[7.10.1972] Bal maskowy u Lestrange

Zaśmiała się wdzięcznie i serdecznie, zaśmiała jak anioł, który realnie opuścił niebiańskie sklepienie, aby dziś zaszczycić swoim urokiem śmiertelnika w czarnej masce. Jej dłoń lekko strzepnęła kilka nadprogramowych piórek, uśmiech rozpromieniał twarz w połowie zakrytą wciąż koronkowym motylem. Nie zniosłaby wenecjańskiej maski, jakiż jest sens, pozbawiać rozmówcę snów o jej pełnych ustach?

– Ci Lestrangowie, zawsze tacy tajemniczy? – zapytała dźwięcznie, płynnie dopasowując się w ramę wpierającego ją męskiego ramienia. Taniec! Wybornie. Doskonale wręcz...

...nim jednak na dobre pozwoliła utonąć sobie w muzyce, tak grajkowie przestali zabawiać zbierającą się wciąż śmietankę. Jakieś licytacje, jakieś sracje... Oczywiście nie dała po sobie poznać, że nie jest zadowolona z nowej rozrywki. W końcu skrzywiona jak cytryna dama do towarzystwa, to żadna dama. Wciąż jednak konfrontowała się z faktem, że po ostatniej eskapadzie po stanach była totalnie spłukana, a duch hazardzisty będzie ją nękał i podkuszał do nierozsądnych kroków na nowym zupełnie terenie.

Dlatego też resztkami woli, z raczej zacnym przedstawicielem płci odmiennej (na pewno dobrze tańczącym, to w tych kilku taktach zdążyła sprawdzić!) oraz alkoholem złapanym na osłodę tych straszliwie nieprzyjemnych dlań okoliczności postanowiła czmychnąć do ogrodu.

Sławnego ogrodu.

– Ponoć...– podjęła teatralnym szeptem, upijając łyk serwowanego przez gospodarzy drinka – To bardzo tajemnicze i niebezpieczne miejsce. Wisiały ogłoszenia przestrzegające przed nim, jak słyszałam od mojej siostry. Mówiła mi, że przestrzegano na nich aby pod żadnym pozorem nie dotykać kwiatów. Że ogród czuje i obserwuje. – mimowolnie zaciągnęła się mocniej, ciekawa zapachu w jaki był ubrany gentelman, który podobnie do niej najwidoczniej nie lubił samotności. Zupełnym przypadkiem nosem trąciła jego ucho, żałując, że światło coraz słabsze i trudniej byłoby ocenić jego ku niej nastawienie z reakcji samego ciała. Na szczęście istniały nici...

Podejmuję próbę podejrzenia nici biegnącej od Roberta do mojej postaci

Rzut PO 1d100 - 69
Sukces!

– Pan widział to ogłoszenie? Pan również jest ciekawy tajemnic tego miejsca? To dość odważne wpuszczać tu cała pijaną hałastrę, jak pan sądzi? – dopytywała szeptem, głodna tak nowego wyzwania, jak i rozmowy z kimś, kto rzeczywiście może coś słyszał. Kto wie? Może bogaci Lestrangowie potrzebują po prostu dobrego egzorcysty?

sukienka poglądowo

!plonacedrinki