01.03.2023, 22:52 ✶
Ta wiosna najwyraźniej zaliczała się do wybitnie pechowych. Jak nie utknięcie na cholernych mokradłach, to… motocykl postanowił przestać działać. Tak po prostu, akurat wtedy, gdy specjalnie po niego sięgnęła, porządnie się stęskniwszy za szaleńczym pędem wiatru – zwłaszcza że nie biegała na czterech łapach, żeby móc choć spróbować prześcignąć wiatr.
Jeszcze nie biegała.
Niemniej, nie miało to znaczenia w przeciwieństwie do tego, że nie mogła znaleźć usterki, jak również standardowe zaklęcie naprawiające zdziałało dokładnie tyle, co jedno, wielkie, absolutne nic. Cóż, pozostawało tylko z niego zsiąść i poprowadzić, klnąc przy tym pod nosem.
A potem bardziej niż tylko pod nosem – nie dość, że popsuła się maszyna, to i pogoda. Jeszcze trochę, a chyba trzeba będzie pogadać z jakimś klątwołamaczem, żeby sprawdził, czy przypadkiem coś się nie przyplątało. No dobrze, nie takie znowu do końca „się”, bo klątwy nie wyskakiwały z pierwszego lepszego pudełka, by przyczepić się do pierwszej napotkanej osoby – nie, zwykle stało za tym konkretne działanie, opcjonalnie kontakt z czymś przeklętym.
Co gorsza, pogoda nie popsuła się tak po prostu – nie było mowy o zwykłym deszczyku, lecz konkretnej ulewie, którą najlepiej było spędzić w jakimś ciepłym wnętrzu, z kubkiem kawy w ręce i książką do kompletu. Mavelle dość szybko poczuła, iż nie została ani jedna sucha nitka; podejrzewała też, że ani chybi trzeba będzie skombinować eliksir pieprzowy, gdy tylko uda się dotrzeć do domu.
Światło dało niewielką nadzieję – że może uda się znaleźć schronienie przed wdzierającą się dosłownie wszędzie wodą, może nawet przeschnąć w miarę porządnie. W miarę, bo też miała wrażenie, że przemokła tak bardzo, iż suszenie powinno zająć dobrych kilka dni, co najmniej.
Krok za krokiem, ziąb przenikający praktycznie do kości – jeszcze chwila i była całkiem pewna, że zaraz zacznie szczękać z tego wszystkiego zębami, o ile jednak się nie roztopi niczym cukier i zmieni w kolejną na swej drodze kałużę – nie brzmiało to teraz aż tak nieprawdopodobnie, jak na co dzień…
W całym tym pechu, najwyraźniej, trafiła się odrobina szczęścia, niczym ślepej kurze ziarno. Nadal otwarta brama skłoniła do przyspieszenia kroku – co w sumie nie było takie łatwe, biorąc pod uwagę błotnistość drogi i ciężar maszyny. Może faktycznie uda się przeczekać ten okropny deszcz…?
Fakt, iż drzwi się otworzyły, zanim w ogóle zdążyła do nich podejść wzbudził lekki niepokój – niby mogła zostać po prostu zauważona przez okno, ale też jakie dokładnie były na to szanse? - niemniej chęć schronienia się była zdecydowanie silniejsza od perspektywy ulegnięcia paranoi i, co za tym szło, dalszego moknięcia na tym cholernym deszczu. Cóż, jak ewidentnie ją zapraszał, to nie godziło się kazać gospodarzowi czekać – postawiła motocykl przed dworkiem i pośpiesznie skierowała się do drzwi.
- Bardzo dziękuję, panie…? – zawiesiła dość wymownie głos, wślizgując się przy tym do środka. W miarę dyskretnie się rozejrzała, zsuwając niemalże natychmiast buty – nie dość, że i tak spadała na głowę tutejszym lokatorom, to nie musiała dodatkowo im zabłacać podłogi, prawda…?
Jeszcze nie biegała.
Niemniej, nie miało to znaczenia w przeciwieństwie do tego, że nie mogła znaleźć usterki, jak również standardowe zaklęcie naprawiające zdziałało dokładnie tyle, co jedno, wielkie, absolutne nic. Cóż, pozostawało tylko z niego zsiąść i poprowadzić, klnąc przy tym pod nosem.
A potem bardziej niż tylko pod nosem – nie dość, że popsuła się maszyna, to i pogoda. Jeszcze trochę, a chyba trzeba będzie pogadać z jakimś klątwołamaczem, żeby sprawdził, czy przypadkiem coś się nie przyplątało. No dobrze, nie takie znowu do końca „się”, bo klątwy nie wyskakiwały z pierwszego lepszego pudełka, by przyczepić się do pierwszej napotkanej osoby – nie, zwykle stało za tym konkretne działanie, opcjonalnie kontakt z czymś przeklętym.
Co gorsza, pogoda nie popsuła się tak po prostu – nie było mowy o zwykłym deszczyku, lecz konkretnej ulewie, którą najlepiej było spędzić w jakimś ciepłym wnętrzu, z kubkiem kawy w ręce i książką do kompletu. Mavelle dość szybko poczuła, iż nie została ani jedna sucha nitka; podejrzewała też, że ani chybi trzeba będzie skombinować eliksir pieprzowy, gdy tylko uda się dotrzeć do domu.
Światło dało niewielką nadzieję – że może uda się znaleźć schronienie przed wdzierającą się dosłownie wszędzie wodą, może nawet przeschnąć w miarę porządnie. W miarę, bo też miała wrażenie, że przemokła tak bardzo, iż suszenie powinno zająć dobrych kilka dni, co najmniej.
Krok za krokiem, ziąb przenikający praktycznie do kości – jeszcze chwila i była całkiem pewna, że zaraz zacznie szczękać z tego wszystkiego zębami, o ile jednak się nie roztopi niczym cukier i zmieni w kolejną na swej drodze kałużę – nie brzmiało to teraz aż tak nieprawdopodobnie, jak na co dzień…
W całym tym pechu, najwyraźniej, trafiła się odrobina szczęścia, niczym ślepej kurze ziarno. Nadal otwarta brama skłoniła do przyspieszenia kroku – co w sumie nie było takie łatwe, biorąc pod uwagę błotnistość drogi i ciężar maszyny. Może faktycznie uda się przeczekać ten okropny deszcz…?
Fakt, iż drzwi się otworzyły, zanim w ogóle zdążyła do nich podejść wzbudził lekki niepokój – niby mogła zostać po prostu zauważona przez okno, ale też jakie dokładnie były na to szanse? - niemniej chęć schronienia się była zdecydowanie silniejsza od perspektywy ulegnięcia paranoi i, co za tym szło, dalszego moknięcia na tym cholernym deszczu. Cóż, jak ewidentnie ją zapraszał, to nie godziło się kazać gospodarzowi czekać – postawiła motocykl przed dworkiem i pośpiesznie skierowała się do drzwi.
- Bardzo dziękuję, panie…? – zawiesiła dość wymownie głos, wślizgując się przy tym do środka. W miarę dyskretnie się rozejrzała, zsuwając niemalże natychmiast buty – nie dość, że i tak spadała na głowę tutejszym lokatorom, to nie musiała dodatkowo im zabłacać podłogi, prawda…?
474