Nie zamierzała kryć się z tym, że czuła się zwyczajnie ośmieszona. Nie przed nim. Nie przed osobą, która zakładając jej pierścionek na palec, obiecywała jej coś więcej niż wstyd, zażenowanie i upodlenie. Nazwanie tego utratą kontroli było zwyczajnie bolesne, ale niestety uderzało czystym tonem dokładnie tam, gdzie leżała prawda, a ona nie miała pojęcia z której strony złapać się tematu tak, żeby przemówić mu do rozsądku, bo Louvain musiał jej chyba nienawidzić. Jak inaczej wytłumaczyć to co robił? Jego nieostrożność... nie, jego prowokację, bo obnosił się z Cynthią w sposób, którego nie dało się zignorować. Prowokował, ale ją czy może cały świat, głodny by przywrócić sobie chociaż ułamek tego, co jeszcze nie tak dawno posiadał?
- Przyzwyczaję? - zapytała rozbawiona, unosząc brew na jego zblazowany komentarz. Nie walczyła o to, by się do niej odwrócił. Chciał, mógł nawet stanąć w kącie jak pięciolatek odesłany tam przez matkę, nie robiło jej to większej różnicy póki nie postanowił trzasnąć jej przed nosem drzwiami. - Co za dziecinada - bo inaczej tego nie można było nazwać. Ani jego podejścia, ani zachowania w tym momencie. A może i przez ostatnie miesiące. Złączyła ręce przed sobą, nie mając co innego zrobić i zaczęła bawić się pierścionkiem - dowodem jej przynależności. Ich obietnicy, związku i potwierdzenia, że ich rodziny przystawały na to co mieli sobą reprezentować. Tylko co to właściwie było? Co mogło wyrosnąć ze związku w którym narzeczony nie miał zamiaru dać jej chociaż odrobiny szacunku?
- Oh odpuść sobie. Czarownica to, Czarownica tamto. Jesteś taki popularny, prawda? Ale ile jeszcze by za tobą gonili, gdybyś nie potykał się do krok od momentu, kiedy przestałeś wsiadać na miotłę? - zapytała ostro, samej się odwracając. - Ile pamiętaliby Louvaina Lestrange, urzędnika biura świstoklików, a teraz... teraz jakiegoś podrzędnego asystenta Wizengamotu? - z pewnym niesmakiem uświadomiła sobie, że w aktualnej chwili to ona stała wyżej w karierowej hierarchii i przez moment poczuła się z tego zwyczajnie zadowolona, nawet jeśli nie miało to dla niego większego znaczenia. - Skandal albo zniesławienie, to jedyne czym możesz teraz szafować, bo co? Za mało panien piszczy już na twój widok? - ciche kroki rozległy się w pokoju kiedy podeszła do okna, wyglądając przez nie na ogród. - Nie jestem zainteresowana twoim brakiem szacunku. Nie jestem też zainteresowana tym, czemu wydajesz się mnie nienawidzić. Nie powiem ci przeproś, bo wiem że tego nie zrobisz. Ale chociaż raz w życiu weź odpowiedzialność za to co robisz - prychnęła z odrazą, nie mogąc zebrać się dalej by na niego spojrzeć. Oczywiście, nie pragnęła nic innego niż wiedzieć. Wiedzieć wszystko, do cna, do samego końca i na wskroś. Ale niestety, nie mogła mu wejść do głowy. Gdyby mogła, już dawno by to zrobiła.
Within the illusions hide real illusions... from the real illusions, the illusions are created.
Within the truth hides the lie... within the lie hides the truth.