[01.09.1972] Defetystyczny charakter wróżb

Mieszkanie przy Alei Horyzontalnej

Rozpieczętowany list od babki leżał na stole, ale Alexander leżał na podłodze. Wpatrywał się niewidzącymi oczyma w sufit, jak gdyby spodziewał się dostrzec tam jakie objawienie. Spojrzenie jego błądziło jednak dalej, dalej niż sięgały pęknięcia szerzące się poprzez warstwy farby. Nawet nie pamiętał, kiedy pojawiło się pierwsze z nich, potrafił jednak odtworzyć kolejność, w jakim rozdzierały jego sufit. Potrafił odtworzyć kolejność powstawania zmarszczek na czole babki, której list nie pozwalał mu skupić się na robocie. Leżał więc w otoczeniu swych uczonych książek, odpalając papierosa za papierosem. Leżał, patrząc jak strużki dymu rozwiewają się, zanim zdążą dolecieć do sufitu. Przyzwyczaił się do znaczących go pęknięć tak jak do linii żył na swoich przedramionach. Były tak samo znajomymi jak linie przeznaczenia przebiegające przez wnętrze jego dłoni. Zazdrościł niekiedy ludziom, którzy dawali wiarę bogom. Mogli wyobrażać sobie, że żłobienia pokrywające ich ciała są śladami po dłutach stwórców, którzy tchnęli życie w uczynioną swymi rękoma glinę. Gdy było się uformowanym na boskie podobieństwo, niedoskonałości musiały być wyróżnieniem.
Powinien kogoś nająć, żeby odmalował salon, pomyślał. Po krótkim zastanowieniu uznał, że tak właściwie, to powinien odmalować całe mieszkanie, bo przecież podobne pęknięcia szerzyły się wzdłuż ściany sypialni. Tylko że Alexander zakrył je dywanem tak dawno temu, że zdążył już o tym wszystkim zapomnieć... A może po prostu zdążył przywyknąć.

Zdusił papierosa w leżącej obok niego popielniczce, zanim przeciągnąwszy kości, podniósł się do siadu. Podniósł się po to tylko, żeby z wewnętrznej kieszeni rzuconej na kanapę marynarki wyjąć talię tarota, którą matka przekazała mu w spadku. Zawsze nosił jej karty przy sobie. Zaklęte zostały tak, żeby nikt nie był w stanie wyrwać mu ich zaklęciem przywołującym z ręki. Co jakiś czas odnawiał zaklęcie, zrobił to też i teraz, bardziej kierowany jednak przyzwyczajeniem niż potrzebą.

Magia rozproszenia (◉◉◉○○), zaklęcie ochronne na talię tarota.

Rzut Z 1d100 - 5
Akcja nieudana

Rzut Z 1d100 - 82
Sukces!

Alexander zamknął oczy i zaczął tasować karty. Pozwolił, aby jego myśli uległy rozproszeniu, a ręce w skupieniu prowadziły wolę. Ciało było nośnikiem, ponad który należało wznieść się umysłem. Wróżąc, należało bowiem wyzbyć się samego siebie. Wyrzec się egoizmu biologii i wszelkich przywiązań doczesnych. Stać się na chwilę jednością z kolektywem, a potem odseparować od świata, bo pustelniczym winien być żywot tego, który patrzy. A patrzeć należało przez siebie, i poza siebie.
Alexander patrzył z zamkniętymi oczami, dopóki nie został sam na sam z intencją, niczym Pustelnik ze swą latarnią.
Ku niebu wznosiły się jego pragnienia. Wznosiły się jak wieża, które wróżbici budowali w czasach starożytności, aby sięgnąć gwiazd. A jednak ku ziemi skierowana była energia, jaką posiadał z racji urodzenia. Nawet pęknięcia na suficie przypominały Alexowi korzenie, które sięgały coraz to głębiej i głębiej pod powierzchnię ziemi. Czym był bowiem grób, jeżeli nie odwróconą wieżą pychy? Góra to dół, pomyślał, zręcznie przełożywszy ostatnią kartę, dół to góra. Gdy jedno rozdzierało ziemię, drugie raniło niebo.

Alexander otworzył oczy, aby spojrzeć na otrzymany rozkład.