02.03.2023, 16:26 ✶
- Wątpię, by ktoś chodził tam na co dzień, bez obaw. Poza tym być może pacjentka pójdzie po rozum do głowy i zatrudni klątwołamacza.
Albo zapieczętuje wejście do grobowca, zamiast radośnie do niego wchodzić, bo udało się to komuś tam. W każdym razie Florence miała niejasne przeczucia, że mało kto wchodzi do grobowców, w dodatku podobno przeklętych, tylko po to, by udowodnić, że to dobry pomysł.
- Byłoby ciężko się ukrywać – dodała jeszcze zgryźliwie. W końcu jedna z klątw zamieniła rękę pani Hill w pora. I odczarowanie jej samą transmutacją okazywało się nazbyt skomplikowane. Florence oszczędziła jednak Erikowi tych drobnych szczegółów. – Naprawdę, panie Longbottom? Słyszałam, że w niektórych krajach przysmakiem jest oko kozy, ale muszę przyznać, że nie palę się do jego próbowania.
Tak oto Florence podsumowała słowa odnośnie afrodyzjaku. Chociaż na deklarację, że zrozumiał aluzję, uśmiechnęła się ledwo zauważalnie. Ta zdawała się niby jasna, ale Bulstrode miewała już w gabinecie osoby, które tego typu aluzji nie wyłapywały.
- To się chwali. Dobrze wiedzieć, że Brygada Uderzeniowa jest tak spostrzegawcza – powiedziała uprzejmie, wracając za biurko. Usiadła przy nim i sięgnęła po papiery, by wpisać informacje do karty pacjenta, zanim zawoła kolejną osobę. Na rumieniec zupełnie nie zwróciła uwagi: nawet nie przyszło jej do głowy, że Erikowi jest głupio. Sądziła, że po prostu to efekt podniesionej nieco temperatury.
Zepchnięcie z klifu faktycznie byłoby problematyczne. Choć Florence podała to raczej jako przykład. Mogło też być utopienie, uduszenie czy zrzucenie cegły na głowę. Nie wnikała, bo przynajmniej na razie nie musiała planować morderstwa doskonałego.
Chociaż gdyby miała więcej czasu, zaplanowałaby takie dla pani Hill.
- Nie jestem sadystką, panie Longbottom – powiedziała odnośnie tego, że „myślał, że będzie gorzej”. Choć być może byli ludzie, którzy by się z nią nie zgodzili. Starała się jednak nie męczyć pacjentów niepotrzebnie…
…no dobrze, chyba że bardzo, bardzo ją zirytowali.
- To wszystko. Proszę nie zapomnieć recepty – stwierdziła. Pożegnała potem Erika, obserwując jeszcze, czy gdy szedł do drzwi krok miał pewny i nie wyglądał, jakby kręciło się mu w głowie. Potem zaś przyszła kolej na przyjęcie kolejnego pacjenta…
Albo zapieczętuje wejście do grobowca, zamiast radośnie do niego wchodzić, bo udało się to komuś tam. W każdym razie Florence miała niejasne przeczucia, że mało kto wchodzi do grobowców, w dodatku podobno przeklętych, tylko po to, by udowodnić, że to dobry pomysł.
- Byłoby ciężko się ukrywać – dodała jeszcze zgryźliwie. W końcu jedna z klątw zamieniła rękę pani Hill w pora. I odczarowanie jej samą transmutacją okazywało się nazbyt skomplikowane. Florence oszczędziła jednak Erikowi tych drobnych szczegółów. – Naprawdę, panie Longbottom? Słyszałam, że w niektórych krajach przysmakiem jest oko kozy, ale muszę przyznać, że nie palę się do jego próbowania.
Tak oto Florence podsumowała słowa odnośnie afrodyzjaku. Chociaż na deklarację, że zrozumiał aluzję, uśmiechnęła się ledwo zauważalnie. Ta zdawała się niby jasna, ale Bulstrode miewała już w gabinecie osoby, które tego typu aluzji nie wyłapywały.
- To się chwali. Dobrze wiedzieć, że Brygada Uderzeniowa jest tak spostrzegawcza – powiedziała uprzejmie, wracając za biurko. Usiadła przy nim i sięgnęła po papiery, by wpisać informacje do karty pacjenta, zanim zawoła kolejną osobę. Na rumieniec zupełnie nie zwróciła uwagi: nawet nie przyszło jej do głowy, że Erikowi jest głupio. Sądziła, że po prostu to efekt podniesionej nieco temperatury.
Zepchnięcie z klifu faktycznie byłoby problematyczne. Choć Florence podała to raczej jako przykład. Mogło też być utopienie, uduszenie czy zrzucenie cegły na głowę. Nie wnikała, bo przynajmniej na razie nie musiała planować morderstwa doskonałego.
Chociaż gdyby miała więcej czasu, zaplanowałaby takie dla pani Hill.
- Nie jestem sadystką, panie Longbottom – powiedziała odnośnie tego, że „myślał, że będzie gorzej”. Choć być może byli ludzie, którzy by się z nią nie zgodzili. Starała się jednak nie męczyć pacjentów niepotrzebnie…
…no dobrze, chyba że bardzo, bardzo ją zirytowali.
- To wszystko. Proszę nie zapomnieć recepty – stwierdziła. Pożegnała potem Erika, obserwując jeszcze, czy gdy szedł do drzwi krok miał pewny i nie wyglądał, jakby kręciło się mu w głowie. Potem zaś przyszła kolej na przyjęcie kolejnego pacjenta…
Koniec sesji