[7.10.1972] Bal maskowy u Lestrange

szarpię się z nachalnym panem przy drinkach

- Pewnie w jakimś barku się znajdzie, ale tu jej nie widzę... - powiedziała, kolejną odpowiedź posyłając już falami.
Może. A może wybrał się na oficjalną wycieczkę, żeby nikt nie pytał, dlaczego zastępca jednego z najważniejszych apartamentów nie pojawił się w Ministerstwie natychmiast, gdy świat zaczął płonąć.
Może wiedział.
A może było jeszcze gorzej: może bawił się gdzieś indziej.
Powaga dość szybko znikła jednak z jej twarzy. Zmierzyła Atreusa uważnym spojrzeniem, pełnym jakiegoś namysłu.
– Nie do końca twój rozmiar, ale jeśli trochę się ją przerobi w ramionach, jestem pewna, że będziesz w niej wyglądał szałowo.

W pierwszej chwili, gdy ktoś położył dłoń na jej ramieniu, nie zareagowała gwałtownie, a jedynie odwróciła ku niemu głowę. Mimo całej swojej paranoi w takich chwilach spodziewała się po prostu zobaczyć kogoś znajomego: nigdy nie miała problemu z kontaktem fizycznym, obejmowała bliskich chętnie, oni o tym wiedzieli, a na tej sali tak jak miała wrogów, tak i miała kilku przyjaciół. Nazwanie jej „kochaniem” też nie było znowu aż tak nadzwyczajne. Ale już kolejne słowa? Wróćmy do siebie? Wszędzie poznam twój zapach? I wreszcie próby obcałowywania?
– Hej, hej – zaprotestowała, wyrywając się z uścisku delikwenta, gdy próbował ją pocałować, w czego uniknięciu trochę pomógł jej Bulstrode, który był taki miły, że przytrzymał mężczyznę za ramię. – Idź do ogrodu otrzeźwieć albo przysięgam, że zaraz wyciągnę odznakę i aresztuję cię za napastowanie – ostrzegła, powstrzymując chęć próby obezwładnienia tego człowieka i wepchnięcia twarzą w ścianę, i na razie zadawalając się próbą odepchnięcia go, w stronę sali, nie drinków. Choć uważała, że to zdecydowanie za mało, bo nawet jeżeli z kimś ją mylił, to dziewczyna, której szukał, nie zasługiwała, by tak ją szarpać i znienacka całować, skoro ewidentnie razem już nie byli.
A i inna, nieprzyjemna myśl, przemknęła przez głowę Brenny: bo może z nikim jej nie mylił. Może miała do czynienia z podpitym wariatem, któremu o jeden drink za dużo dodał odwagi. Ktoś wysłał jej przecież tamto cholerne zdjęcie.
Ale bójka na sali balowej Lestrangów była jedną z ostatnich rzeczy, na jakie miała ochotę.

Czy pan da nam teraz spokój?

Rzut TakNie 1d2 - 2
Nie

- Jak możesz mnie odrzucać?! - oburzył się wyraźnie, próbując uwolnić z uścisku Atreusa. - A ty tu co?! Kim dla niej jesteś?!
A Brenna naprawdę miała cholerną chęć go aresztować. Albo przynajmniej zedrzeć mu maskę i przekonać się, kto z socjety sobie na to pozwala. Tyle że obiecała matce, że nie wda się w żaden wielki skandal, ani nawet w mały skandal, a gdyby zaczęła się tutaj bić, wyrzuciłaby ich ochrona, i wyszłoby faktycznie na "skandal średniego rozmiarów", więc...
- Pan mnie z kimś myli. Chodź stąd - poprosiła, chwytając Atreusa za dłoń, bo niby wątpiła, by on się tu rzucił ot tak do bicia, ale... bywał chętny do bójki, i lepiej było zapobiegać niż potem płakać. A jak gość pójdzie za nimi? Zawsze można po drodze podejść do ochroniarzy. Albo wybiec do ogrodów, żeby nikt nie widział ewentualnej bójki.