[07.10.72 | Maida Vale] Time, devourer of all things

Ona starała się o tej konfrontacji nie myśleć, bo i po co by miała? Pobyt we Włoszech miał zakończyć się pozytywnie; oto wróciłaby do domu, tej okropnie zimnej Anglii, której brakowało tak samo promieni słonecznych, jak i ludzi z charakterem, a wtedy okazałoby się że Louvain skruszał i ich związek powrócił na właściwe tory. Nie musiało być idealnie, naprawdę, bo kiedy tylko pierścionek znalazł się na jej palcu, nie oczekiwała wiele. Więcej w ich związków było oczekiwań i jakiejś spokojnej zgody na to, że wszystko zaczynało się poprzez obopólną korzyść. Zabini była przecież grzeczną, ułożoną panną z dobrego domu - tak miał ją widzieć świat i każdy jeden człowiek, przed którego oczami stanęłoby jej imię i nazwisko. Matka wpajała jej to od małego, tym bardziej się nad tymi tematami uzewnętrzniając, że jej mąż wciąż w pełni nie był traktowany jako tutejszy.
Ale kiedy minął okres chwalenia się pierścionkiem na pokaz, emocje faktycznie zaczęły grać. Polubiła go - było w jego prezencji coś pociągającego i odrobinę wyzywającego, jakby próbował grać z całym światem w karty i przez cały ten czasem miał cholernie dobrą rękę. Imponował jej, podsycał niezdrowe tendencje i w końcu sprawiał, że zwyczajnie stawała się zazdrosna. Powolutku wpadała w sidła; nie była tylko pewna czy rzucane przez niego, czy może przez nią samą. W końcu mieli stanąć na ślubnym kobiercu, pobrać się w świetle prawa i kowenu, a do tego miała być to feta o której długo by potem opowiadano, bo obydwoje nie zasługiwali na wiele mniej.
A potem przyszło rozczarowanie, które dodatkowo teraz piekło w policzki.
Patrzyła na niego wyzywająco, oczekując jakiejś odpowiedzi. Najlepiej takiej wyrazistej, która pasowałaby do niego - do człowieka, którego wydawało się jej, że zna. Ale zamiast tego dostała suchy, pozbawiony czegokolwiek ton, na który w pierwszej chwili żachnęła się zwyczajnie, jakby co najmniej zrobiło jej się od tego komentarza niedobrze.
- Daruj sobie - machnęła ręką zbywająco, a kąciki ust drgnęły w obrzydzeniu. - Daruj sobie te niskie przytyki i to, jak ja niby wyglądam. Żałośnie? Dobre sobie. Pozwól, że nakreślę ci malującą się sytuację, bo chyba nie jesteś tego do końca świadomy, a może zdążyłeś zapomnieć od bolcowania swojego kurwiszcza; jestem twoją narzeczoną - podniosła ku górze palec z pierścionkiem. - Chcesz się bawić? Rób to za zamkniętymi drzwiami, zamiast pozwalać obsmarowywać pismakom twoje i moje nazwisko. Zamiast robić z siebie samego żałosnego mężczyznę, który w momencie kiedy jego narzeczona nie wyjeżdża z kraju, postanawia oprowadzać swoją dziwkę jak kolejną pannę, którą zastąpi kiedy ta zniknie mu z oczu. Na Merlina, Louvain, nie zachowuj się jak szczyl, który odkrył że ma coś między nogami i musi się zmacać co pięć minut. - wyprostowała się, unosząc ku górze podbródek i w jej oczach Lestrange faktycznie był teraz małym człowiekiem. Złość jednak wiła się gdzieś pod skórą, rozpalając od środka i szarpiąc za nerwy, ale skończyły jej się wazony które miała pod ręką.