24.12.2025, 08:55 ✶
Słyszała swoje imię - gdzieś w oddali, poza jej zasięgiem, ukryte na granicy świadomości. Rozglądała się, szukając osoby która mogła ją nawoływać, albo chociaż miejsca gdzie dźwięki stawałyby się wyraźniejsze, ale nic takiego nie mogła odnaleźć.
Na moment, kiedy przed jej oczami stanęła półprzeźroczysta postać, uśmiechnęła się lekko, aczkolwiek nieco niepewnie. Znalezienie wizualnego źródła problemów wydawało się kojące, ale odgrywana przed nią scenka już wcale taka nie była. Dora patrzyła, jak dziewczyna biegnie i próbuje zerwać coś ze ściany, ale potem... potem upadła na ziemię, dopadnięta przez coś co nie mogło zostać odtworzone przez duchową wizję. Ale Crawleyówna nie potrzebowała długo zastanawiać się nad tym co to mogło być, bo wyobraźnia szybciutko podsunęła jej najprostsze i najbliżej leżące rozwiązanie - kwintopend. Może był to fragment nocy, gdy potwory wdarły się do zamku po raz pierwszy, a może dotyczyła późniejszych wydarzeń, mając za bohaterkę jedną z maruderów, którzy jakoś uchowali się w zamku, albo przyszli na długo potem...
Krzyki dziewczyny zawibrowały Dorze w uszach i pozostały tam na moment. Miała wrażenie, że cisza zamku stała się nagle bardziej dotkliwa, do tego stopnia że wręcz dzwoniła w uszach, przerywana tylko oddechem. Ostatnio śnił jej się spadający z nieba śnieg. Gromadził się jej na barkach i przygniatał do ziemi, i po trochu tak też czuła się w tym momencie, jakby wizja przylepiła się do niej swoim ciężarem i bólem. Ale wreszcie otrząsnęła się z tego uczucia i rozejrzała w poszukiwaniu... czegoś. Czegokolwiek. Mogłaby zebrać te kości, by nie leżały rozrzucone. Zadbać o ich poprawny pochówek, ale najpierw chciała zobaczyć czy czegoś nie przeoczyła.
zgodnie z poleceniem na percepcję ◉◉○○○
Na moment, kiedy przed jej oczami stanęła półprzeźroczysta postać, uśmiechnęła się lekko, aczkolwiek nieco niepewnie. Znalezienie wizualnego źródła problemów wydawało się kojące, ale odgrywana przed nią scenka już wcale taka nie była. Dora patrzyła, jak dziewczyna biegnie i próbuje zerwać coś ze ściany, ale potem... potem upadła na ziemię, dopadnięta przez coś co nie mogło zostać odtworzone przez duchową wizję. Ale Crawleyówna nie potrzebowała długo zastanawiać się nad tym co to mogło być, bo wyobraźnia szybciutko podsunęła jej najprostsze i najbliżej leżące rozwiązanie - kwintopend. Może był to fragment nocy, gdy potwory wdarły się do zamku po raz pierwszy, a może dotyczyła późniejszych wydarzeń, mając za bohaterkę jedną z maruderów, którzy jakoś uchowali się w zamku, albo przyszli na długo potem...
Krzyki dziewczyny zawibrowały Dorze w uszach i pozostały tam na moment. Miała wrażenie, że cisza zamku stała się nagle bardziej dotkliwa, do tego stopnia że wręcz dzwoniła w uszach, przerywana tylko oddechem. Ostatnio śnił jej się spadający z nieba śnieg. Gromadził się jej na barkach i przygniatał do ziemi, i po trochu tak też czuła się w tym momencie, jakby wizja przylepiła się do niej swoim ciężarem i bólem. Ale wreszcie otrząsnęła się z tego uczucia i rozejrzała w poszukiwaniu... czegoś. Czegokolwiek. Mogłaby zebrać te kości, by nie leżały rozrzucone. Zadbać o ich poprawny pochówek, ale najpierw chciała zobaczyć czy czegoś nie przeoczyła.
zgodnie z poleceniem na percepcję ◉◉○○○
Rzut N 1d100 - 91
Sukces!
Sukces!
The woods are lovely, dark and deep,
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.
But I have promises to keep,
And miles to go before I sleep.