20.01.2026, 21:50 ✶
Uśmiechnął się na jej odpowiedź. Zielony Duch. Wiedźma. Lubił pogięte gałązki jej włosów, gładką brzozową korę skóry. Lubił jej myśli, inhalujące egzystencję jak sosnowa, lepka żywica. – Myśl jak myśl. Nie wyglądasz na kogoś, kogo obchodziłyby zbytnio prawa zastanej cywilizacji – odpowiedział nieco pobłażliwie, choć wciąż serdecznie, znając w przeciągu swojego życia kilka, kilkanaście takich dusz. Zielonych.
Nigdy jedzenie.
Raczej przyjemny poszum rośliny, która dla odmiany potrafiła mówić.
Nie mogła oczywiście ni jak równać się z panną Rosewood, która nie była jednorocznym chwaścikiem o uroczym kwieciu, a wiekowym krzewem, który przetrwał niejedną srogą zimę. Jego nowonapotkana duszka też miałaby dobre zadatki, na wieczność. Niestety, po ostatnich doświadczeniach z kimś diametralnie odmiennym, nie zamierzał zbyt łatwo szachować kartą z propozycją absolutnie - jak się okazało - do odrzucenia.
– Obie wersje wzbudzają mój sprzeciw. Raczej fiolka wygląda na źródło zarazy. Gdyby ktoś chciał spijać sok z tych kwiatów, nie rozpłynęłaby się tak łatwo. Lestrangowie lubią eksperymenty, a jednak... raczej byliby bardziej świadomi, co się tutaj właściwie dzieje. – zamyślił się. – Gdybyśmy chcieli przesłuchać zarządczynię tego miejsca... chciałabyś dołączyć duchu? – propozycja padła od razu, gdy idea zaświtła mu w głowie. Istotka znała się na eliksirach i roślinach, mogła być ekspertem w sprawie. Przydatne stworzenie.
Strachliwe stworzenie.
Dał sięgnąć ku sobie, odchylił nawet przystojny podbródek, uprzejmie również zaprzestał oddychania innego niż tego niezbędnego do wprawienia strun głosowych w rezonans.
– Myślę, że znasz odpowiedź na to pytanie. – Zawadiacki uśmiech odsłonił elegancko wysunięte kły, które nieco utrudniały mówienie, ale miał w tym wprawę. Trochę się popisywał. Tylko trochę. – Nie bój się jednak, nie spotka Cię z mojej strony żadna szkoda. Jesteś zbyt pięknym istnieniem, bym mógł zgodzić się na jego zadeptanie.– przekrzywił głowę, pozwalając sobie opuszkami palców połaskotać wrażliwą skórę na karku kobiety, za uchem, tuż poniżej linii włosów.
Nigdy jedzenie.
Raczej przyjemny poszum rośliny, która dla odmiany potrafiła mówić.
Nie mogła oczywiście ni jak równać się z panną Rosewood, która nie była jednorocznym chwaścikiem o uroczym kwieciu, a wiekowym krzewem, który przetrwał niejedną srogą zimę. Jego nowonapotkana duszka też miałaby dobre zadatki, na wieczność. Niestety, po ostatnich doświadczeniach z kimś diametralnie odmiennym, nie zamierzał zbyt łatwo szachować kartą z propozycją absolutnie - jak się okazało - do odrzucenia.
– Obie wersje wzbudzają mój sprzeciw. Raczej fiolka wygląda na źródło zarazy. Gdyby ktoś chciał spijać sok z tych kwiatów, nie rozpłynęłaby się tak łatwo. Lestrangowie lubią eksperymenty, a jednak... raczej byliby bardziej świadomi, co się tutaj właściwie dzieje. – zamyślił się. – Gdybyśmy chcieli przesłuchać zarządczynię tego miejsca... chciałabyś dołączyć duchu? – propozycja padła od razu, gdy idea zaświtła mu w głowie. Istotka znała się na eliksirach i roślinach, mogła być ekspertem w sprawie. Przydatne stworzenie.
Strachliwe stworzenie.
Dał sięgnąć ku sobie, odchylił nawet przystojny podbródek, uprzejmie również zaprzestał oddychania innego niż tego niezbędnego do wprawienia strun głosowych w rezonans.
– Myślę, że znasz odpowiedź na to pytanie. – Zawadiacki uśmiech odsłonił elegancko wysunięte kły, które nieco utrudniały mówienie, ale miał w tym wprawę. Trochę się popisywał. Tylko trochę. – Nie bój się jednak, nie spotka Cię z mojej strony żadna szkoda. Jesteś zbyt pięknym istnieniem, bym mógł zgodzić się na jego zadeptanie.– przekrzywił głowę, pozwalając sobie opuszkami palców połaskotać wrażliwą skórę na karku kobiety, za uchem, tuż poniżej linii włosów.