[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Astoria oparła się biodrem o krawędź baru, jakby chciała w ten sposób zakotwiczyć się w rzeczywistości i upewnić, że nie zostanie ponownie wciągnięta w czyjeś cudze wspomnienia. Dała sobie ułamek sekundy, by wygładzić materiał czarnej sukienki. Zamówiła swojego ulubionego drinka. Barman skinął głową z dyskretnym uznaniem, a ona obserwowała jego ruchy z półprzymkniętymi oczami. Kryształowy kieliszek wypełnił się alkoholem o głębokiej, bursztynowej barwie, przełamanej jedynie cienką smugą lodu i skórką cytrusa, która unosiła się na powierzchni jak drobny, kontrolowany akcent. Zapach był wytrawny, lekko gorzki, elegancki. Jej spojrzenie powędrowało ku parkietowi. Z tej perspektywy widziała wszystko jak przez miękką, rozświetloną mgłę: wirujące sylwetki, suknie rozchylające się przy obrotach, połysk biżuterii, ramiona obejmujące się w tańcu. Światła pochodni i zawieszonych lampionów odbijały się w szkłach i kielichach, tworząc drgającą mozaikę złota i ciepłych cieni. Muzyka niosła się szeroko, pulsowała jednostajnym rytmem, wciągała ludzi w ruch, który był jednocześnie radosny i nieco zapamiętały.
Astoria obserwowała to wszystko z dystansu. Nie czuła potrzeby, by dołączyć. Była tuż obok, a jednak jakby odrobinę poza. Upiła kolejny łyk, wolniejszy niż poprzedni. Alkohol był już łagodniejszy, mniej ostry, jakby i on oswajał się z jej obecnością. Jej palce zacisnęły się delikatniej na nóżce kieliszka, ramiona opadły nieznacznie, a oddech się wyrównał. Alkohol był lekki, niemal zwodniczy w smaku, ale ciepło, które zostawiał na podniebieniu, nie było w stanie przegnać narastającego zmęczenia. Dopiero teraz naprawdę je poczuła. Ciężar dnia, który zaczął się zbyt wcześnie i skończył zbyt późno. Spotkania, decyzje, rozmowy, które wymagały skupienia i czujności. Wiedziała, że jutro znów będzie musiała być w pełni obecna - w galerii, wśród dokumentów, analiz i ludzi oczekujących od niej nieomylności. Myśl o poranku, który nadejdzie zbyt szybko, sprawiała, że ten wieczór zaczynał jawić się jako pożyczony czas.
Uniosła głowę i spojrzała w niebo, które zdążyło już przybrać głęboką, chłodną barwę granatu. Pomiędzy poszarpanymi chmurami pojawiały się gwiazdy. Astoria przesunęła po nich wzrokiem, aż w końcu dostrzegła ją: największą i najjaśniejszą ze wszystkich, zawieszoną wysoko, niemal dokładnie nad ogrodem. Nie była częścią gęstego skupiska ani nie ginęła wśród innych punktów światła. Zdawała się istnieć osobno, jakby noc uczyniła dla niej wyjątek. Jej blask był chłodny, czysty, niemal biały, a przy tym na tyle intensywny, że przyciągał spojrzenie wbrew woli. Stała tak jeszcze chwilę, z głową uniesioną ku niebu, pozwalając, by jasny punkt światła odcisnął się w jej pamięci. Potem powoli opuściła wzrok. Patrzyła, jak ktoś śmieje się zbyt głośno, jak inna para potyka się o własne kroki, jak Ambroise pojawia się na moment w tłumie, promienny, szczęśliwy, niemal nie do poznania. Gdy dostrzegła odpowiedni moment, Astoria odstawiła kieliszek na bar z cichym stuknięciem szkła o drewno i ruszyła w stronę pary młodej. Przemieszczała się między gośćmi, omijając wirujące sylwetki i rozmowy urwane w pół zdania. Zatrzymała się przed Geraldine i Ambroisem, gdy tylko mieli wolną chwilę. Pogratulowała im i pochyliła się, całując pannę młodą w policzek, a chwilę później uczyniła to samo z kuzynem, delikatnie, z należytą powagą i autentycznym uczuciem. Po krótkiej wymianie zdań wytłumaczyła się i pożegnała, na koniec życząc im dobrej zabawy. Nie oglądając się za siebie, wtopiła się ponownie w tłum gości, kierując się ku wyjściu z ogrodu.

Postać opuszcza sesję