10.12.2025, 14:22 ✶
Oczywiście, że zignorował jej dąsy. To znaczy - nie do końca zignorował, po prostu ich nie skomentował tylko brnął dalej. Mógł oczywiście powiedzieć, że jest urocza, że zdarza jej się marszczyć nos gdy tak chmurnie ściąga brwi i, że jest to jedna z najbardziej uroczych rzeczy jaką widział w tym wieku. Mógł też połknąć własne słowa i myśli, grać dalej w grę, do której zasad nigdy nie miał okazji zajrzeć, by się z nimi zapoznać, zbyt dumny, aby przyznać, że tego potrzebuje.
To co mówiła Lucy o Brygadzie zdawało się mieć sens, choć nie rozmyślał o tym wcześniej. Zguba musiała mieć w sobie coś, na co brygada miała nie patrzeć. Przeklęte przedmioty… czy nie miał na nie alergii po ostatnim razie?
Choć jego towarzyszka kpiła z kory, Gabriel porzucił ją na moment, by zadbać o nieszczęsne rośliny, które w tym ogrodzie i w obecnym układzie przebywania w nadpalonej okolicy prawdziwie nie miały łatwo. A była jesień, a zbliżała się zima. Odpowiednie zabezpieczenie gruntu… Nie chciał jej oczywiście tego tłumaczyć, wątpił by było to jakkolwiek dla panny Rosewood interesujące, tak jak jego nie bardzo obchodziły prawne zawiłości i w sumie również nie bardzo obchodziło ściganie winnego. Polowanie - to z czasem stało się nużącą koniecznością, nie chciało mu się już za bardzo szukać sposobów by to urozmaicić. Szczególnie kiedy istniały banki krwi.
Co lubił, to jej zmarszczony nosek, to nieczęsty rumieniec, który potrafił wywołać na jej twarzy niedługo po posiłku. To błysk w oczach, któy zdawał się odległy od posępnego gościa, którego pomylił ze śmiercią tydzień czy dwa temu.
Dlatego też odłączył od niej tylko na chwilę. Na maluśką chwileczkę. Podszedł poszpiesznie i kucnął przy krzaku, dłońmi zagarniając troskliwie twarde zaschnięte kawałki. A gdy podniósł się zadowolony z siebie i słusznie wykonanego samarytańskiego wobec rośliny uczynku, drewienka odsunęły się ponownie.
Teraz to on zmarszczył brwi gniewnie, odsłaniając zęby ostrzegawczo wobec magii, która tak jawnie z niego kpiła. Tym razem mniej subtelnie przesunął korę butem. A ta… znów się odsunęła.
Chwilę potrwało, gdy dwie szare wampirze komórki zderzyły się ze sobą. Odwrócił się do Lucy z błąkającym uśmiechem tryumfu na twarzy, choć jego zwycięstwo wcale przecież nie było jeszcze przesądzone.
– Czy myślisz o tym samym o czym ja myślę? – nawet nie strzepnął ziemi z dłoni. Miał dziwne przeczucie, że zaraz zatopi w niej ręce ponownie.
To co mówiła Lucy o Brygadzie zdawało się mieć sens, choć nie rozmyślał o tym wcześniej. Zguba musiała mieć w sobie coś, na co brygada miała nie patrzeć. Przeklęte przedmioty… czy nie miał na nie alergii po ostatnim razie?
Choć jego towarzyszka kpiła z kory, Gabriel porzucił ją na moment, by zadbać o nieszczęsne rośliny, które w tym ogrodzie i w obecnym układzie przebywania w nadpalonej okolicy prawdziwie nie miały łatwo. A była jesień, a zbliżała się zima. Odpowiednie zabezpieczenie gruntu… Nie chciał jej oczywiście tego tłumaczyć, wątpił by było to jakkolwiek dla panny Rosewood interesujące, tak jak jego nie bardzo obchodziły prawne zawiłości i w sumie również nie bardzo obchodziło ściganie winnego. Polowanie - to z czasem stało się nużącą koniecznością, nie chciało mu się już za bardzo szukać sposobów by to urozmaicić. Szczególnie kiedy istniały banki krwi.
Co lubił, to jej zmarszczony nosek, to nieczęsty rumieniec, który potrafił wywołać na jej twarzy niedługo po posiłku. To błysk w oczach, któy zdawał się odległy od posępnego gościa, którego pomylił ze śmiercią tydzień czy dwa temu.
Dlatego też odłączył od niej tylko na chwilę. Na maluśką chwileczkę. Podszedł poszpiesznie i kucnął przy krzaku, dłońmi zagarniając troskliwie twarde zaschnięte kawałki. A gdy podniósł się zadowolony z siebie i słusznie wykonanego samarytańskiego wobec rośliny uczynku, drewienka odsunęły się ponownie.
Teraz to on zmarszczył brwi gniewnie, odsłaniając zęby ostrzegawczo wobec magii, która tak jawnie z niego kpiła. Tym razem mniej subtelnie przesunął korę butem. A ta… znów się odsunęła.
Chwilę potrwało, gdy dwie szare wampirze komórki zderzyły się ze sobą. Odwrócił się do Lucy z błąkającym uśmiechem tryumfu na twarzy, choć jego zwycięstwo wcale przecież nie było jeszcze przesądzone.
– Czy myślisz o tym samym o czym ja myślę? – nawet nie strzepnął ziemi z dłoni. Miał dziwne przeczucie, że zaraz zatopi w niej ręce ponownie.