17.12.2025, 23:35 ✶
- Nie zamierzam. Kiedyś, może bym tak zrobił. Jak tylko założyłem rodzinę, zacząłem myśleć inaczej. Dziękuję wam jednak za tę uwagę.
Uspokoił kuzyna, posyłając lekki uśmiech zrozumienia i podziękowania, za tę cenną uwagę. Jak i również Victorię uraczył tym uśmiechem. Nie chciał tego już tematu już ciągnąć, skoro o pracy mieli nie rozmawiać, ale czuł, że jednak musiał na to coś odpowiedzieć. Kiedyś, pracował od rana do późnego wieczora. Często w szpitalu brał nocne zmiany. Gdy urodził mu się syn, spojrzał na to inaczej. Nie może oddawać się pracy, kiedy dziecko będzie go potrzebować. Obecności ojca. Możliwe że pojawienie się na świecie Louisa nauczyło go dzielić czas między pracą i rodzinę.
- Rozumiem.
Nie drążył już tematu. Widział wiele domów w gruzie. Jak i ten Victorii. Pytał, gdyż zastanawiał się, czy planowała może odbudować w tym miejscu straty. Uprzątnąć i postawić budynek na nowo. Dlatego pytanie padło o zabezpieczenie terenu.
Odpowiedział Rodolphusowi na pytanie o miejsce zamieszkania. Dopiero co odbudowali swój związek, dostał szansę, ale odległość utrudniała to utrzymać.
- Pod koniec sierpnia, Camille dostała pilny list od matki i musiała wracać do Francji. Postanowiłem dołączyć do niej, chociażby na miesiąc. Wziąłem urlop, zabrałem Louisa i tak.
Tutaj już spojrzenie skierował na Victorię.
- Byliśmy u niej. U jej rodziny. Chcę, aby Louis zaprzyjaźnił się z nią. Zaakceptował. Gdybyśmy mieli kiedyś zamieszkać razem. Jak już o to zapytałeś.
Wrócił spojrzeniem do Rodolphusa.
- Nie wiem jak to będzie. Camille jest teraz potrzebna w swojej rodzinie, we Francji. Ja tutaj.
Dokończył z uśmiechem niepewności. Musiał zostawić do losowi. Wolałby, aby Camille została z nim tutaj. A jeżeli on miałby przeprowadzić się do Francji, musiałby zrezygnować z pracy w Ministerstwie. Już tak wysoko zaszedł. Był tak blisko szczytu…
Uspokoił kuzyna, posyłając lekki uśmiech zrozumienia i podziękowania, za tę cenną uwagę. Jak i również Victorię uraczył tym uśmiechem. Nie chciał tego już tematu już ciągnąć, skoro o pracy mieli nie rozmawiać, ale czuł, że jednak musiał na to coś odpowiedzieć. Kiedyś, pracował od rana do późnego wieczora. Często w szpitalu brał nocne zmiany. Gdy urodził mu się syn, spojrzał na to inaczej. Nie może oddawać się pracy, kiedy dziecko będzie go potrzebować. Obecności ojca. Możliwe że pojawienie się na świecie Louisa nauczyło go dzielić czas między pracą i rodzinę.
- Rozumiem.
Nie drążył już tematu. Widział wiele domów w gruzie. Jak i ten Victorii. Pytał, gdyż zastanawiał się, czy planowała może odbudować w tym miejscu straty. Uprzątnąć i postawić budynek na nowo. Dlatego pytanie padło o zabezpieczenie terenu.
Skinieniem głowy przyjął do wiadomości odpowiedź, odnośnie patroli. Victoria jednak nie była pewna, czy faktycznie tam jakieś są. Choćby chodziło o Brygadę. Nie pytał więc o więcej. Najwyżej sam uda się do Biura Brygadzistów i zasięgnie informacji.
W kwestii rytuałów, przysłuchiwał się kuzynostwu, upiwszy łyk wina, delektując jego smakiem. A później, gdy padły pytania o to, aby o sobie coś powiedzieć, orzekł o swoim związku z Camille Delacour. Uśmiechem dziękując za gratulacje.
- W obecnej sytuacji, jest trochę problem.Odpowiedział Rodolphusowi na pytanie o miejsce zamieszkania. Dopiero co odbudowali swój związek, dostał szansę, ale odległość utrudniała to utrzymać.
- Pod koniec sierpnia, Camille dostała pilny list od matki i musiała wracać do Francji. Postanowiłem dołączyć do niej, chociażby na miesiąc. Wziąłem urlop, zabrałem Louisa i tak.
Tutaj już spojrzenie skierował na Victorię.
- Byliśmy u niej. U jej rodziny. Chcę, aby Louis zaprzyjaźnił się z nią. Zaakceptował. Gdybyśmy mieli kiedyś zamieszkać razem. Jak już o to zapytałeś.
Wrócił spojrzeniem do Rodolphusa.
- Nie wiem jak to będzie. Camille jest teraz potrzebna w swojej rodzinie, we Francji. Ja tutaj.
Dokończył z uśmiechem niepewności. Musiał zostawić do losowi. Wolałby, aby Camille została z nim tutaj. A jeżeli on miałby przeprowadzić się do Francji, musiałby zrezygnować z pracy w Ministerstwie. Już tak wysoko zaszedł. Był tak blisko szczytu…