17.01.2026, 16:40 ✶
Alexander sam nie wiedział co czuje do Yeleny. I nie wiedział, czy w zasadzie to chce się dowiedzieć. Był skonfliktowany, rozdarty między tym, czego nauczono go, aby odczuwał do Karkaroffów, a tym co sam rzeczywiście czuł. Sama Yelena też mu w tym nie pomagała, niczego mu nie ułatwiała. Nienawidziła go, było to jasne jak słońce. Może kryło się się za tym co więcej, może nie. Nie znosili się, ale potrzebowali się nawzajem. I może zachowywali się trochę jak obrażone dzieci, którym wciśnięto nieswoje zabawki i kazano się nimi bawić. Ale czy aby na pewno musieli? Czy musieli słuchać poleceń, skoro oboje byli już dorośli? Czy musieli stawiać dobry swoich rodów, ponad swoje własne? Może... Może Alexander był zbyt ostry dla Yeleny? Może powinien zmienić podejście?
I mimo, że Brenna miała słuszność, Alexander wiedział w głębi duszy, że miała rację, to nie mógł przekonać do tego samego siebie. Odpychał te myśli jakby były czymś toksycznym, jakby miały zatruwać go od środka. Nie mógł sobie przecież pozwolić na słabość. Nie mógł przecież tak po prostu odpuścić. Jednak gdy Brenna zaznaczyła, żeby Alexander wspomniał Yelenie, że Brenna jest brzydka no i że nadaje się na kumpla, a nie na kumpele. Spojrzał na nią zaskoczony, nie bardzo rozumiejąc o co jej chodzi. Dopiero po chwili w jego głowie zapaliła się drobna lampka.
-Oooh... - wydał z siebie dźwięk, jakby w końcu załapał naturalny porządek wszechświata. A więc to tak. Yelena mogła poczuć się zazdrosna! Więc czemu by nie zrobić jej jeszcze bardziej zazdrosną...? Może zamiast tego powinien powiedzieć jej, że Brenna jest jego ulubioną przyjaciółką? Nie byłoby to zbyt duże kłamstwo. Jedynie lekkie nagięcie prawdy. Bo przecież Alexander nie miał innej przyjaciółki. Więc Brenna automatycznie stawała się jego ulubioną. Tak to chyba działało, przynajmniej w głowie Alexandra.
-Tak zrobię. - odpowiedział spokojnie, choć miało to być potwierdzenie jego własnych myśli, jednak skąd Brenna mogła to wiedzieć? To będzie interesujące, a jeśli Panienka Karkaroff rzeczywiście tylko się bardziej zirytuje... Może to potwierdzić przypuszczenia Alexa, że ona rzeczywiście może coś do niego czuć. Że może rzeczywiście było między nimi coś więcej niż tylko wzajemna nienawiść.
-Polityka to strasznie śliski temat. Jak brzuch ryby. Czasem może się tak zdarzyć, że ktoś kogoś spróbuje wyeliminować.
Alexander na swoje słowa wzruszył tylko ramionami. Ton głos miał bardziej jakby opowiadał o pogodzie, niż jakby mówił o zamordowaniu byłego Ministra Magii. Może Alexander po prostu za dużo śmierci widział w swoim otoczeniu, aby robiło to na nim jakiekolwiek wrażenie. Bo przecież Alexander nie bał się śmierci samej w sobie. Umieranie zawsze było łatwe, życie było trudniejsze. Nie masz przecież kontroli nad tym kto umrze, a kto przeżyje. Nad tym kto opowie twoją historię. Nie miał nad tym kontroli nikt z żyjących. Nawet Noby Leech. Więc Alexander pokiwał tylko głową na słowa Brenny.
-Nigdy prawdopodobnie nie dowiemy się jak było rzeczywiście. Czy ktoś go otruł, czy ktoś rzucił na niego klątwę, a może to były tylko pogłoski, które rozpuścił on sam, aby ludzie mu współczuli... Takie rzeczy też przecież się zdarzały.
Jednak zaraz Brenna spytała o jego siostrę i Alexander delikatnie się wzdrygnął. Oczywiście, że ojciec nie pozwoli jej nigdy go odwiedzić. Mógł jedynie liczyć na to, że jeśli uda mu się wziąć ten ślub z Yeleną, to ojciec będzie musiał się pojawić...
