09.12.2025, 23:09 ✶
Co można powiedzieć, to to - że Urd nie była osobą nazbyt honorową.
Oczywiście trzymała się swoich zasad, całkiem twardo nawet, ale zazwyczaj jej silna wola kruszała po jednym kieliszku ognistej, a gdy ktoś zaświecił jej złotem przed nosem, to szła ku niemu jak ćma do ognia.
Urd jednak była całkiem stała w uczuciach, a przynajmniej w uczuciu do swojej młodszej siostry. Kiedy więc na szali stanęła złożona obietnica ojcu (NIE JESTEŚ KURWA NAWET MOIM OJCEM!), a chęci zobaczenia się z Brynją, nie trzeba było być mistrzem prekognicji, aby przewidzieć co Urd zrobi.
Na przykład... że zadba o to, aby interesy Nordgesimowi szły tak źle, że najmłodszego dzieciaka zostawił w szkockim zamku na Yule. Bydlak, nie zasługiwał na taką iskierkę, jaką była jej śliczna Bryndzusia.
Potem jeszcze kilka machinacji, łapówek, przegranych zakładów, ściągniętych przysług i..
– NIESPODZIANKA! – krzyknęła na środku szkockiej wioski, rozpościerając szeroko ręce i porywając w objęcia nieletnią siostrzyczkę chuchro czym oni ją w tym zamku karmili?! – Moja słodka mała! Tak bardzo liczyłam, że jeszcze Was wypuszczą przed wieczerzą! Myślałaś pewnie, że jak nie dostałaś kartki z podarunkiem, to Twoja duża siska o Tobie zapomniała? Tak o mnie myślisz co urwisie? – z miłością rąk nie mogła odlepić od młodej, najchętniej wsadzając ją sobie od razu na barki, choć średnio wypadało. Dzieciaki zaczęły coś między sobą gadać, nie było ich wiele, biedne sieroty, wyrzutki i bękarty, których rodzice powinni sczerznąć w piekle za... – Oi! Młodzieży! Widziałam tu sklep z cukierkami na wypasie. Idziemy grupowo ja stawiam! – Kilka zleceń poszczęściło jej się w tym roku, jak rzeczywiście popracowała, a nie pierdziała w kasynowe krzesełka przewalając zdobyte zasoby. Tym razem chciała się popisać. Tym razem chciała, żeby Bryndzia była z niej dumna. Nawet jesli wiązało się to z przekupstwem wszystkich wyrzutków zamku spod znaku świni.
– Jak Ci tutaj jest kochana... – zagadnęła, milcząc na razie na temat kategorycznego zakazu mówienia komukolwiek o listach, które między sobą wymieniali. – Dobrze Cię traktują? Masz koleżanki? – wypytywała idąc w stronę cukierniczego sklepu, którego nazwa wypadła jej z głowy, bo teraz była w stanie myśleć tylko o swojej małej radości, jedynej stałej pośród sztormów i zawiei.
Oczywiście trzymała się swoich zasad, całkiem twardo nawet, ale zazwyczaj jej silna wola kruszała po jednym kieliszku ognistej, a gdy ktoś zaświecił jej złotem przed nosem, to szła ku niemu jak ćma do ognia.
Urd jednak była całkiem stała w uczuciach, a przynajmniej w uczuciu do swojej młodszej siostry. Kiedy więc na szali stanęła złożona obietnica ojcu (NIE JESTEŚ KURWA NAWET MOIM OJCEM!), a chęci zobaczenia się z Brynją, nie trzeba było być mistrzem prekognicji, aby przewidzieć co Urd zrobi.
Na przykład... że zadba o to, aby interesy Nordgesimowi szły tak źle, że najmłodszego dzieciaka zostawił w szkockim zamku na Yule. Bydlak, nie zasługiwał na taką iskierkę, jaką była jej śliczna Bryndzusia.
Potem jeszcze kilka machinacji, łapówek, przegranych zakładów, ściągniętych przysług i..
– NIESPODZIANKA! – krzyknęła na środku szkockiej wioski, rozpościerając szeroko ręce i porywając w objęcia nieletnią siostrzyczkę chuchro czym oni ją w tym zamku karmili?! – Moja słodka mała! Tak bardzo liczyłam, że jeszcze Was wypuszczą przed wieczerzą! Myślałaś pewnie, że jak nie dostałaś kartki z podarunkiem, to Twoja duża siska o Tobie zapomniała? Tak o mnie myślisz co urwisie? – z miłością rąk nie mogła odlepić od młodej, najchętniej wsadzając ją sobie od razu na barki, choć średnio wypadało. Dzieciaki zaczęły coś między sobą gadać, nie było ich wiele, biedne sieroty, wyrzutki i bękarty, których rodzice powinni sczerznąć w piekle za... – Oi! Młodzieży! Widziałam tu sklep z cukierkami na wypasie. Idziemy grupowo ja stawiam! – Kilka zleceń poszczęściło jej się w tym roku, jak rzeczywiście popracowała, a nie pierdziała w kasynowe krzesełka przewalając zdobyte zasoby. Tym razem chciała się popisać. Tym razem chciała, żeby Bryndzia była z niej dumna. Nawet jesli wiązało się to z przekupstwem wszystkich wyrzutków zamku spod znaku świni.
– Jak Ci tutaj jest kochana... – zagadnęła, milcząc na razie na temat kategorycznego zakazu mówienia komukolwiek o listach, które między sobą wymieniali. – Dobrze Cię traktują? Masz koleżanki? – wypytywała idąc w stronę cukierniczego sklepu, którego nazwa wypadła jej z głowy, bo teraz była w stanie myśleć tylko o swojej małej radości, jedynej stałej pośród sztormów i zawiei.