[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Alexander z przyjemnością wsłuchał się w wywód Helloise. Pozwolił porwać się jej wizji jak liść gnany wiatrem, nie chcąc przerywać jej opowieści, chociaż miał ochotę ulec targającym nią podmuchom. Jak wizytówki z ich imionami, które wciąż tańczyły w powietrzu. Jak każdy jasnowidz miał skłonność do wyprzedzania cudzych myśli, przewidywania biegu rozmów, które nie zdążyły się jeszcze odbyć. W dyskusjach przejawiał bardzo irytującą właściwość wchodzenia innym w słowo, odpowiadania na pytania, zanim te jeszcze padły na głos... Tym razem jednak milczał. Opowiedz mi, co było dalej, poprosił wcześniej Helloise. Prośbę jego spełniła. Pozwolił się więc porwać jej tempu. Wiedział, że jeszcze tej nocy porwie ją do tańca, a wtedy ona będzie dotrzymywać mu kroku. Ale to nie była przecież prosta współzależność.

– Powtarzane opowieści... Snute wciąż na nowo, ale przecież opowiadające o tym samym, tyle że innymi słowami. Śpiewane raz po raz piosenki, w kółko te same. Czasem zmienia się tonacja, czasem słowa, ale melodia jest znajoma – podjął ostrożnie dyskusję, w której pojawiło się drażniące wspomnienie nocy, kiedy opowiedział jej po raz pierwszy o liniach pieśni. O współdzieleniu przeżytych doświadczeń. Alexander skinął powoli głową, jak gdyby porządkował w myślach to, o czym chciał mówić. – To, które z nich wybieramy, najpełniej mówi o tym, co jest dla nas ważne. Być może najważniejsze. Bo to są zawsze te odłamki opowieści, urywki piosenek, którym poświęcamy najwięcej uwagi. Te, na których się skupiamy. Widzisz, ja skupiłem się na... Granicach. Na granicy między kwiatem a chwastem. Granicy między wyborem a ucieczką. Między życiem a... – Wzruszył lekko ramionami. – Uciekając, też żyłem, tak; ale martwiłem się, że jest odwrotnie, bo legenda, którą ja czytam wciąż na nowo, to legenda o Odyseuszu. A życiem, którego pragnął uciekający przed boskim gniewem Odyseusz, nie jest brak bólu ani wygody, tylko powrót do samego siebie... Do domu. – Teraz to on mówił jak gdyby w autoironicznym tonie, mimowolnym zmarszczeniem brwi demonstrując zniecierpliwienie wobec tego, co uważał za swoją słabość. – Ty czytasz o Achillesie. O jego słusznym gniewie. Jego gniew pojawia się nawet w inwokacji, bo gniew Achillesa jest jak żywioł. Jego gniew jest siłą natury. A natura właśnie taka jest. Okrutna i opiekuńcza zarazem. Pełna przemocy, bo karze nas bez wahania, a jednocześnie jest w stanie zaspokoić wszystkie nasze potrzeby. – Alexander wyciągnął dłoń, tylko po to, aby przesunąć uważnie palcem wzdłuż linii głowy Helloise. Obserwował wcześniej jak obraca w swych dłoniach różdżkę, jak jej myśl zatacza kręgi, zawsze wracając do tego samego punktu. Jak sięgnąć po moc bez ograniczeń. Jak sięgnąć po moc, nie rozrywając na pół świata, o który dbała... Ten, który uczyniła domem. – Wierzysz, że magia przepływa przez wszystko. Że nie da się jej w pełni zatrzymać ani posiąść. Nie umiemy czerpać bezpośrednio z natury. Potrzebujemy więc różdżek. Ograniczeń, które pozwalają skupić przepływ. Jeżeli dobrze rozumiem, stworzenie różdżki jest aktem przemocy oswojonym rytuałem. Zabijamy, żeby skoncentrować moc magiczną. Odcinamy fragment świata i zmuszamy go, by służył naszym intencjom. A jednak... Powiedziałaś, że "co przychodzi dobrowolnie, można posiąść lepiej. Przemoc pozostawiam potrzebie" – przywołał jej własne słowa. Nie chciał poprawiać jej wizji, lecz interpretować. – Jest więc w tobie tęsknota za harmonią – dodał już ciszej. Nie za porządkiem, dbał o to, aby nie użyć tego słowa. Był bowiem w Helloise chaos, który ograniczeniom poddać się nie chciał. Przeniósł na powrót uwagę na jej falującą linię głowy, która opadała ku wzgórkowi Księżyca. Ufność intuicji, stawianej ponad logiką. Alexander nie mógł ukryć, że i jego linia głowy pozostawała oddzieloną od linii życia. A choć była mniej falująca jak u Helloise, w taki sam sposób opadała ku zewnętrznej części dłoni. Może i nie wierzył w bogów, ale w głębi ducha pozostawał mistykiem. – A jednocześnie widzę w tobie niechęć do zaznaczania granic, do czego ja mam brzydką skłonność. Ale granice, tak jak i ucieczka, nie zawsze są zaprzeczeniem życia. Nawet według druidów ośrodki kultu nigdy nie istniały bez wyznaczonego obwodu. Nemetony, tak je nazywali. W centrum tych miejsc rosły święte gaje. Lasy. Knieje. "Nemeton" dopiero wtórnie oznaczał jednak miejsce święte. Miejsce należące do bogów, objęte tabu. Pierwotnie "nemeton" oznaczało w języku Celtów miejsce obwarowane, odgrodzone, wyjęte ze zwyczajnego użytku. Świętość oznaczała więc nieprzekraczalność granicy bez pozwolenia. – W głosie Alexandra czaił się uśmiech. – Wynikało to z wiary w magiczną moc zamkniętego kręgu. Ochrony, jaką daje forma, chociaż duidzi nie mieli formalnych świątyń. Święte były dla nich nemetony. Obrzędy związane z porastającymi je świętymi drzewami zdawały się najbardziej krwawe i okrutne. Krew ze składanych bogom ofiar wsiąkała w ziemię, gdzie spijały ją korzenie drzew. Drzewa zyskiwały ludzkie twarze. Druidzi budzili je... Uczyli mówić. A może tylko przypominali drzewom o tym, co same nauczyły ich przed laty. Bo drzewa lubiły ze nimi rozmawiać, a oni lubili słuchać. – Znów jej słowa, zaadaptowane do jego opowieści. Jak gdyby były świętymi tekstami, nad którymi pochylał się, aby odkryć zawarte między wierszami tajemnice. – A jednak... Gdy powalisz drzewo, widzisz jak układają się słoje we wnętrzu pnia. – Alexander zaczął powoli kreślić kręgi na wnętrzu dłoni Helloise. – Zapis wszystkich jego doświadczeń nabudowanych przez czas. Być może niepotrzebne były więc święte kręgi wokół nemetonów. Może masz rację, i cały czas kreśliliśmy je zbyt pochopnie. Może granica przebiegała przez samo wnętrze tego, co było uznawane za świętość. Przez słoje drzewa. Yggdrasila. Bodhi. A nawet tego, z którego wykonana jest twoja różdżka. Bo nieważne, czy patrzysz na drzewo w pionie, od korzeni aż po koronę. Nieważne, czy patrzysz w poziomie, w przekroju przez słoje tuż pod korą. Zawsze widzisz jednocześnie przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. – Zatrzymał palec pośrodku i przycisnął delikatnie, jak przyciska się grunt wokół świeżo zakopanej rośliny, żeby ugnieść wzruszoną ziemię. A potem po prostu puścił dłoń Helloise, pomazaną czerwoną farbą, jak zaschniętą krwią, uśmiechając się lekko.

