23.01.2026, 21:24 ✶
– Prawa czasu. To mówi samo za siebie. Ale raz u niego byłam z konsultacją, nasz podejrzany był fanatykiem jego twórczości, i wszędzie było pełno zegarów… – wyjaśniła Atreusowi już z poziomu podłogi, usiłując wypatrzeć, gdzie mógł ewentualnie znaleźć się Brygadzista. – No oby, raz jak próbowałam finite incantem na czymś takim to…
Nie zdążyła dokończyć, co się wtedy stało.
Brenna obawiała się, że pod wpływem zaklęcia zegary zaczną się mnożyć. Kiedyś widziała coś podobnego, a widok ich tak wielu przywołał tamto wspomnienie, nie chciała zaś pogrzebać pod nimi Paddy’ego. Tym jednak czego się nie spodziewała było to, że w jednej chwili będą na ministerialnym korytarzu, w kolejnej zaś trafią do jakiegoś obcego pomieszczenia, a zegary, ledwo co leżące na podłodze, znajdą się na ścianach.
Wstała powoli, z różdżką w ręku, wodząc spojrzeniem po lokum. Dywany. Kominek. Gdyby nie to, że nie było tu żadnego złotego dzika i jednak pomieszczenie było trochę małe, pomyślałaby, że faktycznie przeniosło ich do jednego z pokoi Vakela.
– Albo któryś zegar był świstoklikiem, albo nas łyknęło gdzieś… do jakiegoś pomieszczenia wewnętrzu zegara? – powiedziała z pewnym wahaniem, zatrzymując wzrok na jednym z zegarów, jakby próbując porównać, czy to te same, które wysypały się z pomieszczenia na dowody, czy jednak inne. Świstoklik trochę nie pasował, bo przecież nie dotknęli wszyscy troje jednego zegara. Pomieszczenie we wnętrzu takiego zdawało się za to dziwne, ale żyli w końcu w świecie czarów, a skoro istniały niewielkie namioty, mogące pomieścić pięciopokojowy apartament, to dlaczego nie coś takiego? Nie tak dawno temu wywaliło ją do ewidentnie alternatywnego świata, więc ta cała sytuacja chyba nawet już jej nie dziwiła.
Ruszyła najpierw do okna, chcąc przez nie wyjrzeć i przekonać się, czy dostrzeże w ciemnościach coś, co pozwoli im zidentyfikować miejsce, w którym się znaleźli – chyba miała nadzieję, że zobaczy Londyn. A potem skierowała się sprawdzić klamkę, czy drzwi da się otworzyć.
Nie zdążyła dokończyć, co się wtedy stało.
Brenna obawiała się, że pod wpływem zaklęcia zegary zaczną się mnożyć. Kiedyś widziała coś podobnego, a widok ich tak wielu przywołał tamto wspomnienie, nie chciała zaś pogrzebać pod nimi Paddy’ego. Tym jednak czego się nie spodziewała było to, że w jednej chwili będą na ministerialnym korytarzu, w kolejnej zaś trafią do jakiegoś obcego pomieszczenia, a zegary, ledwo co leżące na podłodze, znajdą się na ścianach.
Wstała powoli, z różdżką w ręku, wodząc spojrzeniem po lokum. Dywany. Kominek. Gdyby nie to, że nie było tu żadnego złotego dzika i jednak pomieszczenie było trochę małe, pomyślałaby, że faktycznie przeniosło ich do jednego z pokoi Vakela.
– Albo któryś zegar był świstoklikiem, albo nas łyknęło gdzieś… do jakiegoś pomieszczenia wewnętrzu zegara? – powiedziała z pewnym wahaniem, zatrzymując wzrok na jednym z zegarów, jakby próbując porównać, czy to te same, które wysypały się z pomieszczenia na dowody, czy jednak inne. Świstoklik trochę nie pasował, bo przecież nie dotknęli wszyscy troje jednego zegara. Pomieszczenie we wnętrzu takiego zdawało się za to dziwne, ale żyli w końcu w świecie czarów, a skoro istniały niewielkie namioty, mogące pomieścić pięciopokojowy apartament, to dlaczego nie coś takiego? Nie tak dawno temu wywaliło ją do ewidentnie alternatywnego świata, więc ta cała sytuacja chyba nawet już jej nie dziwiła.
Ruszyła najpierw do okna, chcąc przez nie wyjrzeć i przekonać się, czy dostrzeże w ciemnościach coś, co pozwoli im zidentyfikować miejsce, w którym się znaleźli – chyba miała nadzieję, że zobaczy Londyn. A potem skierowała się sprawdzić klamkę, czy drzwi da się otworzyć.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.