08.01.2026, 23:16 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.01.2026, 00:19 przez Gabriel Montbel.)
Był zmęczony.
Zmęczony zbyt długim życiem, zmęczony szarpaniem, zmęczony brakiem emocji, a potem zmęczony ich nadmiarem. Był zmęczony zimą, wiosną, latem i jesienią, zmęczony osamotnieniem, zmęczony szarością otaczających go kołtunów losu.
Był zmęczony tak samo jak ona była zmęczona.
Dwoje pokonanych.
Dwoje odnalezionych...
Jego myśli błąkały się zupełnie jak dłonie błądziły po otulającym Różę, jego Różę fustrzastym chochole.
Pragnął tego pocałunku, jak niczego innego w całym świecie. Lękał się go równie mocno w strachu i przejęciu, że przekroczenie tej granicy oznaczać będzie zrujnowanie wszystkiego, tego kruchego porozumienia, tego wzajemnego zrozumienia i przyzwolenia na wzajemny pobyt w swojej egzystencji.
Ale teraz był spokojny tuląc ją do siebie, tak jak ona była spokojna, gdy tuliła się do niego.
Dwoje zwycięzców...?
– Podoba Ci się? –podążył wzrokiem za jej spojrzeniem, chcąc patrzeć gdzie ona, chcąc chłonąć co ona, smakować tego samego, smakować tym samym, wniknąć i przeniknąć do wieczności wobec faktu, wobec marzenia i snu w którym mieliby szansę tkać tą wieczność razem.
– Dawno temu... – zaczął cicho, patrząc wciąż tam gdzie mu wskazała, widząc jak niebo lśni różami, choć najpiękniejsza z nich była tuż obok. Martwe serce przy martwym sercu. – Gdy nie widziałem gwiazd, myślałem o tym, że moja dusza jest zupełnie postrzępiona wobec krwi, którą przelały moje dłonie. Teraz... – wyciągnął dłoń ku górze, ku najjaśniejszej z gwiazd konstelacji róży. Była ta gwiazda w złym miejscu.
– Teraz gdy jestem przy Tobie mam poczucie... dziwne...– westchnął, gdy w palcach obracał gwiazdę ukradzioną niebu, osadzoną w pierścieniu z białego złota, tak adekwatnego materiału do skomplementowania lśniącej, gwiezdnej egzystencji.
A potem przyklęknął, wciąż łagodnie ujmując jej smukłą dłoń.
– Pani... nie jestem w żaden sposób Ciebie godny i nigdy nie będę. Ale powiedz choćby jedno... jedno słowo... – metal dotknął skórę, paląc prośbą i obietnicą w niej zawartą, oślepiając gwiazdą, którą wraz ze swoim życiem chciał jej ofiarować.
Zmęczony zbyt długim życiem, zmęczony szarpaniem, zmęczony brakiem emocji, a potem zmęczony ich nadmiarem. Był zmęczony zimą, wiosną, latem i jesienią, zmęczony osamotnieniem, zmęczony szarością otaczających go kołtunów losu.
Był zmęczony tak samo jak ona była zmęczona.
Dwoje pokonanych.
Dwoje odnalezionych...
Jego myśli błąkały się zupełnie jak dłonie błądziły po otulającym Różę, jego Różę fustrzastym chochole.
Pragnął tego pocałunku, jak niczego innego w całym świecie. Lękał się go równie mocno w strachu i przejęciu, że przekroczenie tej granicy oznaczać będzie zrujnowanie wszystkiego, tego kruchego porozumienia, tego wzajemnego zrozumienia i przyzwolenia na wzajemny pobyt w swojej egzystencji.
Ale teraz był spokojny tuląc ją do siebie, tak jak ona była spokojna, gdy tuliła się do niego.
Dwoje zwycięzców...?
– Podoba Ci się? –podążył wzrokiem za jej spojrzeniem, chcąc patrzeć gdzie ona, chcąc chłonąć co ona, smakować tego samego, smakować tym samym, wniknąć i przeniknąć do wieczności wobec faktu, wobec marzenia i snu w którym mieliby szansę tkać tą wieczność razem.
– Dawno temu... – zaczął cicho, patrząc wciąż tam gdzie mu wskazała, widząc jak niebo lśni różami, choć najpiękniejsza z nich była tuż obok. Martwe serce przy martwym sercu. – Gdy nie widziałem gwiazd, myślałem o tym, że moja dusza jest zupełnie postrzępiona wobec krwi, którą przelały moje dłonie. Teraz... – wyciągnął dłoń ku górze, ku najjaśniejszej z gwiazd konstelacji róży. Była ta gwiazda w złym miejscu.
– Teraz gdy jestem przy Tobie mam poczucie... dziwne...– westchnął, gdy w palcach obracał gwiazdę ukradzioną niebu, osadzoną w pierścieniu z białego złota, tak adekwatnego materiału do skomplementowania lśniącej, gwiezdnej egzystencji.
A potem przyklęknął, wciąż łagodnie ujmując jej smukłą dłoń.
– Pani... nie jestem w żaden sposób Ciebie godny i nigdy nie będę. Ale powiedz choćby jedno... jedno słowo... – metal dotknął skórę, paląc prośbą i obietnicą w niej zawartą, oślepiając gwiazdą, którą wraz ze swoim życiem chciał jej ofiarować.