03.03.2023, 10:20 ✶
Absolutna nieruchomość i brak oddechu zasadniczo były tymi objawami, które większości uzdrowicieli wskazywano jako „bardzo niepokojące”. Florence nie zdążyła jednak ani rzucić zaklęcia skanującego, ani pobudzającego pracę serca, bo domniemany trup… wrzasnął i poderwał się na równe nogi. Uzdrowicielka, która już – już miała się nad nim pochylić, odskoczyła, by się z nim nie zderzyć, a że nie była najbardziej wprawną fizycznie osobą na świecie, wpadła przy tym na ladę pustą ladę, za którą powinna siedzieć recepcjonistka. (I mimowolnie odnotowała, że Sarah idąc na przerwę nikogo nie zawołała na swoje miejsce, no doprawdy!)
Jeśli ona nastraszyła jego, to on ją zdecydowanie też. Bo może i zachowanie było wzorowe z perspektywy wampira, który nie chciał się rzucić na rannego pacjenta, ale Florence bardzo rzadko widywała nieoddychające wampiry, za to nie raz, nie dwa, widziała nieoddychających ludzi. I przywykła do brania tego za coś, co wymaga natychmiastowej reakcji.
- Co pan wyrabia?! Proszę natychmiast siadać! – nakazała Florence, obserwując chłopaka, który nim zdążyła cokolwiek zrobić, zerwał się z podłogi i odsunął jeszcze dalej. Jak na kogoś, kto niedawno nie oddychał, poruszał się zaskakująco żwawo. Ale ciężko było nie wychwycić, że ogólnie wygląda wybitnie niezdrowo: nienaturalnie blado, z oczami też było zdecydowanie coś nie tak. Nie, jeszcze nie była świadoma, że ma do czynienia z wampirem. By coś takiego odkryć, potrzebowałaby jednak więcej niż dziesięciu sekund. Gdy podał swoje imię i nazwisko wyprostowała się, opuściła nieco różdżkę i zmusiła do przywołania na twarz swojej zwykłej maski uzdrowicielki. Coś tam nawet kojarzyła, kiedy wspomniał, że był z matką w szpitalu, choć na razie nawet nie próbowała sobie przypomnieć tej sceny. W jej oczach Brandon wyglądał jak ktoś, kto natychmiast potrzebuje pomocy uzdrowicielskiej. Może i zaczął nagle skakać i, jak zaobserwowała, oddychać, ale to nie znaczyło, że już z nim wszystko w porządku.
- Proszę siadać – powtórzyła ostro, różdżką wskazując na krzesło, z którego wstał. – Przecież pan wygląda, jakby miał zaraz zemdleć. Co panu dolega? Na który wydział pan przyszedł? Sarah, do cholery, gdzie jesteś?! Dlaczego tu leżał ktoś z zapaścią i nikt się nim nie zajmował?!
Już pomijając sam fakt śmierci pacjenta w poczekali, który był niedopuszczalny, to jeszcze potem Prorok Codzienny zlinczowałby szpital!
Jeśli ona nastraszyła jego, to on ją zdecydowanie też. Bo może i zachowanie było wzorowe z perspektywy wampira, który nie chciał się rzucić na rannego pacjenta, ale Florence bardzo rzadko widywała nieoddychające wampiry, za to nie raz, nie dwa, widziała nieoddychających ludzi. I przywykła do brania tego za coś, co wymaga natychmiastowej reakcji.
- Co pan wyrabia?! Proszę natychmiast siadać! – nakazała Florence, obserwując chłopaka, który nim zdążyła cokolwiek zrobić, zerwał się z podłogi i odsunął jeszcze dalej. Jak na kogoś, kto niedawno nie oddychał, poruszał się zaskakująco żwawo. Ale ciężko było nie wychwycić, że ogólnie wygląda wybitnie niezdrowo: nienaturalnie blado, z oczami też było zdecydowanie coś nie tak. Nie, jeszcze nie była świadoma, że ma do czynienia z wampirem. By coś takiego odkryć, potrzebowałaby jednak więcej niż dziesięciu sekund. Gdy podał swoje imię i nazwisko wyprostowała się, opuściła nieco różdżkę i zmusiła do przywołania na twarz swojej zwykłej maski uzdrowicielki. Coś tam nawet kojarzyła, kiedy wspomniał, że był z matką w szpitalu, choć na razie nawet nie próbowała sobie przypomnieć tej sceny. W jej oczach Brandon wyglądał jak ktoś, kto natychmiast potrzebuje pomocy uzdrowicielskiej. Może i zaczął nagle skakać i, jak zaobserwowała, oddychać, ale to nie znaczyło, że już z nim wszystko w porządku.
- Proszę siadać – powtórzyła ostro, różdżką wskazując na krzesło, z którego wstał. – Przecież pan wygląda, jakby miał zaraz zemdleć. Co panu dolega? Na który wydział pan przyszedł? Sarah, do cholery, gdzie jesteś?! Dlaczego tu leżał ktoś z zapaścią i nikt się nim nie zajmował?!
Już pomijając sam fakt śmierci pacjenta w poczekali, który był niedopuszczalny, to jeszcze potem Prorok Codzienny zlinczowałby szpital!