12.01.2026, 17:04 ✶
W ustach Brenny wszystko brzmiało tak prosto i łatwo, ale... nie było wcale takie różowe. Doradzała mu, żeby odrzucił to co znał i ruszył w nieznane. Doradzała mu, żeby zmienił swoje przyzwyczajenia, żeby schował dumę do kieszeni. Żeby nauczył się żyć inaczej. A przecież tego jednego nie mógł zrobić. Nie mógł schować swojej dumy, nie mógł odrzucić tego wszystkiego, bo to wymagało odpowiedzi na pytanie. Bo do tego Alexander musiał odpowiedzieć na pytanie, którego nikt mu w zasadzie nigdy nie zadał. Czego Alexander chciał? Czego oczekiwał? I może gdyby... Gdyby Lena zadała mu pytanie, może gdyby wysłuchałaby go... Nie. Alexander nie byłby w stanie porozmawiać z nią szczerze, otworzyć się przed nią, tak jakby byli rzeczywiście razem. Choć może kiedyś... Może pewnego dnia w końcu uda im się porozmawiać na tematy naprawdę ważne, bez całej tej otoczki nienawiści. Jednak przed nimi było jeszcze dużo, dużo pracy.
-Może masz rację. Może nie. Chciałbym Ci odpowiedzieć na pytanie, że tak, że chciałbym życzyć jej źle, tylko dlatego jakie nazwisko ma Yelena. Chciałbym powiedzieć, że pragnę jej cierpienia. Ale nie mogę.
I tyle. Bez dalszych wyjaśnień. Bez tłumaczenia się z tego dlaczego nie może. No bo przecież to nie było wcale takie proste. Cała ta sytuacja była pogmatwana. To co czuł Alexander, a czego z pewnością nie czuła Lena... Dla niej ich pierwsze spotkanie było tylko grą w warcaby, gdy on grał w szachy. Teraz, gdy okazało się, że mieli spędzić razem całe życie, oboje wycofali się ze swoich gier, wymienili się planszami i podjęli grę na nowo, znowu w inne gry niż przeciwnik. I może tak miało być całe ich życie, może mieli orbitować wokół siebie, może mieli założyć rodzinę, która daleka będzie od takiej perfekcyjnej, pełnej miłości i ciepła.
Rzeczywiście, zazwyczaj aranżowane małżeństwa były łatwiejsze dla facetów, ale to z racji tego, że takie małżeństwa były tylko i wyłącznie sprawą biznesową. Mężczyźni całkiem nieźle radzili sobie z rozdzieleniem pracy, od uczuć. Chłodna kalkulacja, szybko analiza i już było wiadomo, że takie wyjście jest najlepszym rozwiązaniem. Jednak kiedy do tego wszystkiego dochodziły emocje... Wszystko się paprało. Wszystko się psuło. Bo jak rozdzielić umowę biznesową, kiedy jesteś szaleńczo zakochany w elemencie wiążącym umowę? Może na pierwszy rzut oka Alexander był na wygranej pozycji, ale tak naprawdę był w jeszcze gorszym położeniu niż Yelena.
-Jasne, możemy się wybrać wszyscy razem, albo wybiorę się tam tylko z nią. Zapytam zresztą i odpowiem Ci jak tylko będę sam coś wiedział. - odpowiedział, bo sam nie wiedział jak Yelena zareaguje na wieść, że znajoma Alexandra pomaga mu znaleźć dom w Wielkiej Brytanii. "Ta? To idź sobie do tej znajomej!" - pewnie to byłoby pierwsze co Alexander usłyszy, ale spróbować nie zaszkodzi. Przynajmniej nie zarzuci mu, że o niczym jej nie informuje. Aristov pokiwał powoli głową i dokończył swoją whisky, biorąc potężny łyk.
-Podobno choruje? U nas też się tak mówi, a potem znajdują zwłoki, niemożliwe do identyfikacji. - i może Brenna miała rację. Może ojciec celowo czekał tak długo, aby ogłosić te zaręczyny, dlatego że sytuacja w Anglii była na tyle napięta. Cholerny staruch. Wciąż dwa kroki przed wszystkimi, jakby miał uszy i oczy wszędzie. I choć Alexander kochał swojego ojca, tak jak żołnierz może kochać swojego generała, szanował go, był lojalny, ale jeśli chodziło o coś więcej, to na próżno było tego szukać w ich relacji.
