24.10.2022, 00:43 ✶
Jej mentor wysuszyłby jej głowę gdyby podeszła do tego niepewnie – zawsze miała robić wszystko z intencją i przekonaniem, nawet jeżeli to były drobne rzeczy. Co prawda społecznie przegrywała na tym polu z kretesem, w pracy jednak stawiała na swoim, niczym uparty (heh) pies nie ruszający się z miejsca, dopóki nie dostanie przekąski. Albo w tym wypadku tego, czego chce. Dodatkowo zawsze uważała, że musi udowodnić coś w swoim wypadku, coś, co zależało od tego, jak przynajmniej jej najbliżsi zostaną odebrani. Właśnie tego potrzebowali. A przynajmniej tak lubiła sobie wmawiać.
- Miło mi również poznać… - Chciała tutaj dokończyć, po prawdzie jednak nie wiedziała jak, bo nie dał znać, jak się zwracać do niego. Wolał być panem Longbottomem, Erikiem, Erikiem Longbottomem czy jeszcze jakoś inaczej? Wydawało się, że słowa zawisły gdzieś na jej ustach, gdy stała tak przez chwilę z rozchylonymi wargami, po chwili zamykając swoje usta i po prostu kiwając głową.
Nie znając dokładnie nazwiska, a raczej do tej pory nie znając, nie miała też pojęcia czy zarejestrowany był w Ministerstwie i czy z kimś dzielił się swoim sekretem, ale z pierwszej ręki wiedząc, jak boleśnie wiele krzywd likantropia potrafiła wyrządzić zwykłym ludziom którzy w niczym nie zawinili, nie zdziwiłoby ją nawet, gdyby większość ludzi unikała wpisania się do dokumentu.
- Czy któryś z raportów aurorów znalazł się może w posiadaniu Brygady Uderzeniowej? Jeżeli tak, możliwe że najlepiej będzie porozmawiać z osobą odpowiedzialną. Może ktoś nieodpowiednio przeszkolił stażystów, a i czasem same sprawy potrafią być źle opisane albo zagmatwane. – W swoim wywodzie jednocześnie broniła kogoś, kto mógł być niedoświadczony, z drugiej strony nie zamierzając ignorować faktu, że ktoś wyraźnie nie spełniał tutaj swojego zadania.
Ostrożnie pochyliła się jeszcze nad herbatą, przyniesioną i wręczoną jej przez brygadzistę, z zaciekawieniem poruszając nozdrzami aby wyczuć subtelny zapach herbaty. Uśmiechnęła się, po raz pierwszy podczas tej rozmowy, gdy doleciał ją subtelny zapach wiśni, zaraz też unosząc ostatecznie filiżankę do ust podczas gdy Erik zdawał się przeglądać raport.
- Jeżeli przydałaby się jakaś pomoc od ochotników…nie zamierzam wchodzić w kompetencje, ale nie zawsze akurat wszyscy aurorzy są potrzebni, wtedy mogłabym służyć pomocą. – Albo mogłaby pomóc odnaleźć zaginione osoby, gdy była taka potrzeba, chociaż ostatecznie mdliło ją na myśl próbowania krwi, aby szukać kogoś takim sposobem. Ale momentami lepsza była każda możliwość, zwłaszcza jeżeli liczył się przede wszystkim czas. – Niestety, tylko to otrzymaliśmy. Czy mam iść poszukać osoby, która wręczyła raport? – Nie skończyła jeszcze stwierdzenia, a już wstała, gotowa rzeczywiście ruszyć na poszukiwanie.
- Miło mi również poznać… - Chciała tutaj dokończyć, po prawdzie jednak nie wiedziała jak, bo nie dał znać, jak się zwracać do niego. Wolał być panem Longbottomem, Erikiem, Erikiem Longbottomem czy jeszcze jakoś inaczej? Wydawało się, że słowa zawisły gdzieś na jej ustach, gdy stała tak przez chwilę z rozchylonymi wargami, po chwili zamykając swoje usta i po prostu kiwając głową.
Nie znając dokładnie nazwiska, a raczej do tej pory nie znając, nie miała też pojęcia czy zarejestrowany był w Ministerstwie i czy z kimś dzielił się swoim sekretem, ale z pierwszej ręki wiedząc, jak boleśnie wiele krzywd likantropia potrafiła wyrządzić zwykłym ludziom którzy w niczym nie zawinili, nie zdziwiłoby ją nawet, gdyby większość ludzi unikała wpisania się do dokumentu.
- Czy któryś z raportów aurorów znalazł się może w posiadaniu Brygady Uderzeniowej? Jeżeli tak, możliwe że najlepiej będzie porozmawiać z osobą odpowiedzialną. Może ktoś nieodpowiednio przeszkolił stażystów, a i czasem same sprawy potrafią być źle opisane albo zagmatwane. – W swoim wywodzie jednocześnie broniła kogoś, kto mógł być niedoświadczony, z drugiej strony nie zamierzając ignorować faktu, że ktoś wyraźnie nie spełniał tutaj swojego zadania.
Ostrożnie pochyliła się jeszcze nad herbatą, przyniesioną i wręczoną jej przez brygadzistę, z zaciekawieniem poruszając nozdrzami aby wyczuć subtelny zapach herbaty. Uśmiechnęła się, po raz pierwszy podczas tej rozmowy, gdy doleciał ją subtelny zapach wiśni, zaraz też unosząc ostatecznie filiżankę do ust podczas gdy Erik zdawał się przeglądać raport.
- Jeżeli przydałaby się jakaś pomoc od ochotników…nie zamierzam wchodzić w kompetencje, ale nie zawsze akurat wszyscy aurorzy są potrzebni, wtedy mogłabym służyć pomocą. – Albo mogłaby pomóc odnaleźć zaginione osoby, gdy była taka potrzeba, chociaż ostatecznie mdliło ją na myśl próbowania krwi, aby szukać kogoś takim sposobem. Ale momentami lepsza była każda możliwość, zwłaszcza jeżeli liczył się przede wszystkim czas. – Niestety, tylko to otrzymaliśmy. Czy mam iść poszukać osoby, która wręczyła raport? – Nie skończyła jeszcze stwierdzenia, a już wstała, gotowa rzeczywiście ruszyć na poszukiwanie.