05.03.2023, 12:39 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 05.03.2023, 12:41 przez Theodore Lovegood.)
- Dyrektor powinien coś z nim zrobić – zaproponował po wysłuchaniu jej historii. Słyszał wiele podobnych opowieści o Irytku, wszystkie były negatywne i wypowiadane z żalem, złością lub zawstydzeniem. Nie rozumiał, czemu pozwalano mu dalej siać terror. Wprawdzie słyszał od starszego ucznia, że poltergeist czepiał się głównie najmłodszych uczniów, a innym dawał więcej luzu, ale nadal uważał, że kazanie im tyle czekać, by mieć odrobinę spokoju, było bardzo nie w porządku.
Zerknął na jej ramię najpierw z zaciekawieniem, które momentalnie zamieniło się w zniesmaczenie. Wyglądało to tak, jakby jej ręka miała w planie zmienić się w skrzydło. Chłopak się skrzywił, jakby przez ostatnią godzinę kazano mu jeść cytrynę. Nie wiedział, czy było to bolesne, ale na takie wyglądało.
- To jest… - „Obrzydliwe, straszne, wstrętne, wzbudzające wymioty, odpychające”. Wiele przymiotników przeszło mu przez myśl, ale powstrzymał się przed ich użyciem. Nie chciał zamienić się w Martę i zasmucać niepotrzebnie krukonkę. - nietypowe. Nigdy nie widziałem czegoś podobnego. Nie transmutujesz się chyba w ptaka? - spytał się dla spokoju ducha. Nie chciałby, żeby się zmieniła i mu odleciała, bo jak ją wtedy złapie i zabierze do skrzydła szpitalnego? Zadając pytanie, próbował opanować swoje usta, złożyć je w przyjazny uśmiech i przestać wyglądać na zniesmaczonego.
- Tak, pielęgniarka powinna to jak najszybciej zobaczyć. To nie jest pierwszy raz, kiedy to się dzieje? – zgodził się z nią i westchnął głośno z ulgą, gdy opuściła rękaw. Wiedział jedno, za żadne skarby nie chciał być w przyszłości medykiem i zajmować się takimi przypadkami. Jak takie pióra się w ogóle leczyło? Wyrywało się je, a może przycinało za każdym razem, gdy odrastały, jak włosy na głowie? Theodorowi od samego wyobrażania sobie tego robiło się niedobrze.
Usłyszeli głośny, piskliwy chichot, tak dokuczliwy i donośny, że puchon miał wrażenie, że aż ściany się od niego zatrzęsły. To Jęcząca Marta powróciła. A raczej nigdy ich nie opuściła, gdyż w ukryciu przysłuchiwała się ich rozmowie. Po dowiedzeniu się sekretu Alice wyleciała zza ściany z satysfakcją wypisaną na twarzy.
- Na Merlina, uciekamy? - spytał szeptem koleżankę, nim jeszcze okularnica zdążyła stłumić chichot i coś powiedzieć. Byli zbyt naiwni, zakładając, że Marta tak po prostu odpuści walkę o swoją łazienkę. Theodore nie miał ochoty się z nią konfrontować ponownie, chętnie wybiegłby jak najdalej od przeklętej łazienki. Wstrzymał się jednak i poczekał na decyzję dziewczyny, gotów zostać i jej pomóc w wypadku, gdyby chciała zmierzyć się na słowa z duchem.
Zerknął na jej ramię najpierw z zaciekawieniem, które momentalnie zamieniło się w zniesmaczenie. Wyglądało to tak, jakby jej ręka miała w planie zmienić się w skrzydło. Chłopak się skrzywił, jakby przez ostatnią godzinę kazano mu jeść cytrynę. Nie wiedział, czy było to bolesne, ale na takie wyglądało.
- To jest… - „Obrzydliwe, straszne, wstrętne, wzbudzające wymioty, odpychające”. Wiele przymiotników przeszło mu przez myśl, ale powstrzymał się przed ich użyciem. Nie chciał zamienić się w Martę i zasmucać niepotrzebnie krukonkę. - nietypowe. Nigdy nie widziałem czegoś podobnego. Nie transmutujesz się chyba w ptaka? - spytał się dla spokoju ducha. Nie chciałby, żeby się zmieniła i mu odleciała, bo jak ją wtedy złapie i zabierze do skrzydła szpitalnego? Zadając pytanie, próbował opanować swoje usta, złożyć je w przyjazny uśmiech i przestać wyglądać na zniesmaczonego.
- Tak, pielęgniarka powinna to jak najszybciej zobaczyć. To nie jest pierwszy raz, kiedy to się dzieje? – zgodził się z nią i westchnął głośno z ulgą, gdy opuściła rękaw. Wiedział jedno, za żadne skarby nie chciał być w przyszłości medykiem i zajmować się takimi przypadkami. Jak takie pióra się w ogóle leczyło? Wyrywało się je, a może przycinało za każdym razem, gdy odrastały, jak włosy na głowie? Theodorowi od samego wyobrażania sobie tego robiło się niedobrze.
Usłyszeli głośny, piskliwy chichot, tak dokuczliwy i donośny, że puchon miał wrażenie, że aż ściany się od niego zatrzęsły. To Jęcząca Marta powróciła. A raczej nigdy ich nie opuściła, gdyż w ukryciu przysłuchiwała się ich rozmowie. Po dowiedzeniu się sekretu Alice wyleciała zza ściany z satysfakcją wypisaną na twarzy.
- Na Merlina, uciekamy? - spytał szeptem koleżankę, nim jeszcze okularnica zdążyła stłumić chichot i coś powiedzieć. Byli zbyt naiwni, zakładając, że Marta tak po prostu odpuści walkę o swoją łazienkę. Theodore nie miał ochoty się z nią konfrontować ponownie, chętnie wybiegłby jak najdalej od przeklętej łazienki. Wstrzymał się jednak i poczekał na decyzję dziewczyny, gotów zostać i jej pomóc w wypadku, gdyby chciała zmierzyć się na słowa z duchem.