26.12.2025, 13:04 ✶
Może zawahał się na ułamek sekundy, czy Lyssa nie skrytykuje jego pomysłu, bo Darcy był tym typem człowieka, który chętnie cię przechwalał, ale też kto skrywał gdzieś pod warstwą dumy i pewności siebie sporo kompleksów i poczucia niższości. Ale patrzyła i mrugała tymi długimi rzęsami, i wpadł w tę pułapkę, w którą często wpadali młodzi chłopcy: chciał wierzyć w jej szczere intencje.
– Pracuję jednocześnie nad kolejną częścią powieści przygodowej o Hektorze i nad czymś zupełnie nowym. Czytelnicy domagają się czegoś w klimatach „Magii i uprzedzenia”, więc dlaczego nie miałbym odpowiedzieć na ich prośby? Główny bohater podczas dziennikarskiego śledztwa zostanie zamieszany w intrygi pewnego bogatego rodu i spróbuje ocalić przed niebezpieczeństwem dziewczynę, którą kochał, odkąd był małym chłopcem. Na razie jednak nie zdecydowałem jeszcze w sprawie zakończenia – zrelacjonował, może tak trochę mniej pewnie niż zwykle, ale mogło wynikać to z tego, że jednocześnie pochylił się nad egzemplarzem książki, by wypisać na niej dedykację dla „niezwykle utalentowanej malarki, panienki Lyssy” i następnie złożyć pod tą zamaszysty podpis.
Podsunął Lyssie książkę, a potem uśmiechnął się do niej, gdy wspomniała o tej romantycznej scenerii. Trzeba przyznać, że leśna polana podczas sabatu i niby zwykła uliczka, ale późną porą, w blasku latarni zmieniona nie do poznania, były jak rodem wyjęte z powieści. Pierwszym, co przyszło mu do głowy, był bal – ale zaraz mina trochę mu zrzedła, gdy pomyślał, że takich jak on rzadko na bale zapraszano. Nie chodziło nawet o te zastrzeżone dla czystej krwi, bo były i takie, gdzie trafiali po prostu bogaci, sławni czy wysoko postawieni… ale Darcy jeszcze parę miesięcy temu był… cóż, nikim. Mógł wejść na takie przyjęcie tylnymi drzwiami.
Zaraz jednak rozpogodził się, bo jego wyobraźnia się uruchomiła, a on nawykł robić dobrą minę do złej gry.
– Powiedziałbym, że morski brzeg i fale dobrze spełniłby zadanie, ale lato powoli odchodzi. Za to widziałem dziś ogłoszenie o dziwnych różach w ogrodach w niemagicznym Londynie, i ogród porośnięty przez niezwykłe kwiaty byłby scenerią niczym z książki, prawda? Jarmarki świąteczne świetnie sprawdziłyby się w takich książkach, choć obawiam się, że w prawdziwym życiu byłyby nieco zbyt zatłoczone – powiedział, być może o jarmarku myśląc ze względu na zapach grzańca, który odsunął, kiedy ułożył na blacie książkę, aby podpisać ją dla Lyssy. – A może powinniśmy po prostu zdać się na los, że przyniesie pewnego dnia dobrą okazję.
Choć temu zwykle trzeba było jednak pomagać. Choćby po pojedynku zatańczyli, bo przecież Darcy zaoferował, że ją odprowadzi, nie mógł twierdzić, że wpadli na tej uliczce na siebie przypadkiem.
– Pracuję jednocześnie nad kolejną częścią powieści przygodowej o Hektorze i nad czymś zupełnie nowym. Czytelnicy domagają się czegoś w klimatach „Magii i uprzedzenia”, więc dlaczego nie miałbym odpowiedzieć na ich prośby? Główny bohater podczas dziennikarskiego śledztwa zostanie zamieszany w intrygi pewnego bogatego rodu i spróbuje ocalić przed niebezpieczeństwem dziewczynę, którą kochał, odkąd był małym chłopcem. Na razie jednak nie zdecydowałem jeszcze w sprawie zakończenia – zrelacjonował, może tak trochę mniej pewnie niż zwykle, ale mogło wynikać to z tego, że jednocześnie pochylił się nad egzemplarzem książki, by wypisać na niej dedykację dla „niezwykle utalentowanej malarki, panienki Lyssy” i następnie złożyć pod tą zamaszysty podpis.
Podsunął Lyssie książkę, a potem uśmiechnął się do niej, gdy wspomniała o tej romantycznej scenerii. Trzeba przyznać, że leśna polana podczas sabatu i niby zwykła uliczka, ale późną porą, w blasku latarni zmieniona nie do poznania, były jak rodem wyjęte z powieści. Pierwszym, co przyszło mu do głowy, był bal – ale zaraz mina trochę mu zrzedła, gdy pomyślał, że takich jak on rzadko na bale zapraszano. Nie chodziło nawet o te zastrzeżone dla czystej krwi, bo były i takie, gdzie trafiali po prostu bogaci, sławni czy wysoko postawieni… ale Darcy jeszcze parę miesięcy temu był… cóż, nikim. Mógł wejść na takie przyjęcie tylnymi drzwiami.
Zaraz jednak rozpogodził się, bo jego wyobraźnia się uruchomiła, a on nawykł robić dobrą minę do złej gry.
– Powiedziałbym, że morski brzeg i fale dobrze spełniłby zadanie, ale lato powoli odchodzi. Za to widziałem dziś ogłoszenie o dziwnych różach w ogrodach w niemagicznym Londynie, i ogród porośnięty przez niezwykłe kwiaty byłby scenerią niczym z książki, prawda? Jarmarki świąteczne świetnie sprawdziłyby się w takich książkach, choć obawiam się, że w prawdziwym życiu byłyby nieco zbyt zatłoczone – powiedział, być może o jarmarku myśląc ze względu na zapach grzańca, który odsunął, kiedy ułożył na blacie książkę, aby podpisać ją dla Lyssy. – A może powinniśmy po prostu zdać się na los, że przyniesie pewnego dnia dobrą okazję.
Choć temu zwykle trzeba było jednak pomagać. Choćby po pojedynku zatańczyli, bo przecież Darcy zaoferował, że ją odprowadzi, nie mógł twierdzić, że wpadli na tej uliczce na siebie przypadkiem.