15.01.2026, 16:08 ✶
– Moi?! Marudny?! To pomówienia, parszywe kalumnie moja pani, toć ja nigdy bym nie narzekał na nic i na nikogo... kto by nie zasłużył. – fuknął, zamaszyście zasiadając na swoim miejscu, od razu zawłaszczając dość sporą przestrzeń na wyciągnięte nogi, wcale nie pod stolikiem a obok. Nawet nie kłopotał się, aby zdjąć płaszcz. Nie zakładał, że zagrzeją tu miejsca.
Złagodniał dopiero gdy zobaczył jak sprawnie opróżniła pierwszy z kubeczków, obserwując uważnie i nieco niepokojąco każdy jej gest. Być może gapił się, choć oczywiście okazałby kły obrażony, gdyby ktokolwiek tak właśnie nazwał to co robił wobec panny Rosewood. Tak na prawdę jednak wcale się nie gapił tylko czuł znajome, choć niekoniecznie mile widziane ciepło w piersi, właściwe uczuciu, gdy rozpoznaje się skutecznie gust kogoś, kto jest w jakimś stopniu ważny. Na moment zacisnął pięść, by zaraz ją rozluźnić, a następnie wyciągnąć ku niej dłoń by zgarnąć dla siebie kubek pełen goryczy.
– Daj, uratuje Cię od tej trucizny – zaproponował łagodnie, obejmując jej dłoń własną, wysupłując spomiędzy smukłych palców naczynie, w bliźniaczym geście w którym przed momentem ona zabrała mu pierwszą próbkę. Zbyt słodką na jego gusta, zdecydowanie nie tak słodką, jak uczucie pod opuszkami miękkiej skóry wiekowej wampirzycy. Sekundę trzymał ją za długo. Sekundę za długo patrzył, czy może wgapiał się w niebieskie oczy, sekundę milczał, nim przeszedł do działania, nim ukrył się za nim, by skupić się na winie a nie własnym zmieszaniu. Grzaniec nie smakował mu w dalszym ciągu, ale wlał w siebie go bez zawahania, otulając gardło ciepłem zbliżonym do odpowiednio rozgrzanej gorączką pragnienia krwi i był to najlepszy aspekt trunku śmiertelników.
– Paskudna runa. Co to za klątwa? To na pewno po pożarze? A może jakiś rozczarowany klient? Złapany przez Ciebie przestępca, który zbyt szybko wyszedł na wolność? – zasugerował, jak gdyby nigdy nic, jak gdyby wcale nie trzymał jej za dłoń te drogocenne sekundy dłużej, jak perły kolekcjonowane w skarbcu przeciążonej wszystkimi latami pamięci. – Czy potem pójdziemy na łowy? Kolor tego wina pobudza mój apetyt... – dodał po chwili, będąc głodnym owszem, ale raczej widoku jej na polowaniu, aniżeli pragnienia krwi per se.
Złagodniał dopiero gdy zobaczył jak sprawnie opróżniła pierwszy z kubeczków, obserwując uważnie i nieco niepokojąco każdy jej gest. Być może gapił się, choć oczywiście okazałby kły obrażony, gdyby ktokolwiek tak właśnie nazwał to co robił wobec panny Rosewood. Tak na prawdę jednak wcale się nie gapił tylko czuł znajome, choć niekoniecznie mile widziane ciepło w piersi, właściwe uczuciu, gdy rozpoznaje się skutecznie gust kogoś, kto jest w jakimś stopniu ważny. Na moment zacisnął pięść, by zaraz ją rozluźnić, a następnie wyciągnąć ku niej dłoń by zgarnąć dla siebie kubek pełen goryczy.
– Daj, uratuje Cię od tej trucizny – zaproponował łagodnie, obejmując jej dłoń własną, wysupłując spomiędzy smukłych palców naczynie, w bliźniaczym geście w którym przed momentem ona zabrała mu pierwszą próbkę. Zbyt słodką na jego gusta, zdecydowanie nie tak słodką, jak uczucie pod opuszkami miękkiej skóry wiekowej wampirzycy. Sekundę trzymał ją za długo. Sekundę za długo patrzył, czy może wgapiał się w niebieskie oczy, sekundę milczał, nim przeszedł do działania, nim ukrył się za nim, by skupić się na winie a nie własnym zmieszaniu. Grzaniec nie smakował mu w dalszym ciągu, ale wlał w siebie go bez zawahania, otulając gardło ciepłem zbliżonym do odpowiednio rozgrzanej gorączką pragnienia krwi i był to najlepszy aspekt trunku śmiertelników.
– Paskudna runa. Co to za klątwa? To na pewno po pożarze? A może jakiś rozczarowany klient? Złapany przez Ciebie przestępca, który zbyt szybko wyszedł na wolność? – zasugerował, jak gdyby nigdy nic, jak gdyby wcale nie trzymał jej za dłoń te drogocenne sekundy dłużej, jak perły kolekcjonowane w skarbcu przeciążonej wszystkimi latami pamięci. – Czy potem pójdziemy na łowy? Kolor tego wina pobudza mój apetyt... – dodał po chwili, będąc głodnym owszem, ale raczej widoku jej na polowaniu, aniżeli pragnienia krwi per se.