07.01.2026, 13:08 ✶
– Rozdarto mnie na strzępy – odparł duch siedzący obok Heather i posłał jej uśmiech, jakby rozmowa o własnej śmierci nie była dlań traumatyczna, a wręcz przeciwnie. Duchy pod tym względem zdawały się jednak czasem dziwne: wystarczyło przypomnieć sobie Prawie Bezgłowego Nicka, bardzo oburzonego tym, że mimo wielu ciosów topora, kat nie obciął mu głowy, czy Martę, która zdawała się rozpromieniać wyłącznie wtedy, kiedy opowiadała historię własnej śmierci. – Wciąż pamiętam, jak to bolało, gdy rozszarpywali mi nogi.
– Walczyłem do ostatniej chwili – powiedział w zamyśleniu ten, który przywitał Heather i wciąż stał. – Byli potworami i w potwory je zmieniliśmy, lecz nie byliśmy świadomi, jak potworne są ich wnętrza.
McOlivertowie w gruncie rzeczy nie byli przecież niewinnymi ofiarami. Zginęli ponoć wybici przez kwintopedy, ale to oni przeklęli cały klan w zemście za zabicie swojego lidera… lecz lider ten zginął w pojedynku, gdzie obaj mężczyźni byli pijani, a ci ludzie sięgnęli po straszliwą zemstę. I jeżeli nawet nie odmienili każdego Szkota z rywalizującego klanu, to zapewne ci niedotknięci klątwą zginęli jako pierwsi.
– Twój wujek też może do nas dołączyć – zawtórowała jedna z kobiet, wyciągając dłoń i „dotykając” ramienia Wood. Nie wyczuwała samego dotyku, oczywiście, ale wzdrygnęła się od zimna, a kiedy mrugnęła, odkryła, że szron zdaje się osadzać nawet na jej rzęsach, utrudniając widzenie. Ciało powoli stawało się coraz cięższe, a zimno sprawiało, że nie chciało się jej ruszać. Oddech zamieniał się w obłoczki.
Była żywa.
Ale duchy prawdopodobnie planowały ją tutaj zamrozić.
– Nie ma potrzeby kupowania zamku, jeśli możecie po prostu z nami zostać. Jaka szkoda, że wasz poprzednik nie był zainteresowany… – westchnął Jaimie, a ktoś zaczął dobijać się do drzwi do Sali.
– Walczyłem do ostatniej chwili – powiedział w zamyśleniu ten, który przywitał Heather i wciąż stał. – Byli potworami i w potwory je zmieniliśmy, lecz nie byliśmy świadomi, jak potworne są ich wnętrza.
McOlivertowie w gruncie rzeczy nie byli przecież niewinnymi ofiarami. Zginęli ponoć wybici przez kwintopedy, ale to oni przeklęli cały klan w zemście za zabicie swojego lidera… lecz lider ten zginął w pojedynku, gdzie obaj mężczyźni byli pijani, a ci ludzie sięgnęli po straszliwą zemstę. I jeżeli nawet nie odmienili każdego Szkota z rywalizującego klanu, to zapewne ci niedotknięci klątwą zginęli jako pierwsi.
– Twój wujek też może do nas dołączyć – zawtórowała jedna z kobiet, wyciągając dłoń i „dotykając” ramienia Wood. Nie wyczuwała samego dotyku, oczywiście, ale wzdrygnęła się od zimna, a kiedy mrugnęła, odkryła, że szron zdaje się osadzać nawet na jej rzęsach, utrudniając widzenie. Ciało powoli stawało się coraz cięższe, a zimno sprawiało, że nie chciało się jej ruszać. Oddech zamieniał się w obłoczki.
Była żywa.
Ale duchy prawdopodobnie planowały ją tutaj zamrozić.
– Nie ma potrzeby kupowania zamku, jeśli możecie po prostu z nami zostać. Jaka szkoda, że wasz poprzednik nie był zainteresowany… – westchnął Jaimie, a ktoś zaczął dobijać się do drzwi do Sali.