[25.05.1965r.] Pub "Pod trzema miotłami", Hogsmeade || Erik & Nora

Nora skorzystała z serwetek, które Erik chwilę wcześniej wepchnął jej w dłoń. Przetarła oczy. Powinna przestać płakać i wziąć się w garść. Nie przychodziło jej to jednak ostatnio tak łatwo. Hormony dawały o sobie znać. Zupełnie nie przeszkadzało jej to, że znaleźli się właśnie w tym miejscu. Przecież często się tutaj spotykali, przynajmniej to powodowało, że czuła choć trochę normalności.
- Realizować się? Skończę w pieluchach, zamknięta w czterech ścianach, miałam teraz korzystać z najlepszych lat w życiu, ledwo skończyłam Hogwart... Miałam się tyle nauczyć, a zostanę uziemiona w rodzinnym domu.- słychać było zrezygnowanie w jej głosie. Nie tego się spodziewała. Oczekiwała, że świat będzie na nią otwarty, że być może pojedzie gdzieś dalej na jakiś kulinarny staż, nauczy się wiele. Jak widać jej marzenia musiały zaczekać, czy w ogóle będzie miała szansę je w jakikolwiek sposób zrealizować? Czekał ją los samotnej matki nie miała wsparcia w drugiej osobie, wszystko będzie tylko i wyłącznie na jej głowie. Znała swoich rodziców, wiedziała, że wcześniej, czy później jej to wybaczą, nie zostawią jej samej, jednak nadal będą to tylko rodzice, a nie partner, który będzie poczuwał się do odpowiedzialności nad dzieckiem w równym stopniu.
- Pewnie tak jest, może rzeczywiście to przyjdzie z czasem.- przyznała mężczyźnie rację. Dobrze było wyrzucić to z siebie. Porozmawiać z kimś wreszcie o tym wszystkim, co ją dręczyło, zjadało od środka. Erik wydawał się mieć całkiem racjonalne argumenty, między innymi to dlatego on poszedł na pierwszy ogień. Wiedziała, że tak będzie. Nie oceniał, nie krytykował jej tylko próbował podnieść na duchu.
- Już powoli zaczynam się przyzwyczajać wiesz, zastanawia mnie, jakim będzie człowiekiem, co jest dosyć zabawne, bo jeszcze minie niemal pół roku zanim się poznamy, tak mi się przynajmniej wydaje.- próbowała jakoś wykalkulować, kiedy doszło do tego owocnego zbliżenia.
Gdy ponownie się odezwał spoglądała na niego uważnie. Łzy po raz kolejny popłynęły jej po policzkach, kiedy usłyszała, co ma jej do powiedzenia. Dobrze było wiedzieć, że w nią wierzy, poczuć to wsparcie. - Mogę mieć do Ciebie bardzo głupie pytanie, może nie jest to odpowiedni moment, ale czy może, zechciałbyś być jej ojcem chrzestnym? Myślę, że będzie potrzebować męskiego wzorca, a nie znam nikogo, kto by się nadawał bardziej od Ciebie.- nie planowała tego. Przyszło jej to zupełnie naturalnie, pojawiła się myśl i stwierdziła, że zapyta. Byłby to dla niej zaszczyt, gdyby się zgodził.
Zupełnie zapomniała o tym, że ściska ją za rękę. Cieszyła się jednak ogromnie, że się przed nim otworzyła, choć wiele ją to kosztowało. Na całe szczęście, cała ta rozmowa upewniła ją jedynie tylko, że podjęła dobrą decyzję. Urodzi to dziecko, zmierzy się z przeciwnościami losu i będzie najlepszą matką, jaką tylko może być. - Wiesz, boję się, że ich rozczarowałam, mieli w stosunku do mnie spore oczekiwania, zresztą dawałam im nadzieję, że coś osiągnę, opowiadałam o tych wszystkich planach, a teraz nagle nic. Koniec, wszystko się zmieni.- nie miała innego wyjścia, jak się z tym najzwyczajniej w świecie pogodzić.
- Nie wiem, czy chcę szukać takich miejsc. Jakoś tak, mi wstyd wiesz, otwierać się przed obcymi ludźmi. Jeszcze będą wypytywać, co z ojcem, a ja nie chciałabym o tym mówić.- uparła się, że nie przekaże nikomu tej informacji i zostawi ją dla siebie.