05.03.2023, 23:53 ✶
Niby siostry, a tak odmienne podejścia do tych kwestii. Jak się stało, że obie kobiety, chowane pod jednym dachem, przez tych samych rodziców, koniec końców skończyły ze zgoła odmiennymi poglądami? Wszak wydawałoby się, że powinny mieć te same wartości, a jednak, jednak…
Jednak były tak odmienne.
- Poużywał? – parsknęła, kręcąc głową – Wiesz, niczego mu nie udowodniono, to raz. Dwa, cały ten exodus pracowników ministerstwa… Właściwie to tak naprawdę nie jego wina, tylko uprzedzeń, jakie do niego żywiono. Jakbyś nie zauważyła – sam siebie na to stanowisko nie wybrał – wskazała. Znaczy się, musiał mieć odpowiednio duże poparcie wśród czarodziejów, skoro udało mu się wygrać… tyle że wola większości najwyraźniej nie wystarczyła, by zyskał wystarczające uznanie w magicznym świecie.
- To nie rodziny działają, ale ich poszczególni członkowie. Nawet w najstarszym rodzie może znaleźć się ktoś głupi jak but, kto zadziała bardzo, bardzo impulsywnie – wskazała cicho. Bo to nie tak przecież, że wraz z krwią i kością danej rodziny posiadało się od razu wiedzę i całe doświadczenie wszystkich przodków, nieprawdaż?
Uśmiechnęła się blado. „Jestem już duża”. Oczywiście że tak – już trochę minęło od zyskania pełnoletniości a tym bardziej od ukończenia Hogwartu. Jednak to, iż Stella dawno odrosła od ziemi…
- Dla mnie nadal będziesz maleńka – wyrzekła łagodnie, spoglądając na blondynkę. Tak podobne, a tak jednocześnie różne. W błękitnych oczach krył się niewypowiedziany ból – bo choć chciała wiele, to tak naprawdę nie mogła nic. Przecież nie złapie Stelli za ucho i nie wywiezie ją siłą poza Londyn, a najlepiej i Brytanię! Choć prawdę powiedziawszy, najchętniej zrobiłaby dokładnie to.
Tyle że nie byłoby to niczym innym, jak zamknięcie Stelli w klatce. W niemalże tej samej, w której sama została zamknięta przez rodziców – z tą różnicą, że planowała się z niej wydostać. Co, oczywiście, mało komu się raczej spodoba, niemniej znajdowała się już w tym momencie, w którym naprawdę jej to nie obchodziło, ba, z każdą chwilą czuła się coraz bardziej zdecydowana na podjęcie konkretnych działań. Co nie oznaczało, że chciała wciągać w to siostrę – choćby dlatego, że mógłby spaść na nią gniew ich rodziców.
A ja nie mogę cię ochronić – dopowiedziała z cichym westchnięciem – Nie mogę cię zmusić do niczego. Ja… po prostu się boję i chcę, żebyś była bezpieczna – dodała jeszcze, splatając dłonie.
Jednak były tak odmienne.
- Poużywał? – parsknęła, kręcąc głową – Wiesz, niczego mu nie udowodniono, to raz. Dwa, cały ten exodus pracowników ministerstwa… Właściwie to tak naprawdę nie jego wina, tylko uprzedzeń, jakie do niego żywiono. Jakbyś nie zauważyła – sam siebie na to stanowisko nie wybrał – wskazała. Znaczy się, musiał mieć odpowiednio duże poparcie wśród czarodziejów, skoro udało mu się wygrać… tyle że wola większości najwyraźniej nie wystarczyła, by zyskał wystarczające uznanie w magicznym świecie.
- To nie rodziny działają, ale ich poszczególni członkowie. Nawet w najstarszym rodzie może znaleźć się ktoś głupi jak but, kto zadziała bardzo, bardzo impulsywnie – wskazała cicho. Bo to nie tak przecież, że wraz z krwią i kością danej rodziny posiadało się od razu wiedzę i całe doświadczenie wszystkich przodków, nieprawdaż?
Uśmiechnęła się blado. „Jestem już duża”. Oczywiście że tak – już trochę minęło od zyskania pełnoletniości a tym bardziej od ukończenia Hogwartu. Jednak to, iż Stella dawno odrosła od ziemi…
- Dla mnie nadal będziesz maleńka – wyrzekła łagodnie, spoglądając na blondynkę. Tak podobne, a tak jednocześnie różne. W błękitnych oczach krył się niewypowiedziany ból – bo choć chciała wiele, to tak naprawdę nie mogła nic. Przecież nie złapie Stelli za ucho i nie wywiezie ją siłą poza Londyn, a najlepiej i Brytanię! Choć prawdę powiedziawszy, najchętniej zrobiłaby dokładnie to.
Tyle że nie byłoby to niczym innym, jak zamknięcie Stelli w klatce. W niemalże tej samej, w której sama została zamknięta przez rodziców – z tą różnicą, że planowała się z niej wydostać. Co, oczywiście, mało komu się raczej spodoba, niemniej znajdowała się już w tym momencie, w którym naprawdę jej to nie obchodziło, ba, z każdą chwilą czuła się coraz bardziej zdecydowana na podjęcie konkretnych działań. Co nie oznaczało, że chciała wciągać w to siostrę – choćby dlatego, że mógłby spaść na nią gniew ich rodziców.
A ja nie mogę cię ochronić – dopowiedziała z cichym westchnięciem – Nie mogę cię zmusić do niczego. Ja… po prostu się boję i chcę, żebyś była bezpieczna – dodała jeszcze, splatając dłonie.
370/1867