05.03.2023, 23:50 ✶
Rodzinna interwencja? Hm, być może, niemniej istniało pewno „ale” w porównaniu sytuacji Dolohov a wszystkich tych, którzy znajdowali się w posiadłości rodowej Longbottomów.
- My przynajmniej mamy jeszcze skrzata, który może pozamykać i przypilnować. I niekoniecznie wszyscy musieliby z domu wybiec – zauważyła cicho. Niemniej, nie skreślała całkiem możliwości, iż faktycznie kobieta zapomniała – to jednak musieli dopiero zbadać.
Węszenie wskazywało, iż ktoś się tu pojawił i raczej nie doszło do iście dantejskich scen – brakowało woni krwi, co samo w sobie było całkiem dobrą informacją. Tak że: jeśli porwanie, to nie uczyniono kobiecie krzywdy… z drugiej strony: równie dobrze do skrzywdzenia mogło dojść później, w zgoła innym miejscu.
- Raczej nie wyczuwam tu przemocy, w każdym razie jest więcej zapachów niż tylko jeden. Co oczywiście nie dziwi – poinformowała cicho Erika – Niektóre wydają się być… świeższe, szkoda tylko, że nic mi nie mówią – skrzywiła się z pewnym niezadowoleniem. Cóż, trudno oczekiwać, że znałaby zapach każdej osoby w Londynie – i nie tylko Londynie. Nie mówiąc już o tym, iż zapamiętanie czegoś takiego musiałoby być niezwykle trudne, o ile w ogóle możliwe – dla kogoś, kogo nie dotknęła przypadłość pamięci absolutnej.
Co nie znaczyło, że chętnie by taką pamięć przytuliła – pewne rzeczy wręcz należało zapominać, inaczej jak można wieść normalne życie?
- Wypadałoby. Jej mąż, zdaje się, przyjmuje na Pokątnej, sugerowałabym tam pójść. Zresztą, wiesz, jak jest, Erik. Jak znika małżonek, to często winnym jest ten drugi, ale jak na razie nie mamy niczego, co niezbicie dowodziłoby porwania – stwierdziła bez większych emocji w głosie. Jedno miało dość drugiego i tak dalej – dla chcącego nic trudnego. Opłacić typów spod ciemnej gwiazdy i można się było cieszyć życiem wdowca.
- Hmmm... – wymruczała, spoglądając na złocisty pył. Niestety zaklęcie to nie było tak dobre, żeby odtwarzać twarze i dźwięki; tu przydałaby się – i to bardzo – Brenna. Odrobina widmowidzenia i mieliby wszystko jak na dłoni, a tak? Musieli sobie radzić innymi metodami.
- Spójrz – zwróciła uwagę Erika na dwie pary stóp. Potem i na kolejną, niewątpliwie kobiecą – wszak Anne wyszła zza biurka, kręciła się po gabinecie. Aż koniec końców cała trójka znalazła się w jednym miejscu i… zniknęła – Cóż, to wyjaśnia niezamknięte drzwi – skwitowała – Niby nie wygląda na porwanie, ale przymus wcale nie musi być bezpośredni… idziemy do Dolohova? – spytała kuzyna, zerkając na niego uważnie. Jakkolwiek by nie patrzeć, był od niej wyższy rangą, więc ostateczne zdanie należało do niego.
Kontynuacja - klik.
- My przynajmniej mamy jeszcze skrzata, który może pozamykać i przypilnować. I niekoniecznie wszyscy musieliby z domu wybiec – zauważyła cicho. Niemniej, nie skreślała całkiem możliwości, iż faktycznie kobieta zapomniała – to jednak musieli dopiero zbadać.
Węszenie wskazywało, iż ktoś się tu pojawił i raczej nie doszło do iście dantejskich scen – brakowało woni krwi, co samo w sobie było całkiem dobrą informacją. Tak że: jeśli porwanie, to nie uczyniono kobiecie krzywdy… z drugiej strony: równie dobrze do skrzywdzenia mogło dojść później, w zgoła innym miejscu.
- Raczej nie wyczuwam tu przemocy, w każdym razie jest więcej zapachów niż tylko jeden. Co oczywiście nie dziwi – poinformowała cicho Erika – Niektóre wydają się być… świeższe, szkoda tylko, że nic mi nie mówią – skrzywiła się z pewnym niezadowoleniem. Cóż, trudno oczekiwać, że znałaby zapach każdej osoby w Londynie – i nie tylko Londynie. Nie mówiąc już o tym, iż zapamiętanie czegoś takiego musiałoby być niezwykle trudne, o ile w ogóle możliwe – dla kogoś, kogo nie dotknęła przypadłość pamięci absolutnej.
Co nie znaczyło, że chętnie by taką pamięć przytuliła – pewne rzeczy wręcz należało zapominać, inaczej jak można wieść normalne życie?
- Wypadałoby. Jej mąż, zdaje się, przyjmuje na Pokątnej, sugerowałabym tam pójść. Zresztą, wiesz, jak jest, Erik. Jak znika małżonek, to często winnym jest ten drugi, ale jak na razie nie mamy niczego, co niezbicie dowodziłoby porwania – stwierdziła bez większych emocji w głosie. Jedno miało dość drugiego i tak dalej – dla chcącego nic trudnego. Opłacić typów spod ciemnej gwiazdy i można się było cieszyć życiem wdowca.
- Hmmm... – wymruczała, spoglądając na złocisty pył. Niestety zaklęcie to nie było tak dobre, żeby odtwarzać twarze i dźwięki; tu przydałaby się – i to bardzo – Brenna. Odrobina widmowidzenia i mieliby wszystko jak na dłoni, a tak? Musieli sobie radzić innymi metodami.
- Spójrz – zwróciła uwagę Erika na dwie pary stóp. Potem i na kolejną, niewątpliwie kobiecą – wszak Anne wyszła zza biurka, kręciła się po gabinecie. Aż koniec końców cała trójka znalazła się w jednym miejscu i… zniknęła – Cóż, to wyjaśnia niezamknięte drzwi – skwitowała – Niby nie wygląda na porwanie, ale przymus wcale nie musi być bezpośredni… idziemy do Dolohova? – spytała kuzyna, zerkając na niego uważnie. Jakkolwiek by nie patrzeć, był od niej wyższy rangą, więc ostateczne zdanie należało do niego.
390/1783
Postacie opuszczają sesję
Kontynuacja - klik.