[Jesień 1972] Równonoc Jesienna - Kiermasz (Wątek główny)

Gdyby był psem, to zapewne by zastrzygł teraz uszami niczym czworonogi z Warowni na ten krótki komentarz Rosiera. Czy dobrze mu się wydawało, że usłyszał tam nutkę pogardy? Uśmiechnął się kwaśno. Wprawdzie nie miał zbyt wiele wspólnego ze społecznością artystów w Londynie, jednak wiedział jedno: eksperci w danej dziedzinie zawsze byli skłonni do oceniania tego, co znajdowało się w ich sferze zainteresowań. Właśnie przez to szermierz szybciej wyłapywał leniwą postawę u innych ćwiczących, a śpiewak operowy wykrywał łamiący się ton głosu chwilę przed innymi słuchaczami.

W przypadku ludzi pokroju Rosierów musiało być z tym jeszcze gorzej, bo z ubraniami spotykali się na każdym kroku, chociaż nie zawsze była to odzież ekskluzywna. Czy stroje przeznaczone do użytku praktycznego, gdzie wygląd schodził na trzeci lub czwarty plan, wywoływały w nich wstręt? Aż by się chciało zapytać, jak spróbowaliby przerobić kombinezony kominiarzy lub pracowników magicznych kuźni. Erik nie chciał sobie jednak robić wrogów, toteż darował sobie to pytanie. Przynajmniej dzisiaj.

— Dom Mody raczej nie musi bać się o konkurencję — rzucił jednak po chwili.

Raczej?, powtórzył po sobie, żałując, że nie ugryzł się w porę w język. Szychy z pracowni krawieckiej raczej nie przywiązywały dużej wagi do ciuchów, które były wystawiane na tego typu kiermaszach. To tak jakby nagle zaczęli martwić się o pocerowane koszule widywane na bazarze Lovegoodów w Dolinie Godryka. Rosierowie to była zupełnie inna liga i to raczej po nich kopiowano najróżniejsze pomysły, próbując dogonić ciągle zmieniające się trendy modowe. Taki los pionierów, skomentował bezgłośnie Erik.

— Ale ogień chyba nie wdarł się do waszej siedziby? — Zmarszczył czoło. Wprawdzie osobiście nie pomagał w gaszeniu budynków w tym sektorze, ale nie przypominał sobie, aby gazety wspomniały o pożarze biznesu Rosierów. Nawet gdyby Prorok Codzienny zrezygnowałby z umieszczenia tej informacji na pierwszych stronach, to Czarownica na pewno miałaby coś do powiedzenia. — Rozumiem. W takim razie będę wypatrywał zapowiedzi pokazu. Miło będzie zobaczyć, jak Londyn budzi się nieco do życia po ostatnich wydarzenia. Najpierw teatr, potem pokaz mody.

Pokiwał powoli głową. Pocieszające było to, że ludzie tak szybko wzięli się do roboty i próbowali przywrócić spokój i porządek przynajmniej w niektórych sferach działania Londynu. A łatwe to na pewno nie było, skoro nawet mniejsi sprzedawcy i właściciele biznesów mieli z tym problemem. Dobrze, że Ministerstwo Magii działało jak działało. Może nieco opieszale, biorąc pod uwagę okoliczności, ale przynajmniej mniej więcej było wiadomo, czego się po nich spodziewać.

— Z czystej ciekawości... Cień Hogwartu również ma nawiązywać do Gryffindora? Wydaje się to nieco... niestandardowe.

Nazwa płaszcza zabrzmiała nieco niepokojąca, chociaż z drugiej strony, przecież Rosierowie byli mistrzami w swoim fachu. Ich prace były wielowymiarowe, a kolekcja mogła nieść za sobą wiele znaczeń i całkiem bogatą symboliką. Niewykluczone też, że słowo ''cień'' miało nawiązywać do jego właściwości lub sposobu, w jaki płaszcz prezentował się na żywym modelu. A może natknęli się na jakąś opowiastkę o założycielach, w której każde z czworga dorobiło się podobnego tytułu.