-Nie, dopóki żyje. Nie wiem jak Ana, ale ja nie pałam do niego ogromną miłością... - powiedział Aristov, choć w jego głosie można było usłyszeć nutę szacunku. W końcu ten człowiek nadal był jego ojcem. Może nie był zbyt ciepłą osobą, ale nadal rodziną. -Jeśli dojdzie do tego ślubu, mam nadzieję, że zabierze ją ze sobą. A tak... Musimy czekać, aż ojciec umrze. Choć nie mogę jej zmusić, aby zostawiła wszystko i przeniosła się tutaj. Ana jest dorosła. Powinna decydować za siebie.
I mimo, że Brenna miała słuszność, Alexander wiedział w głębi duszy, że miała rację, to nie mógł przekonać do tego samego siebie. Odpychał te myśli jakby były czymś toksycznym, jakby miały zatruwać go od środka. Nie mógł sobie przecież pozwolić na słabość. Nie mógł przecież tak po prostu odpuścić. Jednak gdy Brenna zaznaczyła, żeby Alexander wspomniał Yelenie, że Brenna jest brzydka no i że nadaje się na kumpla, a nie na kumpele. Spojrzał na nią zaskoczony, nie bardzo rozumiejąc o co jej chodzi. Dopiero po chwili w jego głowie zapaliła się drobna lampka.
-Oooh... - wydał z siebie dźwięk, jakby w końcu załapał naturalny porządek wszechświata. A więc to tak. Yelena mogła poczuć się zazdrosna! Więc czemu by nie zrobić jej jeszcze bardziej zazdrosną...? Może zamiast tego powinien powiedzieć jej, że Brenna jest jego ulubioną przyjaciółką? Nie byłoby to zbyt duże kłamstwo. Jedynie lekkie nagięcie prawdy. Bo przecież Alexander nie miał innej przyjaciółki. Więc Brenna automatycznie stawała się jego ulubioną. Tak to chyba działało, przynajmniej w głowie Alexandra.
-Tak zrobię. - odpowiedział spokojnie, choć miało to być potwierdzenie jego własnych myśli, jednak skąd Brenna mogła to wiedzieć? To będzie interesujące, a jeśli Panienka Karkaroff rzeczywiście tylko się bardziej zirytuje... Może to potwierdzić przypuszczenia Alexa, że ona rzeczywiście może coś do niego czuć. Że może rzeczywiście było między nimi coś więcej niż tylko wzajemna nienawiść.
-Polityka to strasznie śliski temat. Jak brzuch ryby. Czasem może się tak zdarzyć, że ktoś kogoś spróbuje wyeliminować.
Alexander na swoje słowa wzruszył tylko ramionami. Ton głos miał bardziej jakby opowiadał o pogodzie, niż jakby mówił o zamordowaniu byłego Ministra Magii. Może Alexander po prostu za dużo śmierci widział w swoim otoczeniu, aby robiło to na nim jakiekolwiek wrażenie. Bo przecież Alexander nie bał się śmierci samej w sobie. Umieranie zawsze było łatwe, życie było trudniejsze. Nie masz przecież kontroli nad tym kto umrze, a kto przeżyje. Nad tym kto opowie twoją historię. Nie miał nad tym kontroli nikt z żyjących. Nawet Noby Leech. Więc Alexander pokiwał tylko głową na słowa Brenny.
-Nigdy prawdopodobnie nie dowiemy się jak było rzeczywiście. Czy ktoś go otruł, czy ktoś rzucił na niego klątwę, a może to były tylko pogłoski, które rozpuścił on sam, aby ludzie mu współczuli... Takie rzeczy też przecież się zdarzały.
Jednak zaraz Brenna spytała o jego siostrę i Alexander delikatnie się wzdrygnął. Oczywiście, że ojciec nie pozwoli jej nigdy go odwiedzić. Mógł jedynie liczyć na to, że jeśli uda mu się wziąć ten ślub z Yeleną, to ojciec będzie musiał się pojawić...
-Nie, dopóki żyje. Nie wiem jak Ana, ale ja nie pałam do niego ogromną miłością... - powiedział Aristov, choć w jego głosie można było usłyszeć nutę szacunku. W końcu ten człowiek nadal był jego ojcem. Może nie był zbyt ciepłą osobą, ale nadal rodziną. -Jeśli dojdzie do tego ślubu, mam nadzieję, że zabierze ją ze sobą. A tak... Musimy czekać, aż ojciec umrze. Choć nie mogę jej zmusić, aby zostawiła wszystko i przeniosła się tutaj. Ana jest dorosła. Powinna decydować za siebie.