[01.09.1972] Trutka na szczury

Stare porzekadło głosiło, że jasnowidz nigdy się nie spóźnia, nigdy nie jest też zbyt wcześnie. Jasnowidz wie, że należy stawić się dokładnie na czas. Alexander był zatem dokładnie na czas. Spowity w czerń Niewymowny obrzucił uważnym spojrzeniem stanowisko pracy Dolores. Przyglądał się jej w milczeniu, a jednak z tą charakterystyczną, niepokojącą intensywnością. Mrugał tak rzadko, że niemal w ogóle.

Nie lubił Sali Miłości. Nie lubił słodkawego zapachu, który czuł już od drzwi, nie lubił wypełnionej amortencją fontanny, ani unoszącego się nad nią oparu, klejącego się do ubrań. A jednak lubił być pobliżu. Dokładnie w taki sam sposób, w jaki lubił przechodzić obok herbaciarni Changów, gdy już pojawiał się na Nokturnie. Woń palonego opium wypełniała jego nozdrza, dominując wszystkie inne zapachy. Kusząc obietnicą zapomnienia, spokojem, jaki osiągał tylko dzięki heroinie wpuszczanej w żyłę. Uzależnienie nie dało o sobie zapomnieć, tlące się w Alexandrze pożądaniem niczym dogasające kadzidło. A jednak miał lepsze rzeczy do roboty aniżeli wspominanie utraconych miłości.

– Większość – powtórzył powoli, obracając słowo na języku dokładnie w taki sam sposób, w jaki robiła to Dolores. Z wyczuwalną wzgardą wobec tej nienazwanej masy determinującej zasady, na jakich opierał się ich świat. Nie, nie interesowała go nigdy "większość". Zdanie "większości" nie opierało się na dowodach naukowych, lecz na powielanych przez lata uprzedzeniach, których nie było komu obalić, bo nikt nie miał odwagi kwestionować ustalonego porządku. Potrzeba było siły i samozaparcia, aby przeciwstawić się woli "większości". Tyle że to właśnie "większość", z pozoru tak silna, poddała czarodziejów pod władanie mugoli. "Większość" zdecydowała, że powinni im wybaczyć palenie na stosach. Ukrywać się przez wzrokiem mugoli jak służebne skrzaty przed okiem panów, chociaż to oni byli panami tego świata. "Większość" była ociężała od podobnych kompromisów. Bo jeżeli czarodzieje byli władcami magii, która nawet teraz przebiegała pod drżącymi opuszkami palców Alexandra... Jak wytłumaczyć ponad trzysta lat, kiedy ukrywali się przed istotami ewolucyjnie niższymi? Czy poddanie się mugolskiej hegemonii nie było zatem z ich strony wyborem? Czy nie było nim niewolnictwo wobec powszechnie akceptowanego społecznie kodeksu tajności?
Wiedział, że sam nie jest wolny od tej choroby, od stadnej zależności, którą nie kierowały wskazania rozumu, lecz coś na kształt zwierzęcego instynktu, posiadanego przez szczury Dolores. Pragnienie przynależności było w nim równie silne jak potrzeba wywyższenia się ponad tłum. Alexander chciał być wyjątkiem, ale nie wyrzutkiem. Chciał stać ponad "większością" ale jednocześnie być przez nią uznanym. Potrzebował jej spojrzenia, milczącej akceptacji, jej przyzwolenia. Potrzebował, aby "większość" widziała w nim jednego ze swoich.

A jednak pozwolił, aby ta subtelna nuta wzgardy spłynęła z jego języka, gdy cedził to słowo. "Większość".

Pozwolił Dolores myśleć, że również się do tej większości nie zalicza. Trudno powiedzieć, dlaczego. Może dlatego, że była naukowcem. Zrobiła coś, co go zainteresowało. Nie znał się może na eliksirowarstwie, ale zawsze umiał zadawać właściwe pytania. Obserwować zależności. Recenzując prace swoich współpracowników, znajdował czasem dziury w metodologii, a czasem podłapywał interesujące go analizy, chcąc dowiedzieć się więcej. Zainteresowały go prace Umbridge. Dziewucha może i była potworną dziwaczką, począwszy od różowej papeterii, a na żałosnym usposobieniu skończywszy, ale na swój sposób nawet ją lubił. Może się przydać, mówił sobie. Na razie nie wiedział jeszcze, do czego konkretnie. Może tylko do wysycenia jego ciekawości. A może...

– Zastanawiałem się akurat, czy zechcesz pochylić się nad efektami długoterminowej ekspozycji na amortencję. Podobało mi się, jak skupiłaś się na kompleksowości struktur społecznych szczurów zamiast ograniczać się do starannie wyselekcjonowanej grupy. A gdyby jeszcze obserwować przemiany na przestrzeni kolejnych pokoleń... – Dyskutowali już o tym. Przełomem byłoby środowisko mniej sterylne, gdzie swobodne interakcje zwierząt obserwowane byłyby w perspektywie bardziej długoterminowej. Samice szczurów narażone na stres odchowania młodych. Samce walczące o dominację i dostęp do pożywienia... Krąg życia odtworzony w warunkach laboratoryjnych. Wszystkie wzloty i upadki szczurzych cywilizacji zmierzone i opisane za pomocą narzędzi statystycznych. Czymże ludzie różnili się od szczurów? Też żyli w misternej sieci zależności i zmiennych opisywanej wciąż na nowo. Przetrwanie zapewniali sobie najsilniejsi. Wszystko było kwestią rachunku prawdopodobieństwa. Tylko słabi wierzą, że wszyscy powinni mieć te same szanse, pomyślał Alexander. Niewiele było w świecie wartości stałych. Dla szczurów stałą była jednak amortencja. Podawana wraz z pokarmem, domięśniowo, dożylnie, w postaci inhalacji, przezskórnych wszczepów, i na wszystkie inne sposoby, na jakie wpadli Niewymowni pracujący w Sali Miłości.
– Pamiętają do końca, ale szybko przychodzi ten koniec – zauważył beznamiętnie Alexander, przyglądając się, jak Dolores zaciska palce wokół niewielkiego ciałka zwierzęcia. Szczur zapiszczał z bólu, a jednak jej nie ugryzł. Nie odważył się użyć swych zębów. Może dlatego sugestia w słowach Niewymownej była tak niebezpieczna. "Pamiętają. Pamiętają aż do samego końca." W słowach Alexandra również czaiła się jednak sugestia. – Oby te przetrwały dłużej. – Zbliżył się, zachowując jednak stosowną odległość od stołu. – Czy dostarczyli ci tym razem bardziej odporne osobniki?