[7.10.1972] Bal maskowy u Lestrange

– Dlaczego akurat na balu? To ma coś wspólnego z tym, że ty ostatnio się na jakimś pobiłeś? – spytała, a kąciki ust drgnęły jej lekko. – Masz pojęcie, jak trudno się bić w takiej sukni? – dodała jeszcze, przeciągając dłonią po połach spódnicy. Wprawdzie wybrała strój, który w miarę możliwości jak najmniej krępował ruchy, ale suknie balowe miały to do siebie, że nie tworzono ich z myślą o wymierzaniu celnych kopniaków. A trochę szkoda, ten delikwent, którego przed chwilą zostawili za sobą, pokazywał, że to mogło być bardzo przydatne. – Jak przegrasz zakład, to się w sumie przekonasz…
Było to tak absurdalne, że aż miała ochotę się roześmiał, ale powstrzymała się, bo muzyka zaczęła cichnąć, i wyglądało na to, że zaraz jeden z organizatorów postanowi przemówić. Brenna nachyliła się więc ku Atreusowi, nieco ciszej wypowiadając kolejne słowa.
– Może być o przysługę. Inaczej to nie fair, bo ja te suknie na bal sprowadzałam, a nie będę tak zadręczać mojego biednego brata. Założenie tejże nie byłoby w końcu dla Brenny żadnym bólem, nie wystawiłaby przecież na licytację projektu, którego sama by nie aprobowała i uważała, że przyniesie wstyd kobiecie, która go założy. Jeśli zaś szło o Erika… cóż, założył kiedyś strój kota. Brenna być może prośbą, groźbą i podstępem byłaby w stanie skłonić go do tego, aby ubrał się w tę suknię, ale na pewno nie chciała, aby brat cierpiał w wyniku jej zakładu. W dodatku zakładu, o który prosił Atreus. – Sądzisz, że mają tam topielce? – spytała, absolutnie w to wątpiąc, ale oczywiście gotowa iść sprawdzić. Nawet jeśli przy spotkaniu z topielcem z powodu jej stroju rzeczony topielec miałby przewagę.
Gdy rozpoczęła się przemowa i ogłoszono licytację, grzecznie milczała, wzrok wbiwszy w scenę. Nijak nie skomentowała, chociaż sama raczej nie rwała się do udziału. Chętnie dała równowartość paru swoich pensji w teatrze Selwynów dla artystów, z Pandorą przekazały trochę środków bezpośrednio jej sąsiadom, ale poza tym chyba wolała w najbliższych dniach zrobić bezpośrednią dotację na jakiś cel, bo zbiórek na pewno będzie mnóstwo, niż coś kupować.
– Coś cię interesuje i chcesz wziąć udział? – zapytała, ani myśląc jednak protestować czy ciągnąć go do oranżerii, jeżeli sam zamierzał dołączyć do grona licytujących.