią poprawil nieistniejącego wąsa jakby z nudów w bezsenne dni zakradał się do jej regalików z książkami i oglądał nie tylko okładki. Dłoń niewieścią przełożył przez swoje przedramie z galanterią minionych epok i zaczelli chodzić po czymś co absolutnie nie niosło ze sobą tej elegancji…
– Nie potrzebujemy z nimi rozmawiać. Pomyśl zostalliśmy wezwani tutaj zaraz po tym jak tiara zniknęła. Zgodnie ze słowami babsztyla w czerwonym wszyscy nadal są w rezydencji nikt nie uciekł. Łysy w okularach mówi że to złodziej więc na pewno jest winny. I… no nie wierzę! – wypadł nagle z roli zatrzymując się w pół kroku. – Skandal! Co to za poskąpienie kory pod tym biednym krzakiem!