[1969] Egipt | Czy wiedziałeś, że duchy mówią z akcentem? | Jamil & Cathal

- Mógłby mi pan powiedzieć, gdzie dokładnie znajduje się to wejście? Tak, żeby nikt przypadkiem nie natknął się na klątwę, o której pan mówi – zagaił ducha zgodnie z poleceniem Cathala, licząc na to, że przekona go chęć zdjęcia zaklęcia w celu ochrony kolejnych pokoleń. Quibell wcale nie musiał wiedzieć, że chodziło o artefakty kryjące się w grobowcu starożytnej czarownicy. Bo przecież Jamil domyślał się, że Shafiq nie zebrał całej ekspedycji wyłącznie po to, by zneutralizować przepełnione czarną magią miejsce. Nie wyglądał na ministerialnego urzędnika, a tylko tacy wpadliby na tak głupi pomysł, by zniszczyć coś bez sprawdzania, co znajdowało się w środku. Prawość i moralność… Egipcjanin już dawno przestał wierzyć w ten cyrk, wiedząc, że jedynym, co się liczyło, były pieniądze. I tutejsze zabytki, które coraz częściej przebywały drogę morską, by trafić na Wyspy Brytyjskie. Ale te kosztowały fortunę, więc znów wracamy do złotych monet brzęczących w sakiewce.
- Między dwoma posągami znajduje się płyta z hieroglifami. Większość z nich jest zamazana. Te, które pozostały, pozwalają rzucić zaklęcie, dzięki któremu pojawia się zarys wejścia. Ale aktywują też klątwę… To gra słowna! Jeden błąd i… – mówił duch, a Jamil wyczuł, co miał na myśli, więc przejechał palcem po szyi, patrząc na Cathala, by przekazać mu, że Quibellowi chodziło o śmierć. Nie musiał tego robić, to było oczywiste, ale rozmowy z duszami zawsze sprawiały, że nadmiernie gestykulował. Znów zresztą jego dłoń powędrowała w górę, by przygładzić nieistniejące wąsy.
- Dziękuję, panie Quibell, naprawdę nam pan pomógł – odpowiedział mu Anwar, pozostając uprzejmym wobec istoty z zaświatów. Po przygodzie z nawiedzaniem domowej toalety wolał się nikomu nie narażać. Wciąż miał wrażenie, że otwarcie drzwi jakiejkolwiek łazienki przywoła tamtego ducha.
Przymknął oczy, rozluźniając uścisk na kartkach i skupiając się na tym, by wypchnąć ducha. To było jak upuszczenie nici, którą do tej pory usilnie utrzymywał w palcach. Matka powtarzała mu za każdym razem, że powinien być ostrożny, bo kiedyś zjawa może się zbuntować na tyle, by odmówić posłuszeństwa wobec wywoływacza. Do tej pory jednak nigdy się to nie zdarzyło, więc Jamil czuł się zbyt pewnie. Quibell nie był zresztą problematyczną duszą. Bez problemu opuścił jego ciało, ulatując gdzieś za metaforyczną zasłonę.
Warunki przekazane mu przez Shafiqa brzmiały dość konkretnie, ale przystępnie na tyle, by na to pójść. Zresztą, im szybciej zniknie z miasta, zyskując nowy zarobek, tym lepiej dla niego. Szwendanie się po barach w celu znalezienia kogoś do gry w karty stawało się coraz bardziej ryzykowne. Miał zbyt wiele do stracenia i niewiele możliwości. Brytyjscy archeologowie otwierali mu je na tyle, by mógł przetrwać i utrzymać rodzinę. Każdy knut się teraz liczył, gdy tak ciężko o coraz nowsze zlecenia.
- Umiem ugotować coś z niczego – odpowiedział entuzjastycznie na informacje o pomocy w obozie. Podejrzewał, że Cathal miał raczej na myśli wykopaliska, dźwiganie różnych rzeczy i wspieranie pozostałych archeologów. Ale coś jeść też musieli, a Egipcjanin nawet lubił gotować. – Mam nadzieję, że lubicie bób i ciecierzycę – dodał, uśmiechając się szeroko i dochodząc do wniosku, że jeśli miał coś robić na ich koszt, to nawet lepiej. Pewnie mieli już kucharza, ewentualnie żywili się na mieście, ale czasami sytuacja wymagała pozostania w obozie na dłużej. Tak przynajmniej było na poprzednich wykopaliskach, na których pracował.
- Na ten moment jedno – zaczął dość niepewnie. – Czy ktoś odstawi mnie z powrotem do Kairu? Dali mi świstoklik tylko w jedną stronę.
Udało mu się. Jakimś cudem przeszedł przez całe to wychowywanie ducha, choć był to jedynie test sprawdzający jego umiejętności. Zresztą nie ryzykowaliby chyba z jakimś nowoznalezionym, starożytnym kapłanem, prawda? Odetchnął z ulgą, gdy okazało się, że rzeczywiście zdobył tę robotę.

Koniec sesji