[7.10.1972] Bal maskowy u Lestrange

W pobliżu stołu z płonącymi drinkami, z Atreusem

Przez ułamek sekundy niemal ją kusiło, żeby prowokować go dalej, ale miała pewne obawy, że wtedy wróciłby do tych koszy i próbował faktycznie podsunąć jej jedną z fiolek, optymalnie podobną do tej, którą sam wypił. Za to była chyba trochę ciekawa, czy faktycznie spróbuje zrealizować tę „obietnicę”, czy uleci mu z głowy ledwo przeminie część artystyczna w zasnutych mgłą i spowitych blaskiem salach balowych Lestrangów.

– Czego mam się bać? Że znowu zamienisz się w elfa i walniesz mnie w nos? – spytała żartobliwie, chociaż prawda była taka, że choć bez żadnych oporów pozwoliła, by pociągnął ją ku stołowi, na którym płonęły drinki, sama nie zamierzała sięgać po żadnego drinka. I to nie dlatego, że zamienienie się na chwilę w niewielkiego elfa stanowiłoby dla niej jakąś tragedię albo ujmę to na honorze czy nawet nie dlatego, że skutki bimbru Geralda Yaxleya wciąż pozostawały aż nazbyt żywe w jej pamięci, a jutro o świcie naprawdę wolałaby nie obudzić się na jakiejś farmie na drugim końcu kraju. Nie chciała, by coś wpłynęło na jej zmysły, i tego dnia tak jakby gościła na dworze elfów z opowieści – fae spod zielonych kurhanów, nie wróżek z Maida Valen – nie zamierzała jeść ani pić niczego, co serwowano gościom. Na całe szczęście, ani jej nie przeszkadzało, że on nie stronił od alkoholu, ani on nieszczególnie usiłował ten w nią wmuszać.
Wybrał czerwony jak krew, płonący szkarłatnym płomieniem. Brenna wpatrywała się w ten ogień przez trzy sekundy, z pełną premedytacją, jakby musiała udowodnić sama sobie, że może to zrobić i nie ucieknie. Że może już nie tylko… jako tako funkcjonować, ale nie wstrzymywać oddechu, ilekroć ktoś obok wyciągał papierosa, by go podpalić i nie bać się, czy nie oszaleje nagle, siedząc przy swoim biurku i analizując zeznania przesłuchiwanych w ostatniej sprawie.

– I jak? Smakują lepiej niż te eliksiry? – Przeniosła spojrzenie na Bulstrode’a, ale nie dostrzegła żadnych skrzydeł, nie skurczył się, nie znikł, więc albo jedyną magią tych napitków był ten kolorowy ogień – rozsądne zapewne na takiej imprezie – albo działanie nie było widoczne na pierwszy rzut oka. – Miał taki kolor, że czekałam, czy nie zaczniesz zionąć ogniem.

!balmaskowy