03.01.2026, 11:22 ✶
- Mroczni? – strzelił Christopher. Omal nie powiedział "surowi", ale tu ugryzł się w język, bo zdawał sobie sprawę z tego, że większość członków tego rodu taka była. Mógłby też przysiąc, że to starsze pokolenie pozostawało absolutnie pozbawione poczucia humoru. O mroczności mógł żartować z Victorią, która jego zdaniem niewiele miała w sobie ciemności, ale o surowości... To już niekoniecznie byłoby polem do żartów. – Zdradzę ci... - mruknął, pochylając się ku niej, bo górował nad panną Lestrange nawet gdy ta miała nad sobą obcasy, a teraz Rosier schylił głowę, jakby miał wyszeptać ogromny sekret. - ...że gdy byłem mały, do Domu Mody często przychodziła jedna Lestrange, chyba teraz już nie żyjąca, kupować suknie. Moja babka raz powiedziała, że jeśli nie przestanę być niegrzeczny, to jej koleżanka przerobi mnie na eliksiry.
Teraz traktował to jako zabawną anegdotę, którą mógł przytoczyć, gdy Victoria pytała "jacy", choć wtedy zaczął śmiertelnie się bać tamtej kobiety. Tego jednak niekoniecznie zamierzał mówić.
- Przyjmuję taki wyrok jako pokorny skazaniec – zdążył oświadczyć jeszcze, tym razem skłaniając głowę z kurtuazją i udawaną pokorą, nie by zdradzać sekrety. Zaraz jednak szklane płyty, na których pojawiły się odciski dziecięcych dłoni odciągnęły jego uwagę i od dotychczasowych tematów rozmowy, i od tak intrygującej rzeczy, jak fontanna z winem.
Gdy Victoria odwróciła się ku wejściu do oranżerii, zrobił to samo bez większego wahania. Nawet nie dlatego, że miał rozwinięte instynkty opiekuńcze wobec dzieci: ot nie sądził, aby ktoś z rodziny Lestrangów chciał, aby jakieś dziecko kręciło się po oranżerii, a mimo mrocznego piękna róż nie czuł się naprawdę zagrożony w ich ogrodzie. Nie mając za sobą doświadczeń kobiety nie zdawał sobie sprawy z tego, że mogą mieć do czynienia z fenomenem, który ciężko wyjaśnić nawet w świecie czarów. Wszedł więc do środka, rozglądając się po pomieszczeniu, wypełnionym bladym światłem księżyca, rozproszonym przez szkło: scenerię uznałby nawet za romantyczną, gdyby nie mieli rozglądać się tu za dzieciakiem.
Ale dziecka nie było. Stał przez moment, nasłuchując.
– Sądzisz, że chowa się pośród kwiatów? A może… te ręce były na tyle małe, że to mogły być wróżki?
Dostrzegł i starą donicę, z rosnącą w niej czarną różą, ale że wcześniej przechodzili przez rozarium i zbłądzili w okolice porośniętej przez nie altany, nie zwrócił wielkiej uwagi na pojedynczy kwiat. Jakby zapomniany, o wilgotnych płatkach – choć kto podlewałby go w noc balu, późną porą? Ta woda chwilowo jednak nie przyciągnęła jego uwagi.
Teraz traktował to jako zabawną anegdotę, którą mógł przytoczyć, gdy Victoria pytała "jacy", choć wtedy zaczął śmiertelnie się bać tamtej kobiety. Tego jednak niekoniecznie zamierzał mówić.
- Przyjmuję taki wyrok jako pokorny skazaniec – zdążył oświadczyć jeszcze, tym razem skłaniając głowę z kurtuazją i udawaną pokorą, nie by zdradzać sekrety. Zaraz jednak szklane płyty, na których pojawiły się odciski dziecięcych dłoni odciągnęły jego uwagę i od dotychczasowych tematów rozmowy, i od tak intrygującej rzeczy, jak fontanna z winem.
Gdy Victoria odwróciła się ku wejściu do oranżerii, zrobił to samo bez większego wahania. Nawet nie dlatego, że miał rozwinięte instynkty opiekuńcze wobec dzieci: ot nie sądził, aby ktoś z rodziny Lestrangów chciał, aby jakieś dziecko kręciło się po oranżerii, a mimo mrocznego piękna róż nie czuł się naprawdę zagrożony w ich ogrodzie. Nie mając za sobą doświadczeń kobiety nie zdawał sobie sprawy z tego, że mogą mieć do czynienia z fenomenem, który ciężko wyjaśnić nawet w świecie czarów. Wszedł więc do środka, rozglądając się po pomieszczeniu, wypełnionym bladym światłem księżyca, rozproszonym przez szkło: scenerię uznałby nawet za romantyczną, gdyby nie mieli rozglądać się tu za dzieciakiem.
Ale dziecka nie było. Stał przez moment, nasłuchując.
– Sądzisz, że chowa się pośród kwiatów? A może… te ręce były na tyle małe, że to mogły być wróżki?
Dostrzegł i starą donicę, z rosnącą w niej czarną różą, ale że wcześniej przechodzili przez rozarium i zbłądzili w okolice porośniętej przez nie altany, nie zwrócił wielkiej uwagi na pojedynczy kwiat. Jakby zapomniany, o wilgotnych płatkach – choć kto podlewałby go w noc balu, późną porą? Ta woda chwilowo jednak nie przyciągnęła jego uwagi.