-Całkiem możliwe, że ojciec tak właśnie by uznał, jednak sama Ana nie jest... nie była, przykładną dziewczyną z dobrego domu. Choć kto wie... może się dużo zmieniło...
Zamyślił się na moment Alexander, jakby próbował uświadomić sobie, że jego siostra nie jest już małą dziewczynką, a dorosłą kobietą, która zapewne niedługo sama będzie wychodziła za mąż... Za mąż... ZA MĄŻ. Po jego kurwa trupie.
-Może masz rację. Może nie. Chciałbym Ci odpowiedzieć na pytanie, że tak, że chciałbym życzyć jej źle, tylko dlatego jakie nazwisko ma Yelena. Chciałbym powiedzieć, że pragnę jej cierpienia. Ale nie mogę.
I tyle. Bez dalszych wyjaśnień. Bez tłumaczenia się z tego dlaczego nie może. No bo przecież to nie było wcale takie proste. Cała ta sytuacja była pogmatwana. To co czuł Alexander, a czego z pewnością nie czuła Lena... Dla niej ich pierwsze spotkanie było tylko grą w warcaby, gdy on grał w szachy. Teraz, gdy okazało się, że mieli spędzić razem całe życie, oboje wycofali się ze swoich gier, wymienili się planszami i podjęli grę na nowo, znowu w inne gry niż przeciwnik. I może tak miało być całe ich życie, może mieli orbitować wokół siebie, może mieli założyć rodzinę, która daleka będzie od takiej perfekcyjnej, pełnej miłości i ciepła.
Rzeczywiście, zazwyczaj aranżowane małżeństwa były łatwiejsze dla facetów, ale to z racji tego, że takie małżeństwa były tylko i wyłącznie sprawą biznesową. Mężczyźni całkiem nieźle radzili sobie z rozdzieleniem pracy, od uczuć. Chłodna kalkulacja, szybko analiza i już było wiadomo, że takie wyjście jest najlepszym rozwiązaniem. Jednak kiedy do tego wszystkiego dochodziły emocje... Wszystko się paprało. Wszystko się psuło. Bo jak rozdzielić umowę biznesową, kiedy jesteś szaleńczo zakochany w elemencie wiążącym umowę? Może na pierwszy rzut oka Alexander był na wygranej pozycji, ale tak naprawdę był w jeszcze gorszym położeniu niż Yelena.
-Jasne, możemy się wybrać wszyscy razem, albo wybiorę się tam tylko z nią. Zapytam zresztą i odpowiem Ci jak tylko będę sam coś wiedział. - odpowiedział, bo sam nie wiedział jak Yelena zareaguje na wieść, że znajoma Alexandra pomaga mu znaleźć dom w Wielkiej Brytanii. "Ta? To idź sobie do tej znajomej!" - pewnie to byłoby pierwsze co Alexander usłyszy, ale spróbować nie zaszkodzi. Przynajmniej nie zarzuci mu, że o niczym jej nie informuje. Aristov pokiwał powoli głową i dokończył swoją whisky, biorąc potężny łyk.
-Podobno choruje? U nas też się tak mówi, a potem znajdują zwłoki, niemożliwe do identyfikacji. - i może Brenna miała rację. Może ojciec celowo czekał tak długo, aby ogłosić te zaręczyny, dlatego że sytuacja w Anglii była na tyle napięta. Cholerny staruch. Wciąż dwa kroki przed wszystkimi, jakby miał uszy i oczy wszędzie. I choć Alexander kochał swojego ojca, tak jak żołnierz może kochać swojego generała, szanował go, był lojalny, ale jeśli chodziło o coś więcej, to na próżno było tego szukać w ich relacji.
-Całkiem możliwe, że ojciec tak właśnie by uznał, jednak sama Ana nie jest... nie była, przykładną dziewczyną z dobrego domu. Choć kto wie... może się dużo zmieniło...
Zamyślił się na moment Alexander, jakby próbował uświadomić sobie, że jego siostra nie jest już małą dziewczynką, a dorosłą kobietą, która zapewne niedługo sama będzie wychodziła za mąż... Za mąż... ZA MĄŻ. Po jego kurwa trupie.