Nie wiedział, jaką granicę przekroczył, ale nie zamierzał jej nazywać.

– A, i nie śmiałem się z ciebie, gdy dzieliłaś się ze mną swymi przemyśleniami – dodał Alexander, podsuwając pusty kielich pod nadlatujący dzban z miodem. Pozwolił, aby napełnił go na nowo słodkim trunkiem, który wyjątkowo mu zasmakował. Uwaga jasnowidza pozostała jednak skupiona na siedzącej obok kobiecie. – Szczerze sądzę, że są fascynujące. Po prostu przypomniałem sobie coś zabawnego. Nasunęłaś mi to przypadkiem na myśl. W Odysei jest taki fragment… Odyseusz opowiada o tym, jak wzniósł wspaniały swój pałac w Itace. Jak wzniósł kamienne ściany swej sypialni wokół oliwnego gaju, a najgrubsze z rosnących w nim drzew ściął. Ociosał gładko pień, a potem zrównał wszystko ostrzem... Tak oto z poświęconego drzewa oliwnego wyrąbał sobie małżeńskie łoże, którego nikt nie był w stanie poruszyć.
Alexander pokręcił lekko głową, nie potrafił jednak ukryć iskierek rozbawienia, które rozbłysły znowu w jego oczach, gdy spojrzał na Helloise.
– Szkoda, że nie pomyślał o tym, żeby podarować swej żonie kapę na łóżko ze skóry olbrzyma – spuentował gładko, nawiązując do wcześniejszej ich rozmowy, prowadzonej półszeptem, gdy przypatrywali się ceremonii ślubnej. – Tego, którego oślepił, zamiast zabić. Ale my już ustaliliśmy, co należy robić z olbrzymami, prawda? – Obedrzeć ze skóry, a głowę zatknąć na palu. Przyobiecał już Helloise okryć ją skórą olbrzyma niby płaszczem, ale została jeszcze głowa, którą w żartach przemienił w wytworną czarę. Alexander wzniósł więc lekko swój kielich jak gdyby wznosił czaszkę olbrzyma Ysbaddadena, o którego straszliwym losie opowiedziała mu wcześniej Helloise. Zamiast bielejącej kości było złoto, zamiast krwi wypełniało ją wino... A jednak toast był za jej zdrowie. – "Wieczorem stół zastawim, weźmiem w ręce czasze. Słodka uczta, gdy zmyjem we krwi krzywdy nasze". – Alexander skinął głową w jej stronę, zanim upił nieco z wypełnionego miodem kielicha. Oblizał wargi, na których wciąż smakował zacytowane z pamięci słowa poematu.

Gdy cytowali go oboje, zdawał się jeszcze intymniejszym.