05.03.2023, 00:40 ✶
Nell wolała jednak nie pojedynkować się z tym człowiekiem. Ani na magię, ani na pięści. Wprawdzie planując karierę uzdrowicielską – nawet jeśli z planów odnośnie Munga nic jej nie wyszło – musiała zdać SUMa z OPCM, więc znała to i owo zaklęcie i pewnie zrobiłaby to i owo (na przykład, ze względu na to, że nieźle radziła sobie z translokacją, walnęła kieszonkowca najbliższym kubłem na śmieci), ale do mistrzyni pojedynków było jej bardzo daleko, a swoje sadystyczne skłonności wobec świata zwykle objawiała słowem, złośliwym nałożeniem tego i owego na mapę danego obszaru czy zaserwowaniem paskudniejszej wersji eliksiru.
Nie zdawała się jednak ani trochę przejęta widokiem przemocy, którego była świadkiem. Tak, mogłoby to zszokować standardową Angielkę, ale ona spędziła dość czasu w Egipcie, aby sceny przemocy nie były dla niej szokujące.
Zresztą, co tam jakiś cios w cudzy nos albo szczękę! Przynajmniej nie rzucano w nią skorpionami, prawda?
- Jak się nie pośpieszymy, my nie przeżyjemy – wymamrotała, kątem oka zerkając ku ciemnej alejce. Gdy Jamil zdołał znowu przyszpilić kieszonkowca do ziemi, i jeszcze w dodatku tak ładnie mu walnąć, ponownie machnęła różdżką. Tym razem w prostym accio. Sakiewka poleciała prosto do jej wyciągniętej dłoni. – Jamil, zmywamy się stąd, już – zażądała, pośpiesznie podchodząc do mężczyzny. Położyła mu dłoń na ramieniu, zdecydowana się stąd aportować. Jeżeli nie puściłby kieszonkowca… to nawet z nim.
Bo nie podobało się jej, że w ich stronę z alejki zmierzają dwie kolejne osoby.
Ani że jedna z nich właśnie sięga zza pazuchę…
Nell nawet nie zastanawiała się, czy to koledzy złodziejaszka, czy ktoś, kto uznał ich za łatwy cel, a dostrzegł sakiewkę. Ta, przez kamień, wyglądała na bardzo wypchaną. Machnęła różdżką i świat zawirował przed oczami jej i Jamila, który jeszcze zdążył zobaczyć, jak u Bagshot frunie czerwone światło drętwoty. Na szczęście nie zdążyło trafić: z cichym pyknięciem wylądowali z powrotem w alejce, którą chwilę temu biegli, by wpaść za kieszonkowcem na Nokturn. We dwójkę albo we trójkę. Nell puściła ramię Anwara i podparła się o ścianę, a raczej zatoczyła się na nią, po nieco zbyt gwałtownej teleportacji. Przesunęła ręką po ramieniu drugiej, a potem po twarzy, jakby upewniała się, że nie straciła podczas skoku żadnego kawałka ciała.
- To nie na moje biedne serce! – poskarżyła się. – Ja powinnam się domagać podwyżki pensji za pracę w trudnych warunkach! AHA! I nigdy, przenigdy, nie opowiemy o tym reszcie!
Jeszcze jakimś cudem okazałoby się, że to jej wina, bo przecież miała pilnować Jamila!
Nie zdawała się jednak ani trochę przejęta widokiem przemocy, którego była świadkiem. Tak, mogłoby to zszokować standardową Angielkę, ale ona spędziła dość czasu w Egipcie, aby sceny przemocy nie były dla niej szokujące.
Zresztą, co tam jakiś cios w cudzy nos albo szczękę! Przynajmniej nie rzucano w nią skorpionami, prawda?
- Jak się nie pośpieszymy, my nie przeżyjemy – wymamrotała, kątem oka zerkając ku ciemnej alejce. Gdy Jamil zdołał znowu przyszpilić kieszonkowca do ziemi, i jeszcze w dodatku tak ładnie mu walnąć, ponownie machnęła różdżką. Tym razem w prostym accio. Sakiewka poleciała prosto do jej wyciągniętej dłoni. – Jamil, zmywamy się stąd, już – zażądała, pośpiesznie podchodząc do mężczyzny. Położyła mu dłoń na ramieniu, zdecydowana się stąd aportować. Jeżeli nie puściłby kieszonkowca… to nawet z nim.
Bo nie podobało się jej, że w ich stronę z alejki zmierzają dwie kolejne osoby.
Ani że jedna z nich właśnie sięga zza pazuchę…
Nell nawet nie zastanawiała się, czy to koledzy złodziejaszka, czy ktoś, kto uznał ich za łatwy cel, a dostrzegł sakiewkę. Ta, przez kamień, wyglądała na bardzo wypchaną. Machnęła różdżką i świat zawirował przed oczami jej i Jamila, który jeszcze zdążył zobaczyć, jak u Bagshot frunie czerwone światło drętwoty. Na szczęście nie zdążyło trafić: z cichym pyknięciem wylądowali z powrotem w alejce, którą chwilę temu biegli, by wpaść za kieszonkowcem na Nokturn. We dwójkę albo we trójkę. Nell puściła ramię Anwara i podparła się o ścianę, a raczej zatoczyła się na nią, po nieco zbyt gwałtownej teleportacji. Przesunęła ręką po ramieniu drugiej, a potem po twarzy, jakby upewniała się, że nie straciła podczas skoku żadnego kawałka ciała.
- To nie na moje biedne serce! – poskarżyła się. – Ja powinnam się domagać podwyżki pensji za pracę w trudnych warunkach! AHA! I nigdy, przenigdy, nie opowiemy o tym reszcie!
Jeszcze jakimś cudem okazałoby się, że to jej wina, bo przecież miała pilnować Jamila!